tag:blogger.com,1999:blog-44869179342739871112012-02-16T07:08:35.463-08:00azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.comBlogger2911100tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-65533671111523484062010-02-28T04:03:00.000-08:002010-02-28T04:22:42.070-08:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">رفقا و دوستان گرامی</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">با توجه به تلاش سازمان فدائیان اقلیت و عبور از سد فیلترینگ جمهوری اسلامی</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">از این پس مطالب این وبلاگ رادر سایت اصلی سازمان دریافت دارید</span></strong></div><div align="right"><a href="http://96.0.49.218/"><strong><span style="font-size:130%;">http://96.0.49.218/</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> <span style="color:#ff0000;">ادرس سایت سازمان</span> </span></strong></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-6553367111152348406?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-21605511555622379322010-01-23T09:20:00.000-08:002010-01-23T09:27:42.553-08:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">نشریه کار شماره پانصد و شصت و پنج</span></strong></div><div align="right"> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><a href="http://96.0.240.196/?p=8012">خامنه‌ای در وحشت و اضطراب به سر می‌برد- جمعه ۲ بهمن</a></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><a title="باید با زور مبارزه، پروژه موسوم به هدفمندسازی یارانه‌ها را متوقف ساخت- جمعه ۲ بهمن" href="http://96.0.240.196/?p=8009"><strong><span style="font-size:130%;">باید با زور مبارزه، پروژه موسوم به هدفمندسازی یارانه‌ها را متوقف ساخت- جمعه ۲ بهمن</span></strong></a></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><a title="انقلاب اجتماعی و حزب انقلاب اجتماعی (۲)" href="http://96.0.240.196/?p=7925"><strong><span style="font-size:130%;">انقلاب اجتماعی و حزب انقلاب اجتماعی -۲</span></strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-2160551155562237932?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-50779391059332315222010-01-17T05:18:00.000-08:002010-01-17T05:21:16.175-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/S1MOYzzzOKI/AAAAAAAAAQw/WrWWEIYcQz0/s1600-h/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427697795298703522" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/S1MOYzzzOKI/AAAAAAAAAQw/WrWWEIYcQz0/s320/logo.gif" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">یاد رفیق مسعود طاعتی با حضور صدها تن از یارانش گرامی داشته شد</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;"></div></span><a href="http://96.0.240.196/wp-content/uploads/2009/08/logo.gif"></a><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">روز یکشنبه ۲۰ دی ماه ۸۸ رفیق مسعود طاعتی در سن ۵۵ سالگی در اثر بیماری پارکینسون</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"> در ایران درگذشت<br />مسعود طاعتی که در جوانی از بازیکنان تیم ملی بسکتبال بود، در دوران قبل از انقلاب سال ۵۷ هوادار سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بود و بعد از انقلاب در صفوف سازمان به مبارزه برای تحقق اهداف آزادی‌خواهانه و سوسیالیستی خود ادامه داد<br />پس از انشعاب درونی سازمان، رفیق مسعود به فعالیت با گرایش انقلابی اقلیت ادامه داد. وی که در بخش محلات جنوب و غرب تهران سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران(اقلیت) فعالیت می‌کرد، در بهمن ماه سال ۶۰ دستگیر شد و تا اواخر سال ۶۷ در زندان‌های اوین، قزل حصار و گوهردشت زندانی بود. روحیه بالا و مقاوم رفیق در زندان به علاوه خصائل برجسته کمونیستی، از او چهره محبوبی در زندان ساخته بود<br />وی ۵ سال پیش به یکی از بدترین انواع پارکینسون مبتلا شد و روز به روز حالش به وخامت گرائید. سال‌ها معالجه و درمان بی نتیجه ماند. سرانجام روز یکشنبه ۲۰ دی ماه، چشم از جهان فروبست و در قطعه ورزشکاران در بهشت زهرا به خاک سپرده شد<br />در مراسم یادبودی که روز سه‌شنبه برگزار شد، بیش از ۴۰۰ تن از اقوام، بستگان و یارانش حضور یافته و یاد وی را گرامی داشتند<br />کمیته خارج کشورسازمان فدائیان (اقلیت) با گرامیداشت یاد این رفیق ارجمند، به همسر و دو فرزند، خانواده و بستگان وی صمیمانه تسلیت می‌گوید و برای آن‌ها بردباری و سلامت و بهروزی آرزو می‌کند</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">یاد رفیق مسعود طاعتی پاینده و راهش پوینده باد<br />کمیته خارج کشورسازمان فدائیان (اقلیت)<br />۲۳ دی ماه ۱۳۸۸<br />سرنگون باد جمهوری اسلامی ایران<br />برقرار باد حکومت شورائی – زنده باد سوسیالیسم</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-5077939105933231522?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-66627283961591843382010-01-17T05:10:00.000-08:002010-01-17T05:14:45.155-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/S1MNOPXqURI/AAAAAAAAAQo/lRrByoIgaQs/s1600-h/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427696514206683410" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/S1MNOPXqURI/AAAAAAAAAQo/lRrByoIgaQs/s320/logo.gif" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">یاد رفیق مسعود طاعتی با حضور صدها تن از یارانش گرامی داشته شد</span></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">روز یکشنبه ۲۰ دی ماه ۸۸ رفیق مسعود طاعتی در سن ۵۵ سالگی در اثر بیماری پارکینسون در ایران درگذشت</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">مسعود طاعتی که در جوانی از بازیکنان تیم ملی بسکتبال بود، در دوران قبل از انقلاب سال ۵۷ هوادار سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بود و بعد از انقلاب در صفوف سازمان به مبارزه برای تحقق اهداف آزادی‌خواهانه و سوسیالیستی خود ادامه داد</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">پس از انشعاب درونی سازمان، رفیق مسعود به فعالیت با گرایش انقلابی اقلیت ادامه داد. وی که در بخش محلات جنوب و غرب تهران سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران(اقلیت) فعالیت می‌کرد، در بهمن ماه سال ۶۰ دستگیر شد و تا اواخر سال ۶۷ در زندان‌های اوین، قزل حصار و گوهردشت زندانی بود. روحیه بالا و مقاوم رفیق در زندان به علاوه خصائل برجسته کمونیستی، از او چهره محبوبی در زندان ساخته بود</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">وی ۵ سال پیش به یکی از بدترین انواع پارکینسون مبتلا شد و روز به روز حالش به وخامت گرائید. سال‌ها معالجه و درمان بی نتیجه ماند. سرانجام روز یکشنبه ۲۰ دی ماه، چشم از جهان فروبست و در قطعه ورزشکاران در بهشت زهرا به خاک سپرده شد</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در مراسم یادبودی که روز سه‌شنبه برگزار شد، بیش از ۴۰۰ تن از اقوام، بستگان و یارانش حضور یافته و یاد وی را گرامی داشتند</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">کمیته خارج کشورسازمان فدائیان (اقلیت) با گرامیداشت یاد این رفیق ارجمند، به همسر و دو فرزند، خانواده و بستگان وی صمیمانه تسلیت می‌گوید و برای آن‌ها بردباری و سلامت و بهروزی آرزو می‌کند</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">یاد رفیق مسعود طاعتی پاینده و راهش پوینده باد<br />کمیته خارج کشورسازمان فدائیان (اقلیت)</span></strong></div><br /><div align="center"><br /><strong><span style="font-size:130%;">سرنگون باد جمهوری اسلامی ایران<br />برقرار باد حکومت شورائی – زنده باد سوسیالیسم</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-6662728396159184338?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-77166889271571870672010-01-11T13:55:00.000-08:002010-01-11T14:40:29.796-08:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">نشریه</span></strong><strong><span style="font-size:130%;"> کار شماره پانصد شصت چهار</span></strong></div><div align="right"><span style="font-size:100%;color:#3333ff;"></span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#3333ff;"><a href="http://96.0.240.196/?p=6966">نقطه مشترک تسلیت گویی های سیاسی-وحشت از انقلاب</a></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#3333ff;"></span></strong></div><div align="right"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#3333ff;"><a title="صندوق اعتصاب، نیاز حیاتی و مبرم جنبش کارگری" href="http://96.0.240.196/?p=6963" rel="bookmark">صندوق اعتصاب، نیاز حیاتی و مبرم جنبش کارگری</a></span></strong></div><div align="right"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="right"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="right"><a title="انقلاب اجتماعی و حزب انقلاب اجتماعی" href="http://96.0.240.196/?p=6960" rel="bookmark"><strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;">انقلاب اجتماعی و حزب انقلاب اجتماعی</span></strong></a></div><div align="right"><span style="color:#3366ff;"></span></div><div align="right"><span style="color:#3366ff;"></span></div><div align="right"><a title="درس های یکشنبه ی خونین" href="http://96.0.240.196/?p=6957" rel="bookmark"><strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;">درس های یکشنبه ی خونین</span></strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-7716688927157187067?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-89806819239882028392009-12-28T13:29:00.000-08:002009-12-28T13:34:19.005-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/Szkj-CH1uaI/AAAAAAAAAQg/1SR_K1BwkqQ/s1600-h/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420403175145716130" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/Szkj-CH1uaI/AAAAAAAAAQg/1SR_K1BwkqQ/s320/logo.gif" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">شورش جوانان ومردم دلیر تهران علیه رژیم</span></div><br /><div align="right"></div><br /><div align="right"></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">ازساعات اولیه بامداد امروز، خیابان های مرکزی شهرتهران ، باردیگربه صحنه مبارزات آشکار توده های مردم علیه رژیم دیکتاتوری</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">حاکم مبدل گردید. به رغم آنکه رژیم جمهوری اسلامی، نیروهای سرکوب خودرا، ازروزها وهفته هاقبل، برای مقابله بامردم وسرکوب اعتراضات آنان در روز “عاشورا” آماده ساخته بود، ودراین روز نیز تلاش های زیادی به کاربست تاجلوی اعتراضات مردم رابگیرد، اما مردم مبارز تهران ازهمان ساعات اولیه، تمام این تلاش هاراخنثاساخته و خروشان و موج وار،به خیابان هاریختند<br />حملات وحشیانه نیروهای سرکوب، پرتاب گازاشک آورو گازفلفل وحتاتیراندازی وکشتارمردم نیز نتوانست دربرابرسیل خروشان وتوفنده جمعیت اعتراض کننده سدی ایجادکند. جوانان ومردم شجاع تهران دربرابراقدامات سرکوب گرانه مزدوران رژیم، شجاعانه دست به مقاومت زدند . مردم با آتش زدن سطل های زباله، لاستیک و استفاده ازهروسیله ای که دردسترس بود، راه رابر وسایل نقلیه نیروهای سرکوب مسدود نمودند و در یک چشم به هم زدن، چندین سنگرخیابانی ، درخیابان آزادی، انقلاب ودیگرخیابانها ومیادین وچهارراه های مهم منطقه مرکزی تهران برپاساختند.درگیری، زد و خورد و جنگ و گریز، بین مردمی که درابعادصدهزارنفره به خیابان هاآمده بودند، بانیروهای سرکوب رژیم درخیابانها ونقاط مختلف تهران ساعت ها ادامه داشت. درجریان این درگیری ها،جوانان ومردم شجاع تهران، قهرمانانه بامزدوران مسلح رژیم جنگیدند ، وسائل نقلیه متعلق به نیروهای ضدشورش را به آتش کشیدند وبرخی ازمزدوران ونیروهای سرکوب رژیم راخلع سلاح نموده وبسیاری از آنها را نیزواداربه فرارساختند<br />اگرچه دراثرتیراندازی مزدوران حکومت وحملات وحشیانه آن ها تعدادزیادی ازمردم اعتراض کننده ، کشته وزخمی شده اند که تااین لحظه ، ازرقم دقیق آنها اطلاعی دردست نیست ، وهمچنین شمار زیادی ازمردم وجوانان، توسط نیروهای سرکوب واطلاعاتی ، دستگیر وبه اماکن نامعلومی انتقال داده شده اند، که ازسرنوشت آنها نیز اطلاعی دردست نمی باشد،بااین وجود ، اعتراضات گسترده توده های مردم تهران ورودرروئی آنان بانیروهای سرکوب وتابه دندان مسلح رژیم، یکبار دیگرنشان دادکه صبر وتحمل مردم ستم کشیده ایران به پایان رسیده است ونه فقط حاضرنیستند این رژیم ارتجاعی راتحمل کنند، بلکه برای تعیین تکلیف نهائی باآن، به خیابان می ریزند وبرای مقابله بارژیم، خیابان هارانیز سنگربندی می کنند وبه نبرد قهرمانانه باآن برمی خیزند.شورش وسیع مردم وجوانان مبارزتهران، یکباردیگرنشان دادکه، تاسرنگونی رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی، راه درازی نمانده است ، این رژیم رفتنی ست ومردمی که به خیابان آمده اند، تاسرنگونی آن ازپای نخواهند نشست<br />سازمان فدائیان (اقلیت) ضمن پشتیبانی ازمبارزات آزادی خواهانه مردم تهران، مردم سراسر ایران را به تشدید مبارزه برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی فرا می خواند<br />سازمان فدائیان ( اقلیت ) تیراندازی وکشتارمردم به دست مزودوران حکومتی را قویاًمحکوم می کند وخواستارآزادی تمام دستگیر شدگان است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="center"><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>پیروزباد مبارزات قهرمانانه مردم ایران<br />سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورائی<br />زنده بادآزادی- زنده باد سوسیالیسم<br />سازمان فدائیان(اقلیت)<br />یکشنبه ششم دیماه ١٣٨٨<br />کار – نان – آزادی – حکومت شورائی</strong></span></div><br /><div align="right"></div><br /><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-8980681923988202839?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-51660067863398055172009-12-23T14:31:00.000-08:002009-12-23T14:36:07.579-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SzKbCUsnWyI/AAAAAAAAAQY/0Q9EMI-0tDA/s1600-h/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418563765898009378" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SzKbCUsnWyI/AAAAAAAAAQY/0Q9EMI-0tDA/s320/logo.gif" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">زنده باد قیام شجاعانه مردم سیرجان</span></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">روز گذشته، پس از آن که دادگستری شهرستان سیرجان اعلام نمود حکم اعدام دو تن از اهالی این شهر، به نام‌های اسماعیل فتحی‌زاده و محمد اسفندیارپور، در ملاء عام به اجرا گذاشته می‌شود، مردم ناراضی و به خشم آمده این شهرستان، ضمن اعتراض شدید نسبت به اقدامات سرکوبگرانه و ضد انسانی رژیم، در یک اقدام شجاعانه، به محل اجرای حکم اعدام و استقرار نیروهای انتظامی یورش بردند و در طی یک درگیری و زد و خورد با این نیروها، به رغم تیراندازی و وحشیگری نیروهای سرکوب، دو اعدامی را از طناب‌های بسته شده به جرثقیل پایین کشیدند و آنها را نجات دادند<br />رژیم و مزدوران آن در منطقه که از این اقدام شجاعانه مردم سیرجان به وحشت افتاده بودند، تمام نیروهای خود رابرای مقابله با مردم بسیج نمودند. دستگیری‌های وسیعی در سطح شهر آغاز گردید، کنترل شدیدی در ورودی‌های شهر برقرار شد و هلی‌کوپترهای نظامی نیز، گشت‌زنی بر روی شهر و جاده‌های اصلی را آغازکردند<br />در حالی که شهر سیرجان همچنان در حالت التهاب بود، مقامات پلیسی و امنیتی شهر اعلام کردند که، دو اعدامی همراه با چند تن دیگر از مردمی که این دو را نجات داده بودند، در روستای اکبرآباد سیرجان دستگیر شده‌اند و مجددا به دار کشیده می‌شوند. اما این بار نیز مردم شجاع و ناراضی سیرجان به حکومت‌گران مهلت ندادند و پیش از آن که افراد اعدامی به محل اجرای حکم برسند، به محل تجمع و استقرار نیروهای سرکوب رژیم حمله کردند که نیروهای سرکوب در کمال بیرحمی، مردم به جان آمده را به رگبار گلوله بستند. در اثر این اقدام وحشیانه و جنایتکارانه، تعدادی از مردم به قتل رسیدند. منابع دولتی، تعداد مردمی را که در اثر گلوله به قتل رسیده‌اند، دست کم دو نفراعلام کرده‌اند. حدود ٨٠ نفر ازمردم اعتراض‌کننده نیز زخمی شده‌اند که به بیمارستان‌های سیرجان و شهر کرمان انتقال یافتند. وضعیت کسانی که به بیمارستان‌های کرمان انتقال یافته‌اند، وخیم اعلام شده است<br />پس از این کشتار و دستگیری‌ها و بگیر و ببندهای وسیع و تشدید جو خفقان در شهر، اگرچه عوامل رژیم ادعا نموده‌اند اوضاع شهر به حالت عادی بازگشته است، اما وضعیت شهرستان سیرجان مانند بسیاری از شهرهای دیگر، همچنان ناآرام، متلاطم و به گونه‌ایست که در آن از هر جرقه‌ای می‌تواند حریقی بزرگ برپا شود. قیام شجاعانه مردم سیرجان به عنوان یک نمونه، نشان داد که صبر و تحمل مردم به انتها رسیده است و مردم، دیگرنه فقط نمی‌خواهند این رژیم ارتجاعی و نهادهای سرکوب آن راتحمل کنند، بلکه برای تغییر وضعیت موجود، عملاً پا به میدان گذاشته‌اند<br />جمهوری اسلامی، سرکوب و کشتار می‌کند، مردم را گروه گروه بازداشت می‌کند و به زندان می‌اندازد، بساط دار و اعدام در ملاء عام راه می‌اندازد تا از این طریق در دل مردم ترس و وحشت ایجاد کند و مردم را از دست زدن به اعتراض و مبارزه بازدارد. اما مردم هر روز بی باکانه‌تر و شجاعانه‌تر از روز پیش، به نبرد رودررو با رژیم دیکتاتوری و ارتجاعی جمهوری اسلامی برمی‌خیزند. نمونه قیام مردم شجاع سیرجان و برچیدن بساط نمایش آدم‌کشی رژیم و اقدام ضد انسانی اعدام در ملاء عام، نه فقط مویّد بی اثر بودن ترفندهای ارعاب‌گرانه رژیم است، بلکه این رویداد در عین حال نشان‌دهنده این است که مردم زجرکشیده ایران تا چه میزان برای برچیدن بساط کلیت رژیم خود را آماده ساخته‌اند<br />سازمان فدائیان (اقلیت) قتل عام مردم بی دفاع سیرجان را توسط آدم‌کشان حکومت اسلامی محکوم می‌کند<br />سازمان فدائیان (اقلیت) توده‌های مردم زحمتکش مردم ایران را به تشدید مبارزه برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی فرا می‌خواند</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">زنده بادقیام شجاعانه مردم سیرجان علیه رژیم</span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">رژیم جمهوری اسلامی را باید با یک اعتصاب عمومی سیاسی و قیام مسلحانه برانداخت</span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">سرنگون بادرژیم جمهوری اسلامی – برقراربادحکومت شورائی<br />زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم</span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">دوم دی‌ماه ١٣۸۸<br />کار- نان آزادی- حکومت شورائی </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-5166006786339805517?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-84781698112061298982009-12-23T00:20:00.000-08:002009-12-23T00:24:52.824-08:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">کنفرانس دوازدهم سازمان فدائیان (اقلیت) برگزار شد</span><br /><strong>کنفرانس دوازدهم سازمان به مدت سه روز در اواسط آذر سال ۸۸ برگزار گردید. کمیته اجرایی سازمان اسنادی را برای بحث و بررسی در این کنفرانس تهیه کرده بود که طبق ضوابط اساسنامه ای، سه ماه قبل از کنفرانس در اختیار اعضاء و کاندیداها عضویت قرار گرفته بود، تا رفقای شرکت کننده در نشست امکان بررسی و بحث پیرامون این اسناد را داشته باشند و با آمادگی بیشتری در کنفرانس حضور یابند. در عین حال به منظور انعکاس مباحث سیاسی، تشکیلاتی و ارائه نظرات و قطعنامه های پیشنهادی رفقای تشکیلات، چندین شماره بولتن مباحثات درونی ویژه کنفرانس دوازده، انتشار یافت. در همین دوره، با سازماندهی یک سلسله جلسات اینترنتی با حضور اعضاء، یک رشته بحث های مقدماتی پیرامون قطعنامه های پیشنهادی کمیته اجرایی نیز صورت گرفت</strong></span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">اسناد تهیه شده توسط کمیته اجرایی، شامل گزارش عملکرد تشکیلات در فاصله کنفرانس یازدهم تا دوازدهم، سه قطعنامه پیشنهادی شامل قطعنامه در مورد اوضاع سیاسی و وظایف تاکتیکی ما، قطعنامه در مورد جنبش کارگری و قطعنامه در مورد جنبش زنان بود. علاوه بر این ها، دو قطعنامه نیز که از سوی رفقای تشکیلات پیشنهاد شده بود، در اختیار اعضاء و پیش عضوها قرار گرفت. پس از اتمام دوره ارائه مباحثات و طرح دیدگاه ها و قطعنامه های پیشنهادی، دوازدهمین کنفرانس سازمان، در اواسط آذر، کار خود را آغاز کرد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در ابتدا یکی از رفقای کیمته اجرایی ضمن خوش آمد گویی به رفقای حاضر، توضیحاتی نیز پیرامون دعوت شدگان و معدود رفقایی که هنوز به محل اجلاس نرسیده بودند، ارائه داد. آنگاه با اعلام یک دقیقه سکوت، به پاس بزرگداشت رفقای جانفشان سازمان و همه جانباختگان راه سوسیالیسم و آزادی کنفرانس را افتتاح نمود. با انتخاب یک هیات رئیسه، کار کمیته اجرایی به پایان رسید. هیات رئیسه، ابتدا می بایستی ضوابط و مقررات حاکم بر اجلاس را روشن کند. در همین رابطه، آئین نامه ای که از سوی کمیته اجرائی به اجلاس پیشنهاد شده بود، مورد بحث و بررسی قرار گرفت و پس از یک دور بحث و افزوده شدن برخی نکات تکمیلی، به اتفاق آراء به تصویب رسید</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">نخستین بحث کنفرانس، بررسی گزارش عملکرد تشکیلات بود. در این بخش ابتدا، توضیحاتی توسط رفقای کمیته اجرایی پیرامون گزارش عملکرد تشکیلات به نشست ارائه شد. سپس به سوالاتی که در این مورد مطرح گردید، پاسخ داده شد. آنگاه بررسی و بحث درباره عملکرد تشکیلات آغاز گردید. بحث ها و نظرات ارائه شده در این مورد، عموما دو جنبه از عملکرد تشکیلات را در بر می گرفت. هم جنبه های مثبت و هم جنبه هائی که به نقائص کار در این دوره اشاره داشت. پس از انجام دو دور بحث، هیات رئیسه یک جمع بندی کوتاه از بحث هایی که توسط رفقا مطرح شده بود به عمل آورد و برای تصمیم گیری و تصویب آن را به نشست ارائه داد. جمع بندی هیات رئیسه از بحث های ارائه شده پیرامون گزارش عملکرد تشکیلات به شرح زیر است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">کنفرانس دوازدهم سازمان، ضمن تایید کلیت گزارش تشکیلاتی کمیته اجرایی، در جزئیات بر موارد زیر تاکید می نماید</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در ارتباط با سازماندهی تشکیلات خارج کشور مصوبه کنفرانس یازدهم در این مورد، این مصوبه مرحله اجرا گذاشته نشده است و یکی از نقاط ضعف عملکرد تشکیلات در دوره دو سال گذشته بوده است. کنفرانس خاطر نشان می سازد، تعدادی از رفقای تشکیلات طی این دوره، نقش فعالی در همکاری با کمیته اجرائی و پیشبرد وظایف تشکیلاتی نداشته اند، در حالیکه وظیفه هر عضو تشکیلات است که در پیشبرد مصوبات کنفرانس های سازمان و فعالیت های تشکیلاتی، نقش فعال داشته باشند. رفقای کمیته اجرایی دوره آتی باید این مساله را در نظر بگیرند تا از تکرار و ادامه آن خودداری شود</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در ارتباط با فعالیت رادیو نیر، اگر چه کمیته رادیو در این دوره برای تداوم کار و فعالیت رادیو تلاش نموده است، معهذا هم آهنگی لازم را در درون این بخش ایجاد ننموده است<br />کنفرانس دوازدهم، بر این نکته تاکید دارد که در سازماندهی نیروهای تشکیلات؛ باید کارائی نیروهای تشکیلات را در انجام وظایف تشکیلاتی مدنظر قرار داد. کنفرانس همچنین تاکید دارد، در دوره گذشته یکی از نقاط ضعف تشکیلاتی سازمان، عدم حضور فعال و متشکل در مبارزات جاری محل زندگی رفقا بوده است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">این جمع بندی به رای گیری کنفرانس گذاشته شد و با اکثریت مطلق آراء به تصویب رسید</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">سپس قطعنامه پیشنهادی یکی از رفقا در مورد چند بند اساسنامه ای پیرامون جایگاه و حدود اختیارات کمیته مرکزی از جمله حذف حق برگماری کمیته مرکزی در ارگان های پایین تر که در بولتن مباحثات ویژه کنفرانس نیز انتشار یافته بود، در دستور کار کنفرانس قرار گرفت. در این مورد علاوه بر رفیق پیشنهاد دهنده قطعنامه، رفقای دیگر نیز به بحث و اظهارنظر پرداخته و عموما بر ضرورت وجود این بندها در اساسنامه تاکید نمودند. پس از انجام یک دور بحث در این مورد، این قطعنامه، پیش از رای گیری توسط رفیق پیشنهاد دهنده، پس گرفته شد و به این ترتیب از دستور کار کنفرانس خارج شد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در بخش بعدی بحث های مفصلی پیرامون سازماندهی تشکیلات در دوره دو ساله آتی صورت گرفت. در کنفرانس دوازدهم سازمان و در بحث ها و پیشنهادات رفقا برای سازماندهی، جابه جا بر اهمیت مبارزات داخل کشور و ضرورت دخالت گری سازمان تاکید می شد. کنفرانس؛ با توجه به اوضاع سیاسی و روند تحولات داخل کشور بار دیگر بر تمرکز تمام امکانات و فعالیت‌های بخش‌های مختلف تشکیلات در خدمت مبارزات توده‌های مردم و سازماندهی طبقه کارگر تاکید نمود</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در بحث های مربوط به سازماندهی، کنفرانس دوازدهم مصرا تاکید نمود که همه رفقا باید در فعالیت های سیاسی در محیط زندگی خود حضور فعال داشته باشند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">پس از پایان بحث های مربوط به سازماندهی تشکیلات، پیام مکتوبی که از رفقای داخل برای کنفرانس ارسال شده بود قرائت گردید که مورد استقبال رفقای شرکت کننده در کنفرانس قرار گرفت</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">آخرین موضوع در بخش مربوط به امور تشکیلاتی، انتخاب رهبری سازمان بود و کنفرانس ، اعضای کمیته اجرائی جدید را نیزانتخاب نمود<br />نیمه دوم کنفرانس، به قطعنامه های سیاسی و تاکتیکی اختصاص داشت که با حضور مهمانان برگزار گردید. در این بخش ابتدا “قطعنامه در مورد اوضاع سیاسی و وظایف تاکتیکی ما” مورد بحث و بررسی قرار گرفت. در آغاز، یکی از رفقا توضیحاتی پیرامون این قطعنامه به کنفرانس ارائه داد. سپس دو دور بحث در مورد آن انجام گرفت و پس از آن کلیت قطعنامه به رای گذاشته شد که با اکثریت قاطع آراء به تصویب رسید. پیشنهاداتی نیز در جزئیات عنوان گردید که قرار شد این پیشنهادات در قطعنامه وارد شوند. سپس قطعنامه در مورد جنبش کارگری به بحث و بررسی گذاشته شد. در این مورد نیز یکی از رفقا توضیحاتی پیرامون قطعنامه ارائه داد و پس از دو دور بحث، کلیت قطعنامه با اکثریت قاطع آراء به تصویب رسید. در اینجا نیز پیشنهاداتی در جزئیات مطرح گردید که قرار شد این پیشنهادات در قطعنامه گنجانده شوند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در بحث های مربوط به قطعنامه جنبش کارگری، به این موضوع مهم نیز اشاره شد که با توجه به ارزیابی از اوضاع سیاسی و چشم انداز گسترش اعتصابات، به ویژه طرح شعار اعتصاب عمومی سیاسی که نیروی اصلی آن طبقه کارگر است، طبقه کارگر برای روی آوری به اعتصابات وسیع و دراز مدت، به یک پشتوانه مالی قوی نیاز دارد که برای آن باید چاره ای اندیشیده شود. در همین رابطه بر ضرورت حمایت مالی از کارگران و به ویژه بر ضرورت ایجاد یک صندوق اعتصاب توسط نیروهای مدافع و معتمدین طبقه کارگر، تاکید شد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">قطعنامه بعدی که در دستور کار کنفرانس قرار گرفت، قطعنامه در مورد جنبش زنان بود. در این مورد نیز ابتدا یکی از رفقای کمیته اجرایی توضیحات مختصری ارائه داد. در بحث هایی که در طی دو دور پیرامون این قطعنامه توسط رفقا در کنفرانس ارائه گردید، بر این مساله تاکید شد که باید تغییراتی در شکل و نحوه تنظیم قطعنامه و بیان مطالبات زنان ایجاد شود. پیشنهادات دیگری نیز در جزئیات مطرح شد. کلیت قطعنامه با اکثریت مطلق آراء به تصویب رسید و قرار شد این قطعنامه مجددا تنظیم شود و پیشنهادات مطروحه نیز در آن وارد شوند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">سپس نوبت به قطعنامه پیشنهادی پیرامون آوردن لغو مجازات اعدام در برنامه سازمان رسید که قبلا در بولتن ویژه مباحثات کنفرانس نیز انتشار یافته بود. در این مورد نیز ابتدا رفیق پیشنهاد دهنده قطعنامه توضیحاتی داد. فشرده استدلال ها برای وارد کردن لغو مجازات اعدام در برنامه عمدتا به این مضمون بود که “از آنجا که کمونیست ها برای جامعه ای کمونیستی به منظور رشد و تعالی انسان ها به عنوان یک وظیفه تلاش می کنند و از آنجا که مجازات اعدام و حذف فیزیکی انسان ها توسط نظام های طبقاتی برای حفظ وضع موجود وضع گردیده است و از اعدام به عنوان وسیله ای برای مجازات مخالفین سیاسی استفاده می کنند و بیشتر کشورهای جهان مجازات اعدام را از نظر حقوقی ملغی کرده اند. مجازات اعدام نقض زندگی و حق انسانی برای زیستن است و هیچ طبقه ای هیچ جامعه ای هیچ نیرویی و هیچ کسی حق محروم کردن کسی را از زندگی ندارد و با مجازات اعدام معضلات اجتماعی حل نخواهد شد، از این رو لغو مجازات اعدام باید در برنامه وارد شود</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">رفقایی که در مخالفت با وارد کردن این اصل در برنامه صحبت کردند، عمدتا تاکید داشتند که مخالف اجرای مجازات اعدام توسط دولت ها هستند و این موضع نیز در اطلاعیه ها و مقالات رسمی سازمان منعکس شده است. این رفقا استدلال می کردند که وارد کردن لغو اعدام در برنامه سازمان می تواند موجب مخدوش شدن مواضع سازمان در مورد مبارزات مسلحانه و نیز ترور سرخ شود و به دستاویزی برای نفی آنها تبدیل گردد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">پس از دو دور بحث روی این موضوع، از آنجا که در میان رفقای موافق وارد کردن این اصل در برنامه، نظر یکسانی در مورد قطعنامه پیشنهادی وجود نداشت و برخی از این رفقا، ملاحظاتی نیز روی آن داشتند، از این رو رای گیری به این صورت در آمد که رفقا نظرشان را در مورد وارد کردن لغو مجازات اعدام در برنامه اعلام کنند. بنابراین وارد کردن لغو مجازات اعدام در برنامه به رای گذاشته شد که رای نیاورد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در مراحل پایانی؛ کنفرانس دوازدهم سازمان مقرر نمود، یک پیام خطاب به توده های مردم ایران، کارگران، زنان، دانشجویان، هواداران، خانواده های جانباختگان سازمان و زندانیان سیاسی صادر شود</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">کنفرانس دوازدهم سازمان فدائیان (اقلیت) با خواندن دسته جمعی سرود انترناسیونال و با عزمی راسخ برای گسترش فعالیت ها و مبارزه در راه سوسیالیسم و آزادی، پس از سه روز، به کار خود پایان داد</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-8478169811206129898?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-80383786917147653622009-12-23T00:05:00.000-08:002009-12-23T00:19:52.334-08:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">قطعنامه در مورد اوضاع سیاسی و وظائف تاکتیکی ما</span><br /><strong>١- جهان سرمایه‌داری در نخستین دهه قرن بیست و یکم، با یکی از بزرگترین بحران‌های اقتصادی خود، پس از جنگ جهانی دوم رو به رو شده است. این بحران که از ایالات متحده آمریکا آغاز گردید، به سرعت، تمام کشورهای جهان را فراگرفت. هیچگاه در طول حیات شیوه تولید سرمایه‌داری، بحرانی در وسعتی که امروز عموم کشورهای جهان را فراگرفته، وجود نداشته است. نه فقط وسعت و فراگیری بحران، بلکه عمق و ژرفای این بحران در آن حد است که تنها با بحران ٣٣-١٩٢٩ قابل مقایسه می‌باشد.<br />بر طبق ارزیابی‌های بانک جهانی در فاصله سال‌های ٢٠٠٧ تا ٢٠٠٩، نرخ رشد تولیدات جهانی از ١/۵ درصد به ۴/١- درصد تنزل کرده است. این تنزل نرخ‌های رشد، در پیشرفته‌ترین کشورهای سرمایه‌داری در مجموع به ٨/٣- درصد، در مورد ایالات متحده آمریکا ۶/٢-، منطقه یورو ٨/۴- و ژاپن ۶- درصد بوده است. یعنی نه فقط تمام این کشورها با کاهش نسبی نرخ‌های رشد، بلکه با کاهش مطلق، گاه تا ۶- درصد رو به رو شده‌اند.<br />پی‌آمد این رکود عمیق، کاهش شدید در حجم تجارت جهانی بوده است. مطابق ارزیابی سازمان تجارت جهانی، حجم تجارت جهانی در سال ٢٠٠٩ نیز، ٩ درصد کاهش خواهد یافت.<br />تلاش دولت‌های سرمایه‌داری برای غلبه بر این بحران، به رغم اتخاذ سیاست‌های مختلف و تزریق چندین تریلیون دلار به اقتصاد از طریق نظام بانکی و کمک به موسسات مختلف مالی، تولیدی و تجاری، تاکنون کارساز نبوده و ده‌ها هزار کارخانه و موسسه کوچک و بزرگ در سراسر جهان ورشکست شده‌اند.<br />در نتیجه این بحران، ده‌ها میلیون کارگر به صفوف بیکاران پیوسته و صدها میلیون انسان به زیر خط فقر رانده شده‌آند. ارزیابی سازمان بین‌المللی کار حاکی‌ست که در فاصله سال ٢٠٠٧ تا ٢٠٠٩، ۵٠ میلیون کارگر بیکار شده و تعداد بیکاران از ١٨٠ میلیون در ٢٠٠٧ به ٢٣٠ میلیون خواهد رسید. همین سازمان پیش بینی می‌کند که در سال آینده، تنها در منطقه آسیا و پاسیفیک، ٢٣میلیون کارگر، کار خود را از دست می‌دهند. در میان پیشرفته‌ترین کشورهای سرمایه‌داری هم اکنون نرخ بیکاری حداقل ١٠ درصد و حداکثر از نمونه اسپانیا ٢٠ درصد است.<br />٢- بحرانی با این وسعت و ژرفا، بیانگر حدت بی‌سابقه تضادهای نظام سرمایه‌داری‌ست که نمی‌توانند راه‌حلی در چارچوب مناسبات اقتصادی موجود پیدا کنند، بلکه نفی نظام سرمایه‌داری و الغاء مالکیت خصوصی را می‌طلبند که چیز دیگری جز سوسیالیسم نخواهد بود.<br />بحران اقتصادی نظام سرمایه‌داری جهانی، تنها یک وجه از بحران عمومی و همه جانبه این نظام در عرصه‌های مختلف اقتصادی- اجتماعی و سیاسی‌ست. تمام عرصه‌های نظام سرمایه‌داری با بحران رو به روست. تلاطمات سیاسی، بی‌ثباتی سیاسی در بخش‌هائی از جهان سرمایه‌داری، رشد بنیادگرائی اسلامی در مناطقی از جهان، پدیده تروریسم جهانی، جنگها و لشکرکشی‌های نظامی قدرتهای امپریالیست جهان، ناتوانی قدرت‌های بزرگ از حل معضلات سیاسی جهان، همگی بازتاب پوسیدگی بی‌انتهای نظامی‌ست که سیر زوال را می‌پیماید.<br />٣- تشدید تضادهای نظام سرمایه‌داری که بحران اقتصادی کنونی، بارزترین تجلی آن است، چشم‌انداز وسیع‌تری را برای بسط مبارزه طبقاتی، رشد مبارزات و اعتراضات توده‌ای در تمام کشورهای جهان گشوده است. تضاد طبقه کارگر با طبقه سرمایه‌دار تشدید شده است. در طول دو سال گذشته، تظاهرات و اعتصابات میلیونی متعددی در تعدادی از کشورهای اروپائی رخ داده است. در منطقه آمریکای لاتین تقویت رشد گرایشات چپ در میان توده‌های کارگر و زحمتکش، عجالتا به سرنگونی رژیم‌های دست راستی و قدرت گیری چپ‌ترین جناح بورژوازی در تعدادی از این کشورها انجامیده است.<br />مناطق وسیعی از آسیا عرصه کشمکش‌ها و درگیری‌های نظامی‌ست. خاورمیانه در محور این تضادها و درگیری‌ها قرار گرفته است.<br />تضاد کشورهای بخش عقب مانده‌تر جهان سرمایه‌داری با کشورهای پیشرفته‌تر ، به ویژه در پی بحران اقتصادی کنونی که به فقر و فلاکت گسترده انجامیده، ابعاد شدیدتری به خود گرفته است. در این شرایط،، تضاد میان قدرت‌های امپریالیست جهان نیز، مدام تشدید شده است. اختلافات روزافزون روسیه و چین با قدرت‌های اروپائی و آمریکا و افزایش مسابقه تسلیحاتی، بارزترین نمود این تشدید تضادهاست.<br />۴- در دوران امپریالیسم، در شرایطی که سرمایه به منتهای درجه بین‌المللی شده است و سیاست موسوم به جهانی‌سازی، تمام کشورهای جهان را هر چه بیشتر به حلقه‌های جدائی ‌ناپذیری از کل سیستم جهانی سرمایه‌داری و ادغام شده در بازار جهانی، تبدیل کرده است، وقوع انقلاب اجتماعی که اکنون بیش از هر زمان دیگر اجتناب ناپذیر شده است، الزاما نخست در پیشرفته‌ترین کشورهای سرمایه‌داری رخ نخواهد داد، بلکه در آنجائی رخ می‌دهد که ضعیف‌ترین حلقه در این سیستم است.<br />جامعه ایران، یکی از نمونه‌های بارز این حلقه ضعیف است. چرا که در اینجا تمام تضادهای نظام سرمایه‌داری، تضاد کار و سرمایه، تضاد قدرت‌های امپریالیست، تضاد میان بخش عقب مانده و پیشرفته جهان سرمایه‌داری، تضاد مناسبات اقتصادی موجود با روبنای سیاسی آغشته به نهادهای قرون وسطائی و در محور آن دولت مذهبی که عموم توده‌های مردم را به مبارزه علیه رژیم سیاسی حاکم و روبنای سیاسی آن، سوق داده است، در حادترین شکل آن، به هم گره خورده و مستعدترین کشور در لحظه کنونی برای یک انقلاب است.<br />۵- برمبنای همین ارزیابی بود که قطعنامه کنفرانس یازدهم سازمان به درستی نتیجه‌گیری کرد که “محتمل‌ترین حالت، روال عادی تحول اوضاع برخاسته از وضعیت درونی جامعه، تشدید تضادها و بحران‌ها، تشدید مبارزات کارگران و زحمتکشان مردم ایران است. این مبارزه در مرحله‌ای می‌تواند با توجه به شرایط مناسب بین‌المللی، به اعتلاء وسیع و پردامنه جنبش اعتراضی و حتی وقوع یک انقلاب بیانجامد.” روند تحول اوضاع سیاسی، کاملا این ارزیابی کنفرانس یازدهم را تائید نمود.<br />آنچه که در طول این دو سال رخ داد، تشدید مداوم تضادها، عمیق‌تر شدن بحرانها و رشد مبارزات به مرحله‌ای نوین بود که وقوع یک بحران انقلابی، بارزترین تجلی آن است.<br />در این فاصله، اوضاع اقتصادی جامعه، بحرانی‌تر از هر زمان دیگر شد. ادامه سیاست اقتصادی نئولیبرال از سوی دولت، رکود را عمیق‌تر و نرخ تورم سالانه را به بالای ٣٠ درصد افزایش داد. بحران اقتصادی جهان نیز چنان تاثیری بر اقتصاد بحران زده ایران بر جای نهاد که در مرحله‌ای بازار بورس عملا از هم پاشید. کاهش درآمد دولت از فروش نفت و راکد ماندن فروش موسسات دولتی در نتیجه بحران، سرمایه‌گذاری‌های دولتی را نیز شدیدا کاهش داد. نتیجتا رکود عمیق‌تر شد. با عمیق‌تر شدن بحران مزمن موجود، صدها هزار تن از کارگران کار خود را از دست دادند. علاوه بر این، جوانانی که به بازار کار سرازیر شدند، اکثر آنها بدون یافتن کار، به اردوی بیکاران پیوستند. به رغم ادعای کذب دولت مبنی بر نرخ بیکاری ۵/١١ درصد و وجود ٢ تا ۵/٢ میلیون بیکار، جمعیت بیکاران به مراتب از ۵ میلیون نیز فراتر است. موسسات آماری رژیم، نرخ بیکاری را در میان جوانان تا ٢۵ درصد و تعدادی از استانها را ١۵ تا ٢٠ درصد اعلام کرده‌اند. این رشد بیکاری، به همراه کاهش دستمزد واقعی کارگران و افزایش سرسام‌آور نرخ تورم در طول دو سال گذشته، شرایط مادی و معیشتی عموم کارگران و زحمتکشان را بیش از پیش وخیم ساخت و منجر به گسترش اعتراضات و مبارزات کارگری گردید.<br />در حالی که بحران اقتصادی جهان همچنان ادامه دارد، درآمدهای دولت از فروش نفت حدودا ۴٠ درصد کاهش یافته، رژیم با یک بحران سیاسی ژرف رو به روست و در نتیجه این مساله و ایضا تضادها و اختلافات جمهوری اسلامی با برخی قدرت‌های جهان سرمایه‌داری، که دامنه سرمایه‌گذاری‌های خارجی را محدودتر کرده است، هیچ چشم‌اندازی برای بهبود اوضاع اقتصادی و تخفیف بحران مزمنی که همزاد جمهوری اسلامی‌ست وجود ندارد. آنچه که در چشم‌انداز قرار دارد، عمیق‌تر شدن بحران اقتصادی و وخیم‌تر شدن وضعیت مادی و معیشتی توده‌های وسیع کارگر و زحمتکش است.<br />۶- همانگونه که قطعنامه‌های کنفرانس یازدهم سازمان ارزیابی کرده بود، جمهوری اسلامی در شرایطی که با بحران‌های همه‌جانبه در عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی رو به روست و دامنه اعتراض و مبارزه توده‌ها پیوسته وسعت می‌یابد، در طول دو سال گذشته تلاش نمود با تشدید اختناق و سرکوب، موج نارضایتی و اعتراضات توده‌ای را مهار کند. لذا در این دوره، تشدید اختناق و سلب ابتدائی‌ترین حقوق و آزادی‌های مردم به نهایت خود رسید. حتی انتشار مجدد آثار برخی نویسندگان که پیش از این، از مرحله سانسور گذشته بودند، ممنوع گردید. چند هزار سایت و وبلاگ‌های غیردولتی بسته شدند. روزنامه‌های نیمه دولتی و اغلب وابسته به جناح رقیب تحت شدیدترین سانسور قرار گرفتند، یا به کلی تعطیل شدند. روش‌های جدیدی با استفاده از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها و امکانات شرکت‌های انحصاری بین‌المللی برای فیلتر کردن سایت‌های اینترنتی مخالفین، ایجاد اختلال در امواج فرستنده‌های رادیو- تلویزیونی، کنترل تلفن‌های موبایل و شنود، به کار گرفته شد. هر تجمع و اعتراضی به شدت سرکوب گردید. جمهوری اسلامی در طول دو سال گذشته، تقریبا تمام فعالان علنی جنبش‌های اجتماعی، کارگران، زنان، معلمان و دانشجویان را دستگیر و به اشکال و بهانه‌های مختلف محکوم کرد. گروهی را از کار اخراج نمود. گروهی از آنها به حبس محکوم شدند. برخی تبعید گردیدند. اغلب آنها نیز به حبس و شلاق تعلیقی محکوم شدند تا از این طریق مانعی بر سر راه ادامه فعالیت آنها ایجاد شود.<br />با اجرای پی در پی طرح‌های موسوم به امنیت اجتماعی، به ویژه زنان و جوانان، در کوچه و خیابان و محل کار در معرض شدیدترین و بیرحمانه‌ترین فشار و سرکوب قرار گرفتند. جمهوری اسلامی به بهانه دستگیری اراذل و اوباش، حملات شبانه به منازل مسکونی مردم، همراه با تیراندازی ، تلاش نمود جو رعب و وحشت را در جامعه ایجاد کند. به دار کشیدن صدها تن از مردم به اتهامات مختلف در ملاء عام، نیز در جهت همین سیاست ایجاد رعب و وحشت بود. پس از سال‌های دهه ۶٠، مردم ایران در دوره زمام‌داری احمدی‌نژاد با بیشترین فشار سیاسی، سرکوب و اختناق روبرو شدند. معهذا تمام این فشارها نیز نتوانست، رشد نارضایتی و مبارزه توده مردم را تحت کنترل درآورد، بالعکس تضاد توده مردم را با رژیم تشدید نمود.<br />٧- تشدید تضادها و بحران‌هائی که جمهوری اسلامی با آنها رو به روست، رشد نارضایتی، اعتراض و مبارزات توده‌های مردم، شکست سیاست‌های دولت، مجموعا تاثیر خود را بر تشدید تضادها و اختلافات در درون طبقه حاکم و هیات حاکمه بر جای نهاد. گروه‌های موسوم به اصلاح‌طلب که در طول دوره چهار سال نخست زمامداری احمدی‌نژاد، موقعیت سیاسی‌شان در دستگاه دولتی مدام تضعیف گردید و نتیجتا منافع اقتصادی آنها نیز لطمه دید، در این دوره، از طریق نفوذی که در برخی نهادها و ارگان‌های رژیم داشتند، و نیز امکانات تبلیغاتی خود، به مقابله با جناح حاکم برخاستند. این تضادها و اختلافات در جریان انتخابات ریاست جمهوری رژیم به اوج خود رسید. گرچه پیشاپیش روشن بود که جناح مسلط اجازه نخواهد داد، جناح رقیب مجددا در راس دولت قرار بگیرد و به هر شکل ممکن می‌بایستی دوره زمامداری احمدی‌نژاد، چهار سال دیگر هم تمدید شود، اما زیر فشار مجموعه‌ای از شرایط داخلی و بین‌المللی، و از جمله برای کشاندن مردم به پای صندوق رای، ناگزیر شد، رقابت بالنسبه آزاد بین دو جناح را در دوره پیش از انتخابات بپذیرد. اما خود این مساله در شرایط حدت تضادها و اختلافات در بالا، به درگیری سیاسی و افشاگری‌هائی علیه یکدیگر انجامید که در طول تمام دوره حیات جمهوری اسلامی بی‌سابقه بود. پوشیده نبود که نتیجه انتخابات هر چه باشد، پی‌آمد آن درگیری حادتری خواهد بود. روند تحول اوضاع نیز در همین جهت سیر کرد و از فردای اعلام پیروزی احمد‌ی‌نژاد، این درگیری ابعاد چنان وسیعی به خود گرفت که حتی به دستگیری و محاکمه برخی از سران جناح موسوم به اصلاح‌طلب انجامید. در حالی که نزاع این دو جناح ادامه داشت، در درون جناح مسلط نیز شکاف‌های تازه‌ای رخ داد. شکست سیاست‌های داخلی و خارجی احمدی‌نژاد که به تشدید تضادهای داخلی و بین‌المللی جمهوری اسلامی انجامید، منجر به اختلافات در درون جناح مسلط گردید. این اختلافات در شکل علنی آن میان مجلس و دولت بروز کرد و ادامه یافت.<br />اکنون نه فقط جمهوری اسلامی با نزاع و کشمکش دو جناح، بلکه مجموعه‌ای از تضادها، اختلافات، نزاع و کشمکش‌های درونی رو به روست. هیات حاکمه با شکاف‌های عمیق درونی درگیر است. با توجه به تمام شرایط اقتصادی- سیاسی حاکم بر جامعه، هیچ چشم‌اندازی برای غلبه رژیم بر این شکاف‌های درونی وجود ندارد. بالعکس این تضادها و اختلافات در درون طبقه حاکم مدام تشدید خواهد شد و جمهوری اسلامی نه فقط با شکاف‌های درونی طبقه حاکم، بلکه با شکاف‌های عمیق‌تر در سراسر دستگاه دولتی رو به رو خواهد شد.<br />٨- جمهوری اسلامی علاوه بر بحران‌های داخلی، در طول دو سال گذشته با بحران‌های متعدد در عرصه سیاست خارجی رو به رو بوده است. سیاست خارجی رژیم که ادامه سیاست داخلی ارتجاعی آن در خارج از کشور و در عرصه مناسبات بین‌المللی‌ست، توسعه طلبی پان‌اسلامیستی و تلاش برای تقویت جنبش‌ها و گروه‌های اسلام‌گرا و ایجاد دولت‌های مذهبی از نمونه جمهوری اسلامی ایران در محور آن قرار دارد. این سیاست همواره منجر به تشدید تضادها و اختلافات رژیم با دولت‌هائی شده است که به نحوی درگیر مقابله با این سیاست جمهوری اسلامی شده‌اند. در دوره زمامداری احمدی‌نژاد این سیاست با شدت و حدت بیشتری ادامه یافت و نتیجتا تضادهای جمهوری اسلامی در عرصه بین‌المللی به درجه بحران‌های متعدد رشد کرد. مناسبات جمهوری اسلامی با مهم‌ترین قدرت‌های جهان سرمایه‌داری، بیش از پیش با تنش همراه گردید. مناسبات با اکثریت دولت‌های عربی منطقه نیز در این دوره با وخامت بیشتری رو به رو بوده است. در ظاهر امر چنین به نظر می‌رسد و یا وانمود می‌شود که تمام نزاع بر سر مساله هسته‌ای جمهوری اسلامی‌ست. اما در واقعیت، مساله غنی‌سازی صرفا توجیه و پوششی برای مسائل مورد اختلاف بزرگتر است. این مساله فقط از آن رو برجسته شده است که با دست‌یابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای، کل توازن نظامی و سیاسی منطقه بر هم خواهد خورد. چیزی که تمام قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای مخالف آن هستند و از حفظ وضع موجود دفاع می‌کنند. اساس اختلاف در همان سیاست خارجی توسعه‌طلبانه پان‌اسلامیستی جمهوری اسلامی‌ست که هم با توسعه‌طلبی امپریالیستی و هم با منافع دولت‌های منطقه خاورمیانه، اصطکاک پیدا می‌کند و به تشدید تضادها و درگیری‌ها می‌انجامد. حتی پیش از آن که دست‌یابی جمهوری اسلامی به تکنولوژی هسته‌ای پیش آید، این تضادها و درگیری‌ها نیز وجود داشت. در نتیجه همین سیاست خارجی‌ست که جمهوری اسلامی در عرصه بین‌المللی، نه با این یا آن کشور، بلکه با یک جبهه گسترده، در مقابل خود رو به روست. مادام که جمهوری اسلامی وجود دارد، این سیاست خارجی جزئی جدایی‌ناپذیر از این رژیم خواهد بود. لذا چشم‌اندازی نیز برای تخفیف تضادهای رژیم در عرصه بین‌المللی وجود ندارد. آنچه که هم اکنون شاهد آن هستیم، تشدید این تضادهاست.<br />در شرایطی که جمهوری اسلامی با یک بحران سیاسی عمیق در داخل رو به روست، تردیدی نیست که تضادها و بحران‌های بین‌المللی جمهوری اسلامی تشدید خواهد شد.<br />٩- در طول دو سال گذشته، در شرایطی که بحران‌های متعدد رژیم عمیق‌تر می‌شد، و در نتیجه وخامت روز افزون وضعیت مادی و معیشتی توده‌های زحمتکش و تشدید سرکوب و اختناق، تضاد میان توده مردم با رژیم جمهوری اسلامی ایران بیش از پیش تشدید می‌شد، اقدامات سرکوب‌گرانه رژیم، نمی‌توانست به سدی بر سر راه گسترش اعتراضات و مبارزات تبدیل شود. لذا مبارزات توده‌های مردم ادامه و گسترش یافت.<br />کارگران نه فقط در طی این دوره در صدها مورد بر سر مطالبات صنفی و اقتصادی خود، به اعتصاب، گرد هم‌‌آئی‌های اعتراضی، راهپیمائی و تظاهرات روی آوردند، بلکه پیگیرتر از گذشته برای اجرای عملی برخی از مطالبات سیاسی خود، نظیر تشکل مستقل کارگری، اقدام نمودند. موفق‌ترین مبارزات کارگری در این عرصه، ایجاد تشکل مستقل سندیکائی کارگران هفت‌تپه بود. فعالان زنان، به رغم این که در این دوره همواره یا در دادگاه یا در زندان بودند، شجاعانه به مبارزات خود برای تحقق مطالبه برابری حقوق اجتماعی و سیاسی زن و مرد و رفع تبعیض‌های کنونی ادامه دادند. معلمان، اعتصابات سراسری برپا نمودند که ده‌ها هزار تن در این اعتصابات شرکت کردند. در مناطقی از ایران که مردم با تبعیض و ستمگری ملی رو به رو می‌باشند، مبارزات علیه تبعیض، نابرابری و ستم ملی ادامه داشت. دانشگاه‌ها یک لحظه آرام نبود و همواره عرصه درگیری دانشجویان با رژیم حاکم بود.<br />تداوم مبارزات توده‌ای، به بالاترین مرحله خود، در اعتلاء جنبش توده‌ای، پس از “انتخابات” ٢٢ خرداد، رسید. با راهپیمائی‌های میلیونی، گرد هم آئی‌ها و تظاهرات و راهپیمائی‌های ده‌ها و صدها هزار نفره در تهران و برخی شهرهای دیگر نظیر اصفهان، شیراز و ده‌ها شهر دیگر، مرحله کیفیتا جدیدی در مبارزات مردم ایران فرا رسید و به یک بحران انقلابی شکل داد. از آن پس، این مبارزات، در شکل‌های متعدد همچنان ادامه یافته است.<br />اشکال مبارزاتی توده‌های مردم و ارتقاء مداوم سطح شعارهای آنها، ادامه و بسط مبارزات به‌ رغم وحشی‌گری ارگان‌های سرکوب رژیم، (کشتار ده‌ها تن از مبارزان، دستگیری حداقل چهار هزارتن بر طبق آمار رسمی دولتی، محاکمات فرمایشی، شکنجه و تجاوز جنسی در زندانها) همگی نشان دهنده این واقعیت‌اند که مردم، دیگر به چیزی کمتر از سرنگونی جمهوری اسلامی رضایت نمی‌دهند. تظاهرات توده‌ای در روز قدس و ١٣ آبان، آشکارا این حقیقت را نشان داده است. جمهوری اسلامی هیچ راه حلی برای تخفیف تضادها و بحران‌ها در چارچوب قوانین و نهادهای نظم موجود ندارد. اگر تا پیش از بحران سیاسی اخیر، این امکان هنوز برای جناح موسوم به اصلاح‌طلب، گروه‌های اپوزیسیون بورژوائی و جریانات رفرمیست و قانون‌گرا وجود داشت که در مورد راه‌های قانونی اصلاح امور و تحقق مطالبات فوری مردم توهم پراکنی کنند، اکنون دیگر شکست کامل این گروه‌ها و ادعاهای آنها، بر همگان آشکار شده است.<br />لذا با توجه به تشدید روزافزون تضادهای موجود و عمیق‌تر شدن تمام بحران‌هائی که پیش از این به آنها اشاره شد، محتمل‌ترین روند تحول اوضاع سیاسی، ژرف‌تر شدن بحران انقلابی، ادامه و اعتلاء مبارزات، تا سرنگونی جمهوری اسلامی‌ست.<br />١٠- شکل‌گیری یک بحران انقلابی در ایران، به معنای فرا رسیدن یک دوران انقلابی جدید در زندگی سیاسی و مبارزاتی مردم ایران است. در چنین دورانی توده‌های مردم هر روز، به اندازه تمام سال‌های دوران رخوت و رکود سیاسی می‌آموزند، آگاه می‌شوند و به اشکال عالی‌تری از مبارزه برای دگرگونی وضع موجود روی می‌آورند. این، یک دوران اشکال بسیار متنوع مبارزه، تغییر و تحولات سریع سیاسی و نیز تغییر مداوم تاکتیک‌های طبقه حاکم خواهد بود.<br />موجودیت جمهوری اسلامی، همواره بر سرکوب و اختناق بنا شده است. مادام که ما در نخستین مراحل بحران انقلابی قرار داریم و دامنه جنبش نتوانسته است، وسیع‌ترین بخش توده‌های کارگر و زحمتکش را در بر گیرد، رژیم با توسل به خشن‌ترین تاکتیک سرکوب، تلاش خواهد کرد، اوضاع را تحت کنترل درآورد. اما این بدان‌معنا نخواهد بود که طبقه حاکم تا لحظه قیام مسلحانه توده مردم، همواره همین تاکتیک را در دستور کار خواهد داشت. چنانچه وسعت و اعتلاء جنبش توده‌ای به مرحله‌ای ارتقاء یابد، که واقعا دیگر کاری از دست نیروهای سرکوب رژیم ساخته نباشد، در آن صورت طبقه حاکم تغییر تاکتیک خواهد داد و تلاش خواهد کرد با دادن برخی امتیازات به توده مردم و جا به جائی سیاسی گروهی از طبقه حاکم در قدرت سیاسی، اوضاع را تحت کنترل درآورد. تحت شرایطی، این هر دو تاکتیک را در هم ادغام خواهد کرد. حتی اگر اوضاع از هر جهت غیر قابل کنترل شود، این نیز محتمل است که گروه‌هائی از اپوزیسیون‌های بورژوائی را بر سر کار آورند تا مانع قیام مسلحانه و سرنگونی کلیت ارگان‌ها و نهادهای جمهوری اسلامی گردند. در این دوران، تمام این حالات را بسته به دامنه و وسعت جنبش، اشکال مبارزات توده‌ای، سازمان یافتگی، آگاهی و رهبری جنبش و مطالبات مردم باید محتمل دانست. طبقه حاکم از تمام شیوه‌ها استفاده خواهد کرد تا جنبش توده‌های مردم و انقلاب آنها را درهم شکند.<br />١١- متقابلا وظیفه هر سازمان کمونیست و انقلابی‌ست که برای خنثی سازی تاکتیک‌های مختلف طبقه حاکم و پیروزی انقلاب تلاش کند.<br />یکی از نقاط ضعف کنونی جنبش، نه فقط فقدان یک رهبری انقلابی، بلکه اصلا نبود رهبری و هدف روشن است. به عبارتی، علی رغم عمده بودن شکل سیاسی جنبش، جنبشی خود انگیخته است. در این جنبش که هنوز مراحل اولیه یک جنبش بزرگ توده‌ای و سراسری‌ست، نه فقط طبقه کارگر، به عنوان یک نیروی توده‌ای و مستقل حضور ندارد، بلکه در کل، عموم توده‌های زحمتکش هنوز وارد عرصه نشده‌اند. ترکیب کنونی جنبش عمدتا متشکل از جوانان و زنان، بخشی از دانشجویان و گروهی از خرده بورژوازی بالنسبه مرفه‌تر بالای شهرها است. جریانات بورژوائی اپوزیسیون غیرقانونی، قانونی و نیمه قانونی تاکنون تلاش کرده‌اند، با استفاده از امکانات داخلی و نیز تبلیغاتی – سیاسی رسانه‌های بخش فارسی قدرت‌های امپریالیست به ویژه آمریکا و انگلیس، رهبری این جنبش را از هم اکنون به دست بگیرند. اما تاکنون موفق نشده‌اند، چرا که حتی مطالبات جنبش محدود کنونی نیز فراتر از آن چیزی‌ست که این گروه‌ها خواهان آن هستند. این ضعف که ادامه آن حتی می‌تواند به بهای به تعویق افتادن تحولات تمام شود، تنها هنگامی می‌تواند برطرف گردد که توده‌های کارگر و زحمتکش به عرصه مبارزه سیاسی روی آورند.<br />تضادهای کنونی جامعه ایران و شکل‌گیری بحران انقلابی، البته این نوید را می‌دهد که توده‌های زحمتکش ولو با یک تاخیر فاز به پا خیزند و به جنبش سیاسی کنونی که هنوز مرحله گذار از یک جنبش لیبرال، به جنبشی دمکراتیک را طی می‌کند، شکل و محتوای نوینی بدهند.<br />١٢- اما حل این مساله منوط است به عمیق‌تر شدن بحران انقلابی و روی آوری طبقه کارگر و توده‌های زحمتکش به اعتصاب عمومی سیاسی. این اعتصاب البته در یک لحظه شکل نخواهد گرفت، بلکه برآمده از یک رشته مبارزات، به ویژه اعتصابات متعدد کوچک و بزرگ، حول مطالبات اقتصادی و سیاسی‌ست که سرانجام به اعتصاب عمومی سیاسی خواهد انجامید. اما کمونیست‌ها و کارگران پیشرو، به ویژه در شرایط بحرانی کنونی می‌توانند، این روند را تسریع کنند و با تلاش برای تشکیل کمیته‌های اعتصاب، نه فقط برای ارتقاء سطح کنونی مبارزه طبقه کارگر بکوشند، بلکه با شکل گیری اعتصاب عمومی سیاسی، مهر طبقه کارگر را بر جنبش و رهبری آن بکوبند.<br />با شکل‌گیری اعتصاب عمومی‌ سیاسی‌ست که طبقه کارگر به عنوان نیروی پرقدرت جنبش ظاهر خواهد شد و کمیته‌های اعتصاب با ایجاد کمیته هماهنگی اعتصاب، این امکان را می‌یابند که رهبری جنبش را در دست خود بگیرند. از درون همین کمیته‌های اعتصاب و ارتقاء آنهاست که شوراها به عنوان ارگان‌های قیام و اعمال حاکمیت توده‌ای پدیدار می‌گردند و می‌توانند انقلاب را به سرانجام پیروزمندش برسانند.<br />لذا سازمان ما در دوره پس از کنفرانس دوازدهم باید با تمام قوا تبلیغ خود را بر روی ایجاد کمیته‌های اعتصاب، برپائی اعتصاب عمومی سیاسی، ایجاد کمیته‌ها و شوراهای محلات، قیام مسلحانه، سرنگونی جمهوری اسلامی و استقرار یک قدرت شورائی قرار دهد.<br />باید این آمادگی را داشت که گام به گام با پیشرفت جنبش و اعتلاء آن، شعارهائی را که به استقرار یک دولت شورائی و برقراری حکومت شورائی کارگران و زحمتکشان خواهد انجامید، مطرح نمود. با اعتلاء جنبش و فراگیر شدن آن، شعارهای بورژوازی، رفراندوم و مجلس موسسان خواهد بود. ما باید شعار و مطالبه کنگره سراسری شوراهای کارگران و زحمتکشان را به عنوان بدیل شعارهای رفراندوم و مجلس موسسان بورژوائی قرار دهیم. بورژوازی در مرحله‌ای دیگر، بدیل سرنگونی جمهوری اسلامی را جمهوری پارلمانی قرار خواهد داد. ما باید در آن شرایط ، در حالی که شوراهای اعمال حاکمیت به درجه‌ای شکل گرفته باشند که توازن قوای طبقاتی، امکان برپائی کنگره سراسری شوراها را پدید آورده باشد، شعار جمهوری شورائی را بدیل آن قرار دهیم. در مراحل مختلفی که جنبش و انقلاب به آن گام خواهد نهاد، یکی از این شعارها به شعار محوری و عمده تبلیغی ما تبدیل خواهد شد.<br />در این دوران که احتمال عمیق‌تر شدن بحران انقلابی و فرا رسیدن موقعیت انقلابی وجود دارد، سازمان ما باید آمادگی برای گسترش فعالیت‌های خود را داشته باشد. سازمان، برای آن که بتواند وظائف خود را در جریان بحران سیاسی کنونی و تحول اوضاع به نفع طبقه کارگر و توده‌های زحمتکش انجام دهد، باید اتحاد عمل‌های خود را بسط دهد</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-8038378691714765362?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-39811452741265850012009-12-20T02:52:00.000-08:002009-12-20T02:59:32.673-08:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ایران در هفته‌ای که گذشت</span><br /><strong>در دوران‌های انقلابی که توده‌های مردم یک کشور برای سرنگونی نظم موجود به پا می‌خیزند، هر حرکت اعتراضی توده‌ای، شکاف درونی طبقه حاکم را عمیق‌تر و تضادهای آن‌ها را تشدید می‌کند. مبارزات دانشجویان و مردم مبارز تهران در ١٦ آذر که در جریان آن، تصاویر خمینی و دیگر سران مرتجع و جنایت‌کار جمهوری اسلامی به آتش کشیده شد، اختلافات و درگیری‌های درونی مرتجعین را در هفته‌ای که گذشت تشدید کرد<br />از دیدگاه توده‌های مردمی که به نبرد برای برافکندن جمهوری اسلامی به پا خاسته‌اند، خمینی جز یک جنایت‌کار بزرگ تاریخ نبود. او، سر دسته مرتجعین و بنیان‌گذار رژیمی بود که جز استبداد، کشتار، شکنجه، زندان، فقر و بدبختی، بی‌حقوقی و سرکوب، چیزی برای مردم نداشت. خمینی از همان نخستین روزی که در ایران به قدرت رسید، دستور کشتار و سرکوب مردم را صادر کرد. او در همان نخستین روزهای برقراری جمهوری اسلامی، دستور اعدام صدها تن از مردم را صادر کرد. او دستور داد قلم‌ها را بشکنند تا کسی خلاف آنچه که او می‌خواهد و می‌گوید ننویسد. خمینی دستور سرکوب سازمان‌های سیاسی، دمکراتیک و صنفی مردم را صادر کرد و تا اواسط دهه ٦٠ هزاران تن از اعضا و هواداران سازمان‌های سیاسی را به جوخه اعدام سپرد. خمینی در سال ٦٧، دستور قتل‌عام هزاران زندانی سیاسی را صادر کرد. خمینی برای تحقق اهداف ارتجاعی و توسعه‌طلبانه پان‌اسلامیستی ایجاد امپراتوری اسلامی، زیر شعار جنگ، جنگ، تا فتح کربلا، یک میلیون انسان را به قتل رساند و میلیون‌ها تن را معلول کرد<br />این‌ها فقط گوشه‌های برجسته‌ای از جنایات بی‌شمار خمینی بود. توده‌های مردمی که به مبارزه علیه جمهوری اسلامی برخاسته‌اند، به مبارزه علیه تمام این جنایات و جنایت‌کاران برخاسته‌اند. بنا بر این، مردم ایران تکلیف خود را با تمام این مرتجعین و رژیم آن‌ها روشن کرده‌اند<br />این واقعیت دیگر حتی بر امثال خامنه‌ای که شب و روز صدای مرگ بر دیکتاتور، مرگ بر خامنه‌ای را می‌شنود، نباید پوشیده باشد. او در هر موضع‌گیری و سخنرانی خود مستقیم و غیر مستقیم به جناح رقیب می‌گوید که مساله مردم ایران، صرفا خامنه‌ای، این یا آن گروه وابسته به رژیم، این یا آن نهاد حکومت نیست. مساله برای مردم ایران، سرنگونی تام و تمام رژیم سر تا پا جنایت جمهوری اسلامی‌ست. او این را به هزاران زبان به جناح رقیب خود می‌گوید و آن‌ها را به اتحاد با خود فرا می‌خواند<br />جنجال‌های تبلیغاتی این هفته باند خامنه‌ای نیز در خدمت همین هدف است. از آن‌جایی که جناح رقیب خامنه‌ای هم، جنایت‌کار بزرگ تاریخ، خمینی را رهبر و پیشوای خود می‌داند، گروه‌های وابسته به خامنه‌ای در این هفته تلاش کردند، به آتش کشیده شدن عکس خمینی را وسیله‌ای برای حمله به جناح رقیب قرار داده و آن را به تبعیت وادارند. اما نتیجه، بالعکس یک رسوایی دیگر برای جناح خامنه‌ای و تشدید تضادها بود. در تمام گردهم‌آیی‌ها و تظاهرات طرفداران خامنه‌ای گروه اندکی که شرکت داشتند، عمامه به سر بودند و یا مزدوران بسیجی و پرسنل نیروهای مسلح که لباس شخصی بر تن داشتند. دارو دسته وابسته به خامنه‌ای که دیدند تجمعات چند صد نفره آن‌ها به یک رسوایی دیگر تبدیل شده است، به سراغ دوستان سنتی‌شان، بازاریان تهران و تبریز رفتند که حالا یک ساعتی هم که شده تعطیل کنند تا دستگاه تبلیغاتی رژیم از تعطیل بازار سخن بگوید. اما در این‌جا نیز با مشکل رو به رو شدند، چون شکاف در درون طبقه حاکم و جبهه‌بندی‌های درونی آن، پایگاه سنتی رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی را نیز دچار شکاف و تزلزل کرده است<br />لذا جناح رقیب نیز فرصت را غنیمت شمرد تا دست به حمله متقابل بزند. مجمع روحانیون، به اضافه موسوی و کروبی درخواست برگزاری راه‌پیمایی کردند تا گویا به جناح خامنه‌ای نشان دهند، که پیگیرتر از آن‌ها طرفدار جمهوری اسلامی و خمینی هستند<br />گروه مجمع روحانیون تحت رهبری خاتمی، در بیانیه‌ای که انتشار داد اعلام نمود که چون این مجمع "افتخار بزرگ‌اش اقتدا به امام خمینی و دفاع از راه و آرمان‌های اوست" "درخواست یک راه‌پیمایی دارد و در این باب، اقدام رسمی و مکاتبه با مسئولان ذی‌ربط را به عمل می‌آورد و نتیجه را به استحضار ملت می‌رساند." روز چهارشنبه نیز موسوی و کروبی درخواست مشابهی را به وزارت کشور دادند. اما این صرفا تاکتیکی برای خنثی‌سازی حملات جناح رقیب بود. چرا که پوشیده نبود وزارت کشور، اجازه برگزاری راه‌پیمایی را به آن‌ها نخواهد داد. در واقع آن‌ها قصدی برای راه‌پیمایی نداشتند، چرا که می‌دانند، هر راه‌پیمایی که برگزار شود، مردم آن را به یک راه‌پیمایی علیه جمهوری اسلامی، سران و جناح‌های آن تبدیل می‌کنند<br />وزارت کشور باند خامنه‌ای- احمدی‌نژاد هم که نفرت مردم را از رژیم می‌داند، چاره‌ای نداشت جز این که برملا سازد تمام این تبلیغات، تاکتیک طرفین برای غلبه بر دیگری‌ست. لذا وزیر کشور اعلام کرد، اجازه برگزاری راه‌پیمایی را به جناح رقیب حتی تحت عنوان دفاع از خمینی نخواهد داد. مدیر کل سیاسی وزارت کشور گفت: "مطابق با قوانین موجود فقط احزاب با نماینده رسمی خود می‌توانند درخواست برگزاری راه‌پیمایی نمایند و علاوه بر این باید روال قانونی چنین درخواستی طی شود." استاندار تهران نیز اعلام کرد، نیازی به راه‌پیمایی نیست. به جای آن بیانیه منتشر کنند. حالا طرفداران خامنه‌ای تمام نیروهای مسلح، شبه نظامیان بسیجی و حزب‌الهی‌های وابسته به خود را بسیج کرده‌اند، تا در نماز روز جمعه شرکت کنند و علیه جناح رقیب شعار سر دهند. اما تمام این اقدامات، مشکلی از رژیم را حل نخواهد کرد. بالعکس تضادها و کشمکش‌های درونی را تشدید خواهد کرد. به نظر می‌رسد که با توجه به نارضایتی عمیق توده‌های مردم از وضع موجود و نفرت‌شان از جمهوری اسلامی، خامنه‌ای چاره دیگری جز این ندارد که در آینده‌ای نزدیک رسما و علنا حکومت نظامی اعلام کند. اما این نیز سرنوشتی جز حکومت نظامی ازهاری نخواهد داشت و توده‌های مردم ایران، آن را نیز جاروب خواهند کرد<br /><br /></strong></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ایران در هفته‌ای که گذشت</span></span></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span><div align="right"><br /><strong>در این هفته دادستان‌های بیدادگاه‌های جمهوری اسلامی از سراسر کشور گرد آمدند، تا رهنمودهای جدیدی از رئیس‌شان برای سرکوب مردم بگیرند<br />معضلی که آن‌ها اکنون با آن رو به رو شده‌اند این است که هر چه دستگیر و پرونده‌سازی می‌کنند، هر چه محکوم می‌کنند، پایانی بر اعتراضات مردم نیست و روز به روز بر تعداد مردمی که بازداشت می‌شوند افزوده می‌گردد. زندان‌ها دیگر جای خالی ندارند. محکومیت‌های سنگین حبس، زندان‌ها را انباشته از مخالفین کرده است. پلیس و دستگاه اطلاعاتی و امنیتی رژیم، در جریان هر اعتراض مرم، صدها تن را دستگیر می‌کنند. تکلیف چیست و تا کی این اوضاع ادامه پیدا خواهد کرد. این اساس بحث و گفتگوی دادستان‌های رژیم در این اجلاس بود. از تصمیماتی که در این اجلاس گرفته شد و رهنمودهایی که به دادستان‌ها داده شد، خبری انتشار نیافت. اما از سخنرانی‌های سران ارگان‌های سرکوب رژیم چنین بر می‌آید که آن‌ها خواهان ادامه و تشدید سرکوب‌ها بودند. نام اجلاس‌شان را هم " نقش دادستان‌ها در صیانت از حقوق عمومی و تامین امنیت" نهادند. در عین حال این اجلاس به صحنه دیگری برای درگیری‌های جناحی و حملات لفظی به جناح موسوم به اصلاح‌طلب و تهدید آن‌ها تبدیل شد</strong></div><div align="right"><strong>رئیس دستگاه قضائی جمهوری اسلامی، آملی لاریجانی در سخنرانی خود گفت، دستگاه قضائی "وظیفه دارد که از حقوق نظام دفاع کند." گویا که تاکنون این دستگاه ظلم و ستم‌گری با صدور احکام اعدام برای هزاران تن از مخالفان سیاسی رژیم و به بند کشیدن ده‌هاهزار تن در طول حیات جمهوری اسلامی، از حقوق مردم دفاع می‌کرده که حالا وظیفه دفاع از حقوق نظام بر عهده آن قرار می‌گیرد. وی افزود: "در همین فتنه‌ی اخیر کسانی به نظام ظلم کردند و لطمات جبران ناپذیری به نظام وارد کردند." خطاب به دادستان‌ها گفت: "مسایل سیاسی پیچیده است. باید بصیرتی را تحصیل کنیم. درست است که نباید حکم قاضی سیاسی باشد، اما به این معنا نیست که سیاست را نداند. زیرا موضوع برخی از جرائم سیاسی است. اگر کسی در روزگار ما در امنیت کشور اخلال می‌کند، برخورد کنید. تظاهراتی که این‌ها می‌کردند و مردم را به خیابان‌ها می‌کشیدند، اگر می‌توانستند، نظام ولایت فقیه را تغییر دهند، شک نکنید این کار را انجام می‌دادند. افرادی که از سران فتنه جلوتر می‌روند شعارشان مشخص است که در این مراسم‌ها جمهوری اسلامی به جمهوری ایرانی تبدیل شد. دایره تعقیبات را رها نکنید و تشکیکات موجب نشود که به جرائم مهم توجه نکنیم و فضای کشور را ناامن کنیم. نیروی انتظامی، دادستان‌ها و دادگاه‌ها با هم همکاری کنند. کوتاهی نابخشودنی‌ست." وی سپس مستقیما به سراغ سران جناح رقیب می‌رود، آن‌ها را تهدید به بازداشت می‌کند و می‌گوید: "به سران فتنه می‌گویم که دستگاه قضائی به اندازه کافی از شما پرونده دارد و اگر نظام با شما مماشات و ملاطفت می‌کند، حمل بر نفهمیدن نکنید. رسیدگی به آن‌ها بر عهده دستگاه قضائی است<br />پس از رئیس دستگاه قضائی، وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی که برای ایجاد هم‌آهنگی میان این دو ارگان سرکوب رژیم در اجلاس دادستان‌ها حضور داشت، به ایراد سخنرانی پرداخت. وی نیز در آغاز سخنانش از وخامت اوضاع جمهوری اسلامی سخن گفت و افزود: "این‌ها دو هدف را دنبال می‌کند. اول براندازی نظام از درون حاکمیت و دوم یک نظام سکولار. این جریان دارای وسعت عمل، صاحب امکانات زیاد، برخوردار از نفوذ در دل نظام، بهره‌مندی از همراهی شمار قابل توجهی از تکنوکرات‌ها و هم سوی همه گروه‌های مخالف است و از حمایت بیرونی هم برخوردار است." لذا باید دادگاه‌های ویژه و تخصصی ایجاد کنیم و نباید به مسائل امنیتی با دید حقوقی نگاه کرد. اطاله دادرسی ما را با مشکل رو به رو می‌سازد. باید احکام سریع‌تر صادر شود و تناسب لازم در جرم و مجازات در نظر گرفته شود. که به زبان صریح به معنای تشدید محکومیت‌ها و مجازات‌هاست<br />افراد دیگری از ارگان‌های نظامی و امنیتی رژیم نیز در این اجلاس حضور داشتند و حرف‌هایشان هم نظیر رئیس دستگاه قضائی و اطلاعاتی رژیم بود<br />در پایان، وزیر اطلاعات پیشین جمهوری اسلامی که اکنون دادستان کل کشور است، ابراز امیدواری کرد که دادستان‌ها به همراه پلیس و عوامل وزارت اطلاعات، عوامل به اصطلاح مخل امنیت را شناسایی، دستگیر و مجازات کنند<br />چیزی که از این اجلاس و سخنرانی سران ارگان‌های سرکوب بر می‌آید، این است که ٦ ماه پس از آغاز اعتراضات گسترده مردم ایران و مبارزات علنی و مستقیم آن‌ها، ارگان‌های سرکوب، پوشالی بودن خود را در برابر اراده توده مردم جار می‌زنند. دادستان‌های رژیم سرکوب و کشتار، هر کاری که از دست‌شان برمی‌آمد کردند. در همه جا تقاضای اشد مجازات را کردند. وزارت اطلاعات، پلیس، سپاه و بسیج، هر چه می‌توانستند، انجام دادند، مردم را در خیابان‌ها به گلوله بستند. دستگیر کردند، شکنجه دادند، زیر شکنجه کشتند، تجاوز کردند، اجساد را سوزاندند، حکم اعدام صادر کردند، اما مردم شجاع و جان به لب رسیده به مبارزه خود ادامه دادند و تظاهرات‌های پی در پی بر پا کردند. دیگر می‌خواهند چه کنند؟ تهدیدها، دیگر برای فرونشاندن شعله‌های خشم و اعتراض مردم ایران‌ علیه یک رژیم ستم‌گر و فوق ارتجاعی، کارساز نیست. رژیم، دیگر در موقعیتی نیست که حتی به سادگی بتواند با سران جناح رقیب خامنه‌ای تسویه حساب کند، تا چه رسد به فرونشاندن موج نارضایتی و اعتراض میلیونی توده‌های مردم ایران به نظم حاکم. جمهوری اسلامی، سرنوشتی جز زباله‌دانی تاریخ ندارد<br /> <br /></strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ایران در هفته‌ای که گذشت</span></div><div align="right"><strong><br />احمدی‌نژاد روز پنج‌شنبه این هفته به دانمارک رفت، تا در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل در کپنهاگ شرکت کند. در میان مقامات کشورهای جهان که در اجلاس‌های بین‌المللی حضور می‌یابند، کم‌تر کسی را می‌توان یافت که حضورش در این اجلاس‌ها همانند رئیس‌ جمهور رژیم مذهبی حاکم بر ایران با واکنش‌های منفی رو به رو باشد. در همه جا مردم ایران که از شر جنایات رژیم جمهوری اسلامی کشور را ترک کرده‌اند، با تظاهرات گسترده علیه رژیم از وی استقبال می‌کنند. او حتی جرات نمی‌کند که محل برگزاری مصاحبه‌های مطبوعاتی‌اش را اعلام کند. چنان در عرصه جهانی منفور است که مردم کشورهایی که این اجلاس‌ها در آن‌ها برگزار می‌شود، نارضایتی خود را از حضور وی علنا ابراز می‌دارند. هنگامی که نوبت به سخنرانی وی فرا می‌رسد، اغلب، اجلاس خالی از شرکت کنندگان می‌شود، چون جز آیه‌خوانی و دعا حرفی برای گفتن ندارد و گاه نیز سران برخی کشورها در اعتراض به حضور وی، اجلاس را ترک می‌گویند<br />به رغم برف سنگینی که سراسر اروپا را فرا گرفته است، گروه کثیری از ایرانیان ساکن کشورهای مختلف اروپایی با هر امکانی که داشتند، خود را به کپنهاگ رساندند تا این بار نیز با تظاهرات و شعارهای مرگ بر جمهوری اسلامی، مرگ بر خامنه‌ای و احمدی‌نژاد، خشم و انزجار خود را از جمهوری اسلامی و حضور احمدی‌نژاد در کپنهاگ ابراز دارند<br />اما احمدی‌نژاد در کنفرانس کپنهاگ چه حرفی برای گفتن داشت. او رئیس جمهور رژیمی در ایران است که در طول ٣٠ سال گذشته، بیش‌ترین آسیب را حتی از جنبه زیست- محیطی و آلودگی جوی به مردم ایران زده است. سال به سال وضع وخیم‌تر شده، سلامتی مردم در مناطق وسیعی از ایران به خطر افتاده است، میزان مرگ و میر ناشی از این آلودگی مدام افزایش یافته، اما هیچ اقدام جدی برای بهبود اوضاع انجام نگرفته است. روشن است که حرف‌های او در این کنفرانس هم چیز دیگری جز پرت و پلا گفتن‌های گذشته‌اش نباشد. ایشان پیشنهاد کردند که سال ٢٠١١ سال اصلاح الگوی مصرف و کاهش آلودگی در جهان نام‌گذاری شود. و برای توسعه فرهنگ قناعت برنامه‌ریزی شود. از دیگر پیشنهادات احمدی‌نژاد این بود که گروهی از اندیش‌مندان دلسوز، از منظر جهان‌بینی الهی معیارهای سعادت بشر و جامعه بشری را استخراج و در اختیار همگان قرار دهند. می‌شنوید که رئیس جمهور اسلامی ایران چه اراجیفی به عنوان راه‌حل به اجلاس ارائه می‌دهد؟ از کسی که در مصاحبه‌اش با خبرنگار تلویزیون دانمارک در پاسخ به این سوال که چرا مردم را سرکوب می‌کنید، می‌گوید: به همان دلیل که چراغ قرمز در خیابان‌ها هست و هر کس از چراغ قرمز رد شود جریمه می‌شود، راه حل‌اش هم برای کنفرانس اقلیمی سازمان ملل پاسخ در همان حدی باشد که عقل یک رئیس جمهور رژیم اسلامی می‌رسد. اما احمدی‌نژاد کوچک‌تر از آن است که بتواند راه حلی برای یکی از معضلات بزرگ امروز بشریت ارائه دهد، افرادی از او بزرگ‌تر و ظاهرا فهمیده‌تر هم در این اجلاس راه حلی برای این معضل ندارند و نخواهند داشت. چرا که این معضل در اساس ناشی از تضاد خصمانه‌ای‌ست که جامعه طبقاتی میان انسان و طبیعت پدید آورده است<br />آنچه که در نظام سرمایه‌داری حاکمیت دارد سود است و سرمایه. برای کسب این سود، استفاده بیرحمانه و بی‌حساب و کتاب از طبیعت، ویران سازی طبیعت، آلودگی محیط زیست، آلودگی منابع جوی و آبی، گرم شدن زمین، جنگ‌ها و مسابقه تسلیحاتی، همه مجاز است و جدایی‌ناپذیر از نظام سرمایه‌داری<br />وقتی که در نظام سرمایه‌داری استثمار انسان از انسان، فقر و گرسنگی و کسب سود هر چه بیش‌تر توسط سرمایه‌داران قانون مقدس نظام محسوب می‌شود، وقتی که با انسان‌ها ذی‌شعور بی‌رحمانه رفتار می‌شود، روشن است که با طبیعت فاقد شعور، هزاران بار وحشیانه‌تر رفتار شود. فقط در یک جامعه سوسیالیستی، جایی که سود، استثمار و نابرابری برافتاده است، استفاده آگاهانه، حساب شده و برنامه‌ریزی شده از نیروهای طبیعت با در نظر گرفتن نتایج دوررس اقدامات انسانی ممکن است. تنها در چنین جامعه‌ای‌ست که می‌توان به تضاد خصمانه میان انسان و طبیعت پایان داد. تنها در چنین جامعه‌ای‌ست که به گفته متفکر و انقلابی بزرگ آلمانی، انگلس در این‌جاست که انسان به واقع می‌آموزد که "به هیچ وجه با طبیعت مانند یک فاتح نسبت به مغلوبین، یا مانند کسی که خارج از طبیعت است" رفتار نکند. و درمی‌یابد که "کل سیادت ما بر آن در واقع ناشی از این حقیقت است که ما بر تمام مخلوق‌های دیگر این امتیاز را داریم که قادریم قوانین آن را یاد بگیریم و آن را به درستی به کار بریم<br /><br /></strong> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-3981145274126585001?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-77306522120235018622009-12-09T02:23:00.000-08:002009-12-09T02:25:52.196-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/Sx97Bs-Sn-I/AAAAAAAAAQQ/AsA4D-mqj40/s1600-h/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413180546305138658" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/Sx97Bs-Sn-I/AAAAAAAAAQQ/AsA4D-mqj40/s320/logo.gif" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">پاسخ کوبنده جنبش سرخ انقلابی دانشجویان و مردم مبارز به مرتجعین</span></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">دانشجویان مبارز دانشگاه‌های سراسر کشور و توده‌های قهرمان مردم تهران، روز ١۶ آذر حماسه آفریدند و بار دیگر پاسخی کوبنده به تمام مرتجعینی دادند که در برابر مردم، مبارزات و مطالبات آنها قرار گرفته بودند<br />در طول چند روز گذشته ارگان‌های سرکوب رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی پی در پی به تهدید متوسل شدند تا دانشجویان و مردم مبارز ایران را از برپائی تظاهرات در ١۶ آذر باز دارند. روز ١۶ آذر نیز نیروهای مسلح رژیم در خیابانها مستقر شدند، تا مانع از برپائی تظاهرات گردند. با این همه، ١۶ آذر امسال به عرصه قدرت‌نمائی مردم ایران علیه جمهوری اسلامی تبدیل گردید. دانشجویان در سراسر کشور، در دانشگاه‌های تهران، شیراز، مشهد، سنندج، تبریز، کرمان، کرج، ایلام، همدان، اصفهان، اهواز، قزوین و تعداد دیگری از شهرها، به تظاهرات روی آوردند. این تظاهرات در تهران ابعاد وسیعی به خود گرفت. مردم تهران به رغم لشکرکشی رژیم، تظاهرات ١۶ آذر را در خیابان‌ها سازمان دادند. در حالی که گروه‌های طرفداران موسوی و کروبی برای جلوگیری از تظاهرات مردم تهران در خیابان‌ها از دانشجویان و مردم خواسته بودند که مراسم ١۶ آذر را در سالن‌های دربسته و چار دیواری دانشگاه‌ها برگزار کنند، مردم تهران اما تظاهرات را در خیابان‌ها برگزار کردند و دانشجویان مبارز نیز درب‌های بسته برخی دانشگاه‌ها را شکستند و به تظاهرات مردم در خیابان‌هاعلیه جمهوری اسلامی پیوستند<br />تظاهرات قهرمانانه توده‌های مردم مبارز تهران و دانشجویان در ١۶ آذر، با شعارهای کوبنده مرگ بر دیکتاتور، مرگ بر خامنه‌ای، مرگ بر جمهوری اسلامی، و به آتش کشیدن عکس‌های خمینی ، خامنه‌ای و احمدی‌ نژاد، بار دیگر نشان داد که جنبش انقلابی مردم ایران هیچ قرابتی با سبز پوشانی که شعار می‌دهند ” جمهوری اسلامی نه یک کلمه کمتر و نه بیشتر” ندارد. مردم ایران خواهان برافتادن جمهوری اسلامی در کلیت آن هستند. مردم ایران خواهان جدائی کامل دین از دولت‌اند. مردم ایران خواهان استقرار حکومتی هستند که بدون هرگونه قید و شرط، آزادی‌های ساسی مردم در آن به رسمیت شناخته شود. مردم ایران خواهان به دست گرفتن سرنوشت خود از طریق یک حکومت شورائی هستند. لذا جنبش این مردم، جنبشی انقلابی و سرخ است. تظاهرات ١۶ آذر نیز همین واقعیت را نشان داد<br />نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، امروز نیز با توحش تام و تمام به رو در روئی با مردم برخاستند. گروهی از مردم مبارز را مضروب و مصدوم کردند و ده‌ها تن را بازداشت کردند. اما این وحشی‌گری‌ها دیگر نمی تواند رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی را نجات دهد. هیچ قدرتی را یارای مقاومت در برابر توده‌های مردمی که به نبردی حماسی علیه یکی از بیرحم‌ترین رژیم‌های استبدای برخاسته‌اند، نیست. سرانجام، این توده‌های مردم‌ ایران‌اند که پیروز می‌شوند. جمهوری اسلامی سرنوشتی جز شکست و نابودی نخواهد داشت</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورائی<br />زنده بادآزادی- زنده باد سوسیالیسم<br />سازمان فدائیان(اقلیت)<br />١۶ آذر ماه ١٣٨٨<br />کار – نان – آزادی – حکومت شورائی</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-7730652212023501862?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-958407903186227572009-11-30T01:59:00.000-08:002009-11-30T02:00:40.825-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SxOXsAkhU2I/AAAAAAAAAQI/l2tsMKGlew8/s1600/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409834359725314914" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SxOXsAkhU2I/AAAAAAAAAQI/l2tsMKGlew8/s320/logo.gif" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>هشدار به فعالین و هواداران سازمان</strong></span></div><br /><div align="right"></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">برطبق گزارشاتی که به سازمان رسیده ، اخیرا دیده شده است، افرادی که خود را در ایران، مرتبط با سازمان معرفی می‌کنند، ضمن تماس با فعالین سیاسی که ممکن است در میان آنها هواداران سازمان نیز وجود داشته باشند، پیشنهاداتی برای همکاری و حتا رد و بدل کردن سلاح می‌کنند. سازمان هرگونه چنین رابطه‌هائی را تکذیب می‌کند. اکیدا توصیه می‌شود از ارتباط با افرادی که شناخت دقیقی از آنها ندارید، خودداری نمائید. هرگونه ارتباطی با سازمان فقط از کانال‌های رسمی و تایید شده صورت خواهد گرفت. برای اطمینان از تماسهائی که با شما گرفته می‌شود، از طریق تلفن و یا ای- میل سازمان با ما تماس بگیرید</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-95840790318622757?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-20478570385910494132009-11-30T01:50:00.000-08:002009-11-30T01:59:22.228-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SxOWfR7DBmI/AAAAAAAAAQA/jA8HNa0zHr4/s1600/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409833041533273698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SxOWfR7DBmI/AAAAAAAAAQA/jA8HNa0zHr4/s320/logo.gif" /></a><br /><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">دانشجویان مبارز</span></strong></div><br /><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">۱۶ آذر، روز دانشجو در پیش است. رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی که از اعتراضات و مبارزات دانشجویان در ۱۶ آذر امسال، بیش از هر زمان دیگر در هراس به سر می‌برد، پیشاپیش اقدامات سرکوب‌گرانه خود را علیه دانشجویان تشدید کرده است. ارگان‌های پلیسی و اطلاعاتی رژیم، در روزهای اخیر ده‌ها تن از فعالان جنبش دانشجویی را دستگیر کرده، تا مانع از اعتراضات و تظاهرات بزرگ دانشجویان دانشگاه‌های سراسر کشور در روز دانشجو گردد. اما به ویژه تجربه چند ماه اخیر، آشکارا نشان داده است که این اقدامات سرکوب‌گرانه و ارتجاعی قادر نیست مردمی را که به نبرد برای رهایی از یوغ ستم‌گران حاکم بر ایران برخاسته‌اند، از ادامه مبارزه بازدارد و رژیمی را که سر تا پا در بحران فرو رفته است، نجات دهد<br /><span style="color:#ff0000;"></span></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">دانشجویان مبارز</span></span></strong></div><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;"></span><div align="right"><br /><strong>امسال، ۱۶ آذر در شرایطی متفاوت از سال‌های گذشته فرا رسیده است. بحران‌های متعددی که جمهوری اسلامی با آن‌ها رو به روست، بن‌بست این رژیم را در تمام عرصه‌ها برملا کرده و پی‌آمد آن بحران سیاسی‌ست که از اواخر خرداد ماه سال جاری در ابعادی گسترده رخ نموده است. لذا بحرانی نیست که با سرکوب‌های وحشیانه جناح مسلط و حاکم و یا ادعاهای به اصطلاح اصلاح‌طلبانه جناح دیگر از طریق حک و اصلاح در قوانین و نهادهای نظم ارتجاعی موجود و جا به جایی مهره‌های حکومت اسلامی، برطرف گردد. این بحران، برخاسته از نیازهای انباشت شده اجتماعی‌ست که بدون تغییر و تحولی ژرف در نظم موجود و در هم شکسته شدن سدی که مانع تحقق آن‌ها و تحول اجتماعی و سیاسی شده است، امکان دست‌یابی به آن‌ها وجود ندارد. از همین روست که امواج مبارزه توده‌ای، گاه در ابعادی میلیونی، برای در هم شکستن موانع موجود از سر راه تحول اجتماعی به حرکت درآمده و جمهوری اسلامی را که مانع اصلی و بلاواسطه تحقق نیازهای تحول اجتماعی و مطالبات توده‌ای‌ست، زیر ضربات مداوم قرار داده است<br />جمهوری اسلامی که برآمده از ضد انقلاب اسلامی برای نجات نظم موجود در جریان انقلاب توده‌های مردم ایران در سال ۵۷ است، از همان آغاز رسالتی جز سرکوب انقلاب و به بند کشیدن توده‌های مردم نداشت. لذا موجودیت این رژیم با اختناق، زندان، سرکوب و کشتار بنا گردید. این رژیم، وظیفه‌ای برای حل تضادهای اجتماعی و تحقق نیازهای تحول اجتماعی و سیاسی نداشت. بلکه تنها رسالت‌اش به عقب راندن توده‌های مردم و مبارزات آن‌ها به سطحی حتا عقب‌تر از دوران رژیم شاه بود. گرچه در اجرای این وظیفه ارتجاعی خود موفق شد، اما فقط به این شرط که تمام تضادهای جامعه موجود را در عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی تشدید کند و زمینه را برای بحران‌های عمیق‌تر هموار سازد<br />جمهوری اسلامی، صرفا دولتی نیست که تحت شرایط معینی برای پاسداری از نظم طبقاتی سرمایه‌داری و حفظ منافع طبقه سرمایه‌دار، به اختناق و دیکتاتوری عریان روی آورده باشد. جمهوری اسلامی یک دولت دینی نیز هست و هر دولت دینی بنیادش بر اختناق و سرکوب، تبعیض و نابرابری، اسارت و بندگی انسان‌ها در برابر قدرتی که نماینده خداست، قرار گرفته است. دولت مذهبی در ذات خود دشمن آشتی‌ناپذیر آزادی و برابری مردم است. دولت مذهبی ذاتاً رژیم ترور و خفقان، رژیم دیکتاتوری عریان و عنان گسیخته تروریستی‌ست. جمهوری اسلامی، جز آن‌چه که بوده و هست، هرگز نخواهد بود. لذا جمهوری اسلامی، علاوه بر سرشت طبقاتی، بنا به خصلت مذهبی خود، جز این نمی‌توانست بکند که با سرکوب، زندان، ترور و شکنجه، اختناقی وحشتناک را بر ایران حاکم سازد و عموم توده‌های مردم را از آزادی‌های سیاسی و حقوق دمکراتیک و حتا حقوق مدنی و انسانی‌شان محروم سازد<br />جمهوری اسلامی که بنیادش بر تبعیض و نابرابری قرار گرفته است، رسما و علنا برابری حقوق را برای نیمی از اعضای جامعه نفی و انکار نمود و زنان را در معرض بیرحمانه‌ترین تبعیض، نابرابری و ستم قرار داد. جمهوری اسلامی با سرکوب و کشتار، برابری ملیت‌های ساکن ایران را نفی و رژیم تبعیض و ستم ملی را حاکم ساخت. جمهوری اسلامی به عنوان یک دولت شیعه مذهب، از آن‌جایی که در ذات خود نفی‌کننده‌ی هر گونه حتا عقیده مذهبی دیگر است، نه فقط پیروان ادیان دیگر، بلکه فرقه‌های درونی دین اسلام را مورد تبعیض، فشار و سرکوب قرار داد. جمهوری اسلامی به عنوان یک دولت دینی، وظیفه خود می‌داند که حتا در زندگی خصوصی افراد جامعه دخالت کند و لذا این دخالت پلیسی خود را حتا به آن‌چه که در منازل مردم نیز می‌گذرد، بسط داد. بدیهی‌ست که این وحشیانه‌ترین شکل استبداد، بی حقوقی، اختناق، تبعیض، زندان، شکنجه، ستم‌گری و کشتارهای هولناک، می‌بایستی تضاد توده‌های وسیع مردم را با روبنای سیاسی ارتجاعی حاکم و در محور آن رژیم جمهوری اسلامی، تشدید کند، مبارزه برای سرنگونی آن را مدام وسعت دهد و میلیون‌ها تن از مردم را به نبردی علنی و مستقیم با رژیم استبدادی حاکم برای به دست آوردن آزادی‌های سیاسی و حقوق مدنی و دمکراتیک خود سوق دهد. واقعیتی که هم اکنون به و ضوح شاهد آن هستیم<br />جمهوری اسلامی با اختناق، سرکوب و کشتار توانست انقلاب توده‌های مردم ایران را در هم کوبد و نظم اقتصادی – اجتماعی موجود را عجالتا نجات دهد، اما نمی‌توانست تضادهای شیوه تولید سرمایه‌داری را حتا تخفیف و بحران اقتصادی را تعدیل کند. بالعکس خصلت مذهبی دولت، تضادهای روبنای سیاسی را حتا با مناسبات تولید سرمایه‌داری تشدید کرد و این خود باعث تشدید تضادهای شیوه تولید سرمایه‌داری و عمیق‌تر شدن بحران اقتصادی به عنوان یک بحران مزمن ۳۰ ساله گردید. در طول تمام این سال‌ها، رکود و تورم، توأمان بیماری اقتصاد سرمایه‌داری ایران بوده است. در نتیجه این بحران، وضعیت مادی و معیشتی توده‌های کارگر و زحمتکش مردم ایران سال به سال وخیم‌تر شد، تا جایی که نه فقط هیچ‌گاه دیگر لااقل به سطح پیش از قیام سال ۵٧ نرسید، بلکه هم اکنون فرسنگ‌ها از آن فاصله دارد و اکثریت بزرگ مردم یعنی تقریبا عموم کارگران و زحمتکشان با فقر مطلق رو به رو هستند<br />آن‌چه که در این میان منجر به وخامت هر چه بیش‌تر شرایط معیشتی کارگران و زحمتکشان گردید، اجرای سیاست موسوم به نئولیبرال بود که توسط انحصارات بین‌المللی و مؤسسات مالی آن نظیر صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی به رژیم حاکم دیکته شد. این سیاست که در محور آن خصوصی‌سازی، آزادسازی قیمت‌‌ها، حذف به اصطلاح رایانه‌ها و محروم ساختن کارگران از ابتدایی‌ترین حق و حقوق کارگری قرار دارد، در حالی که برای طبقه حاکم سود و ثروت هنگفتی به بار آورده است، برای توده‌های کارگر و زحمتکش، جز تشدید فقر، کاهش مداوم دستمزدهای واقعی، بیکاری، گرانی روزافزون کالاها و به طور اخص برای کارگران، تشدید استثمار را در پی نداشته است<br />این گسترش فقر و فلاکت عمومی، به رغم این واقعیت زندگی زحمتکشان را تباه کرده است، که در طول این ۳۰ سال فقط درآمد دولت از فروش نفت و گاز صدها میلیارد دلار بوده است. اما این درآمد هنگفت، صرف هزینه‌های کلان دستگاه نظامی و بوروکراتیک ماشین دولتی رژیم دیکتاتوری عریان و توسعه ‌طلب اسلامی شد و بخشا مستقیم به جیب طبقه حاکم سرازیر شده است<br />در نتیجه تمام سیاست‌های ارتجاعی جمهوری اسلامی، شکاف فقر و ثروت در جامعه ایران، در ابعادی حیرت‌آور عمیق و وسیع شده است. در حالی که ده‌ها میلیون تن از مردم کارگر و زحمتکش حتا قادر به تأمین حداقل معاش خود نیستند، ثروت انباشت شده گروه کوچکی انگل، به نام سرمایه‌دار و ثروتمند، ابعاد ده‌ها و صدها تریلیونی به خود گرفته است<br />این همان نظم ضد انسانی‌ست که جمهوری اسلامی به توده‌های کارگر و زحمتکش تحمیل کرده و خود را حافظ و نگهدار آن می‌داند. طبیعی‌ست که کارگران و زحمتکشان دشمن این نظم و رژیم سیاسی پاسدار آن باشند<br />مبارزات مردم کارگر و زحمتکش، در طول تمام این سال‌های حاکمیت ستم‌گرانه جمهوری اسلامی علیه این نظم ضد انسانی ادامه داشته است. کارگران با صدها مورد از اعتصابات، تظاهرات، راه‌پیمایی‌ها، تجمعات اعتراضی، اشغال کارخانه‌ها، بستن جاده‌ها و خیابان‌ها، این نظم ارتجاعی را پیوسته مورد حمله قرار داده‌اند. معلمان، پرستاران و دیگر زحمتکشان نیز اعتصابات و اعتراضات متعددی علیه این نظم ضد انسانی که آن‌ها را مدام فقیرتر و فقیرتر کرده است، برپا کرده‌اند<br />مبارزات کنونی کارگران که در هر هفته چندین مورد آن را شاهدیم، بیان این واقعیت است که میلیون‌ها تن از کارگران ایران خواهان برافتادن این نظم ارتجاعی‌اند. مبارزه کارگران اما به تلاش و مبارزه عمومی برای کسب آزادی‌ها و حقوق دمکراتیک محدود نمی‌شود، کارگران خواهان برافتادن نظم سرمایه‌داری و استقرار نظمی سوسیالیستی هستند که در آن انسان‌های آزاد و برابر، در رفاه، سعادت و خوشبختی زندگی کنند<br />جمهوری اسلامی که تجسم تام و تمام ارتجاع، واپس‌گرایی و دشمنی با هر گونه پیشرفت و ترقی انسانی‌ست، از جنبش کارگری و سوسیالیستی در هراس مداوم به سر می‌برد. جمهوری اسلامی هزاران تن از پیشروان کارگری و طرفداران سوسیالیسم را به جوخه اعدام سپرد. ده‌ها هزار تن را سال‌ها به بند کشید. مبارزات کارگری را سرکوب و به خاک و خون کشید، اما جنبش کارگری سربلند به پیش آمده و امروز سربلندتر از هر زمان دیگر در برابر رژیم حاکم قرار گرفته است. هر چه بحران‌های رژیم عمیق‌تر شده است، بر خصلت تعرضی جنبش کارگری نیز افزوده شده است<br />اما رو در رویی توده‌های مردم ایران به مبارزات دمکراتیک عمومی برای حصول به آزادی‌های سیاسی، مبارزات طبقاتی کارگران و مبارزات معلمان محدود نیست. زنان در ایران عرصه دیگری را برای مبارزه رو در روی با رژیم گشوده‌اند. مردمی که با ستم‌گری ملی رو به رو هستند، همواره با رژیم ستمگر حاکم درگیر بوده و هستند. دانشجویان در طول تمام دوران موجودیت جمهوری اسلامی، هیچ‌گاه رژیم دیکتاتوری و اختناق را آرام نگذاشته‌اند. جنبش دانشجویی در ایران، همواره یکی از جنبش‌های پیشتاز علیه رژیم‌های ستم‌گر و ضد مردمی حاکم بر ایران بوده است. این جنبش در طول حیات خود نشان داده است که نمی‌تواند با استبداد، بی‌حقوقی و بی‌عدالتی سر سازش داشته باشد. جمهوری اسلامی حتا با سرکوب و کشتار و تعطیل دانشگاه‌ها نیز نتوانست بر این جنبش غلبه کند. سال‌هاست که دانشگاه‌ها عرصه مبارزه آشتی‌ناپذیر و مداوم دانشجویان علیه رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی‌اند. بر کسی پوشیده نیست که در جریان تظاهرات، راه‌پیمایی‌ها و سنگربندی‌های خیابانی چند ماه اخیر نیز، دانشجویان فعال‌ترین نیروی این جنبش بوده‌اند. در همین مدت کوتاهی که از سال تحصیلی جدید می‌گذرد، ده‌ها اعتصاب و تظاهرات در دانشگاه‌های کشور بر پا شده است<br />به هر عرصه‌ای که نظر افکنیم، با مبارزات علنی، مستقیم و تعرضی توده‌های وسیع مردم ایران، رو به رو هستیم. رژیمی که با چنین موج وسیع نارضایتی، اعتراض و مبارزه‌ای رو به روست، به آخرین لحظات عمر ننگین‌اش رسیده است. این رژیم دیگر نمی‌تواند با وحشی‌گری، مردمی را که به نبردی حماسی برای رهایی از یوغ ستم‌گران و جباران حاکم بر ایران برخاسته‌اند، آرام کند و از تعرض بازدارد<br /></strong></div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong>دانشجویان مبارز</strong></span></div><div align="right"><strong><br />تداوم تظاهرات خیابانی در این مرحله، برای پیشروی جنبش حائز اهمیت است. اما بی‌تردید راه‌پیمایی‌ها و تظاهرات، برای در هم شکستن مقاومت یک رژیم ارتجاعی سر تا پا مسلح کارساز نیست. نیاز به اشکال مؤثرتر و کارآتر مبارزه، هر روز بیش از پیش احساس می‌گردد. گام بعدی در ارتقای مبارزات توده‌های مردم علیه جمهوری اسلامی، اعتصاب عمومی سیاسی‌ست<br />لذا به ویژه بخش آگاه‌تر و پیشروتر جنبش دانشجویی که برای نزدیکی و ارتباط هر چه بیش‌تر جنبش‌های اجتماعی تلاش می‌کند، باید ایده اعتصاب عمومی را در سطحی وسیع به میان توده‌های کارگر و زحمتکش ببرد<br />چرا که تنها این اعتصاب است که می‌تواند میلیون‌ها نیروی تازه‌ نفس را به جنبش جلب کند، توازن قوا را به نفع جنبش توده‌های مردم بر هم بزند، رژیم را فلج کند و اقدامات نیروی سرکوب رژیم را بی اثر سازد.<br />تنها وقتی که جنبش به این مرحله برسد، آن‌گاه تمام شرایط برای رهایی توده‌های مردم از طریق قیام عمومی، سرنگونی رژیمی که تمام موجودیت‌اش بر سرنیزه قرار گرفته است و حاکمیت توده‌های وسیع مردم بر سرنوشت خود از طریق شوراها، فراهم است<br />راهی برای نجات توده‌های مردم ایران از فجایع و ستم‌گری‌های جمهوری اسلامی، جز سرنگونی قهرآمیز آن از طریق قیام مسلحانه وجود ندارد. این حقیقت را تمام دوران حیات جمهوری اسلامی و فجایع بی‌شمار آن به همگان نشان داده و لحظه به لحظه صحت آن تأیید می‌شود</strong></div><div align="right"><strong><br /><span style="color:#ff0000;">دانشجویان مبارز</span></strong></div><div align="right"><strong><br />جنبش دانشجویی در شرایط بحرانی و حساس کنونی نقشی مهم‌تر از گذشته بر دوش دارد. دانشجویان همان‌گونه که در چند ماه اخیر عمل کرده‌اند، باید به گسترش و وسعت دادن به جنبش توده‌ای یاری رسانند<br />روز ۱۶ آذر دیگر نمی‌تواند و نباید به تظاهرات در چهاردیواری دانشگاه‌ها محدود شود. ۱۶ آذر امسال را در خیابان‌ها به عرصه تظاهرات توده‌ای علیه رژیم تبدیل کنید<br />مبارزات چند ماه اخیر به وضوح نشان داده است که توده‌های وسیع مردم ایران، این آمادگی را برای حضور در این تظاهرات دارند. فراخوان حضور مردم را در تظاهرات ۱۶ آذر، حول شعارهای “مرگ بر دیکتاتور”، “مرگ بر جمهوری اسلامی”، “نه سازش نه تسلیم، نبرد تا پیروزی” صادر کنید<br />قطعا توده‌های مردمی که در چند ماه اخیر در نبردهای خیابانی حماسه آفریدند، با حضور در تظاهرات ۱۶ آذر، ضربه دیگری بر پیکر پوسیده رژیم استبدادی وارد می‌آوردند<br />تظاهرات ۱۶ آذر، روز دانشجو را در خیابان‌ها سازمان دهیم</strong></div><div align="right"> </div><div align="center"><span style="color:#ff0000;"><strong>پیروز باد جنبش دانشجویی<br />سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورایی<br />زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم<br />سازمان فداییان (اقلیت)<br />آذر ماه ۱۳۸۸<br />کار – نان – آزادی – حکومت شورایی</strong></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-2047857038591049413?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-13684685828777375232009-11-30T01:14:00.000-08:002009-11-30T01:50:26.174-08:00<div align="right"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">رادیکالیسم جنبش توده‌ای و وحشت پاسداران نظم موجود</span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">با غرّش رعدآسا و انفجار خشم توده‌های مردم ناراضی و به جان آمده در ٢۳ خرداد، که در فضای پایتخت حکومت اسلامی پیچید و بر اندام مرتجعین حاکم لرزه افکند، دور جدیدی در زندگی سیاسی و مبارزاتی توده‌ها آغاز شد. عظمت این حرکت وسیع و اعتراضی و سرریز شدن سیل مردم به خیابان، اگرچه بازتاب دهندۀ سی سال تحمیل فشار و بی حقوقی، سی سال ظلم و ستم بی انتها بر آحاد مردم و خواست آن‌ها برای تغییر وضع موجود بود، اما در آغاز، عمق و ژرفای این پدیده هنوز به طور کامل شناخته نشده بود. فضای مه آلود رقابت‌های انتخاباتی، درگیری جناح‌های حکومتی بلافاصله پس از شمارش آراء و اعلام نتایج آن و درهم آمیزی بخشی از انگیزه اعتراض مردم با خواست کسانی که بعدها “جنبش سبز” را ابداع کردند، هنوز اجازه نمی‌داد، تمام آنچه را که در درون این آتش‌فشان نهفته بود، بطور کامل و روشن، نمود بیرونی پیدا کند و ظواهر بیرونی جنبش نیز، بازتاب تمام ماهیت درون این پدیده، نبود. از همین روست که بورژوازی به این خیال که می‌تواند از جنبش تودۀ مردم، به سود خویش استفاده نماید، خود را به درون آن پرتاب می‌کند. یک جنبش اعتراضی خودبخودی توده‌ای، اما توفنده، قبل از هر چیز نمایندگان جناح‌هائی از بورژوازی خارج از قدرت، خصوصاً جناح موسوم به اصلاح طلب را بر آن داشت که به فوریت خود را به رأس جنبش اعتراضی بکشانند، تا ضمن کنترل این جنبش، در سهم خواهی و دعواهای جناحی، از آن به سود خویش بهره برداری نمایند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">همین ویژگی یعنی پنهان ماندن عمق پدیده به اضافه تلاش بورژوازی برای اعمال رهبری خود بر جنبش مردم معترض، و توفیق نسبی آن در جلب برخی از اقشار مردم و بالاخره رواج دادن برخی از شعارهای خود در مراحل اولیه جنبش، به بهانه‌ای برای عدم دخالت برخی از نیروها و گرایش های سیاسی، در جنبش توده‌ای تبدیل گردید. این‌ها با این توجیه که جنبش توده‌ای تحت رهبری بورژوازی قرار دارد، از ورود به صحنۀ مبارزه خیابانی، خودداری نمودند و پاسیفیسم و بی عملی پیشه کردند. نمودهای بیرونی جنبش توده‌ای در لحظات اولیه، هنوز تمام عمق آن را بازتاب نمی‌داد و اینگونه می‌نمود که بورژوازی می‌تواند جنبش را به هر سمتی که خود می‌خواهد، بکشاند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">جنبش اعتراضی توده‌ای اما به رغم تمام تلاش‌های بورژوازی برای به انحراف کشاندن و مهار آن، در یک مسیر تکاملی راه پیمود و جوشش درونی آن، نمودهای بیرونی‌اش را اندک اندک دیگرگونه ساخت. با نگاهی دقیق‌تر به سیر تحولی این جنبش، به وضوح می‌توان مشاهده کرد که روندهای عمیق‌تر درونی این جنبش، ظواهر بیرونی آن را گام به گام عقب می‌راند. اکنون دیگر این پدیده با وضوح بیشتری دیده می‌شود که این جنبش آن چیزی نبوده است که بورژوازی تصور می‌کرد می‌تواند از آن به سود خویش بهره برداری نماید. تمام دارو دسته‌های بورژوازی و رفرمیست، اکنون با جنبشی روبرو شده‌اند، که این جنبش، متفاوت با آن چیزی‌ست که آنان در تصور خویش داشته‌اند و یا آنگونه که می‌خواسته‌اند. پیشرفت و تکامل جنبش توده‌ای و رادیکالیسم آن در سطح شعارها و اشکال مبارزه، اکنون به جائی رسیده است که سران جناح موسوم به اصلاح طلب و تمام گروه بندی‌های بورژوائی و رفرمیست حامی آن‌ها را که برای سوء استفاده و به کج راه بردن جنبش توده‌ای دندان تیز کرده بودند، به رو در روئی آشکار با این جنبش کشانده است به نحوی که همگی آن‌ها، یکصدا به فریاد در آمده‌اند که تا دیر نشده است، باید جلوی آن را بگیریم</span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><br />جناح موسوم به اصلاح طلب و همه دار و دسته‌های بورژوائی و رفرمیست حامی آن، که در آغاز از آمدن مردم به به خیابان خوشحال بودند، تمام سعی خویش را به کار بستند تا جنبش توده‌ای را در محدودۀ دعواهای جناحی محدود ساخته و آن را وسیلۀ دست‌یابی به اهداف خود قرار دهند. اعتراضات توده‌ای نیز اگرچه به بهانۀ تقلب در شمارش آراء آغاز گردید، – موضوعی که مورد اعتراض” اصلاح طلبان” هم بود – اما این اعتراضات حتا از همان لحظات اولیه نیز، هیچگاه در چهارچوب‌ها و محدوده‌های جناحی محدود نماند و مستقل از اراده و خواست گروه بندی‌های مختلف” اصلاح طلبان” و رفرمیست‌ها، چه در سطح شعارها و خواست‌ها و چه در مورد اشکال مبارزه، مسیری رادیکال و تکاملی را پیمود</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در حالیکه جناح غالب حکومتی با درنده خوئی کم نظیری به کشتار و سرکوب مردم و اعتراضات خیابانی مشغول بود، جناح مغلوب حکومتی نیز، در هر گام بیش از پیش متوجه غریبه‌گی خویش با این جنبش می‌شد و به این حقیقت پی می‌برد که، جنبش توده‌ای؛ گلوله مومِ نرمی نیست که آن را به هر شکلی که بخواهند، درآورند. به تناسب پیشرفت مبارزات توده‌ای، این گروه بندی‌ها و سران آن‌ها نیز روز به روز بر فاصله خود با مردم معترض و انقلابی افزودند و از اعتراضات و شعارهای رادیکال مردم، تبری جستند. اینان حتا به شیوه جناح مسلط حکومتی، مردم به خشم آمده‌ای را که در برابر نیروهای سرکوب دست به مقاومت زده و به دفاع از خود بر می‌خاستند، “آشوبگر” و “اغتشاشگر” خواندند که با اقدامات “غیر قانونی” خود، نظام را به خطر می‌اندازند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">مردمی که اما، مبارزه را تازه آغاز کرده و تصمیم نداشتند و ندارند به کمتر از تعیین تکلیف نهائی با نظام حاکم رضایت دهند، پشیزی برای سخنانی از این دست، ارزش قائل نشدند. جنبش توده‌ای، در جوشش درونی خود، این‌ها را، چون جسم خارجی و زائد به بیرون پرتاب می‌کرد و مستقل از اراده آن‌ها، پیش می‌رفت و مردم نیز در جریان مبارزه، همه مدعیان ریز و درشت آزادی‌خواهی و طرفداری از مردم را بهتر و بهتر می‌شناختند. بازی “سبز” نیز در کنترل و مهار جنبش کارساز نمی‌افتد. سقف شعارها و خواست‌های “جنبش سبز” حتا ازکف شعارها و خواست‌های مردم پائین‌تر است. “راه سبز” نیز از راه مردم جداست. بیراهه‌ای است که تنها به درد رفرمیست‌ها و توجیه کنندگان نظم موجود می‌خورد و از همین رو با بی اعتنائی مردم روبرو شد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">نصایح، خطابه‌ها و بیانیه‌های پی در پی امثال موسوی، کروبی و خاتمی به اضافه همه دسته‌های طرفدار و مدافع این‌ها خطاب به مردم که از “اصول قانون اساسی” و شعارهای “راه سبز” فراتر نروید، گوش شنوائی در میان توده مردم زحمتکش پیدا نمی‌کند. شعارها و مطالبات مردم پیوسته شفاف‌تر و رادیکال‌تر می‌شود. وقتی که موسوی از شعارها و خواست‌های رادیکال مردم پیرامون تعیین تکلیف نهائی با کلیت رژیم حاکم بر آشفت و “جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم تر نه یک کلمه بیشتر” را مطرح کرد، اکثریت مردم زحمتکش و معترض، بماند که هیچگاه توهمی نسبت به امثال موسوی و جمهوری اسلامی وی نداشته‌اند و ندارند، بلکه حتا برخی از “سبز”های متوهم نیز آن را نپذیرفتند، صلاحیت‌های وی برای رهبری “جنبش سبز” را زیر سؤال بردند و از وی روی برگرداندند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">تمام این رویدادها، نشان از آن داشت که جنبش توده‌ای، مسیری را طی کرده است و طی می‌کند که مطلقاً مورد نظر اصلاح طلبان و گروه‌های حامی آنان نیست. آنان به چشم خود می‌دیدند که علی رغم کوشش‌هایشان برای مهار جنبش، جنبش توده‌ای نه فقط در کنترل آنان نیست و مسیر دلخواه آن‌ها را طی نمی‌کند، بلکه با سرعتی فراترازتصورآن ها و در مسیری خلاف خواست آن‌ها در حرکت است. روندی که آنان را وا می‌داشت هر چه سریع‌تر موضع صریح و شفاف‌تری اتخاذ کنند و تکلیف خود را نه با جناح غالب حکومتی، که با مردمی که به مبارزه رادیکال و رو در رو با کلیت رژیم جمهوری اسلامی برخاسته‌اند، روشن سازند. تظاهرات مردم در روز سیزده آبان، به این روند سرعت بخشید. شعارها، خواست‌ها و شیوه‌های مبارزاتی مردم در روز سیزده آبان، نه فقط بر بیهودگی تبلیغات گسترده اصلاح طلبان و مدافعان آن‌ها، علیه روند رادیکالیزه شدن خواست‌ها و شعارها و شیوه‌های مبارزاتی مردم، مهر تأیید زد، بلکه در عین حال یکبار دیگر وجود دره‌ای فاصله میان “رهبران” “جنبش سبز” و توده مردم معترض را در برابر چشم همگان قرار داد. توده‌های مردم مبارز اعم از جوانان، زنان، دانشجویان و دانش آموزان، در اعتراضات خویش در روز سیزده آبان و طرح شعارها و مطالبات رادیکال و همچنین مقاومت و دفاع از خود در برابر نیروهای سرکوب، راه را بر هرگونه سوء استفاده از جنبش توده‌ای توسط طرفداران نظم موجود در اختلافات درونی خویش مسدود ساختند و تمام محاسبات آنان را در این زمینه برهم زدند. توده‌های مردم معترض، در روز سیزده آبان نشان دادند که جنبش آن‌ها و مطالبات آن‌ها، هیچ ربط و قرابتی با “سبزها” و غیر سبزهای مدافع جمهوری اسلامی و قانون اساسی آن که از ترس رادیکالیسم جنبش توده‌ای، رنگ چهره‌هایشان پریده و به زردی گرائیده است، نداردشعارها ومطالبات و مبارزات رادیکال مردم در این روز اما نگرانی اصلاح طلبان و حامیان آن‌ها را در پی داشت و صد</span></strong><strong><span style="font-size:130%;">ای همه آنها را در آورد. سران جناح مغلوب، سراسیمه و شتاب زده، بدون استثناء، همگی نه فقط از شعارها و خواست‌های مردم و مقاومت آنان در برابر نیروهای سرکوب تبری جستند بلکه به نفی و مذمّت آن نیز پرداختند. کروبی که پیش از سیزده آبان به مردم توصیه کرده بود ، طوری رفتار نمایند که به “کل نظام” برنخورد، پس از سیزده آبان، شعارهای مردم را “غیر متعارف” و “افراطی” خواند. موسوی که همواره شعارهای رادیکال مردم را “ساختار شکنانه” خوانده و آن را نفی کرده است، این بار نیز شعارهای رادیکال مردم و مبارزه آن‌ها علیه نیروهای سرکوب را متأثر از خشونت نیروهای امنیتی دانست. او که قبل از سیزده آبان، بارها به مردم گفته بود، شعارهای “جنبش سبز” در چهارچوب قانون اساسی و نظام جمهوری اسلامی و مسالمت آمیز است، پس از سیزده آبان نیز بر همین مواضع پای فشرد و بار دیگر بطور تلویحی به شماتت مردمی پرداخت که از اصول قانون اساسی و شعارهای مورد نظر وی فراتر رفته‌اند. موسوی با این توصیه به مردم که :”هر چقدرعلیه شما خشونت شد، شما خونسرد باشید” مقاومت مردم و دفاع آنان در برابر نیروهای سرکوب را نفی کرد و آن را نیز خارج از معیارها و چارچوب های “جنبش” سبزش دانست. خاتمی نیز از شعارهای رادیکال مردم اظهار تأسف کرد و تأکید نمود که هیچیک از گروه‌های مدافع اصلاح طلبان چنین شعارهائی را نمی‌پسندند. سران جناح مغلوب، در حالیکه پیوسته در برابر مبارزات و شعارهای رادیکال مردم موضع می‌گیرند و مستقیم و غیر مستقیم، به نفی آن می‌پردازند، در عین حال نسبت به عواقب “افراط گرائی” جریان حاکم، در سرکوب مردم نیز ابزار نگرانی می‌کنند. محمد خاتمی، رئیس جمهور پیشین حکومت اسلامی و یکی از یاران موسوی، از آن رو نسبت به “افراط گرائی” جریان حاکم در سرکوب توده‌ها نگران شده است که این افراط گرائی “زمینه را برای رادیکالیسم” و عبور جنبش از “همه مرزهای اعتقادی” آنان فراهم می‌آورد. خاتمی، ملتمسانه از جریان حاکم می‌خواهد که “تا فرصت کاملا از دست نرفته است به بازسازی اعتماد عمومی فکر شود و بار دیگر این اطمینان بوجود آید که در چهار چوب همین ساختار، می‌توان به رفع اشکالات اقدام کرد” محمد خاتمی، مانند ده‌ها اصلاح طلب دیگر از روی دل سوزی هشدار می‌دهد که اگر به فوریت فکری اساسی نشود، زمان برای اصلاح امور دیر خواهد بود. سران گروههای مدافع نظام که پیشرفت جنبش توده‌ای آنان را به شدت نگران ساخته است، پی در پی به جناح غالب هشدار می‌دهند که تا دیر نشده است و کل نظام فرو نپاشیده است، آنان را بازی بگیرند تا به اتفاق، نظام را از ورطه سقوط نجات دهند. در همین رابطه حسین مرعشی سخنگوی حزب کارگزاران سازندگی وابسته به اکبر هاشمی رفسنجانی نیز در گفتگو با ایلنا، رادیکالیزم جنبش توده‌ای را هشدار می‌دهد. او نیز می گوید “اگر نظام به رهبران فعلی جنبش این فرصت را ندهد که جنبش را مدیریت و رهبری کنند، ممکن است اکثریت قاطع جنبش به تدریج از شعارهای میانه‌رو فاصله بگیرد و رو به رادیکالیسم بیاورد”<br />البته رادیکالیزم روزافزون جنبش توده‌ای که از جمله در اشکال مبارزه مستقیم و رو در رو با نیروهای انتظامی و امنیتی و نیز در شعارها‌ئی که کل رژیم دیکتاتوری حاکم را به چالش می‌کشند، انعکاس می‌یابد، فقط موجب نگرانی جناح های غالب و مغلوب حکومتی نشده است. این مسأله، به ویژه بعد از تظاهرات مردم در روز سیزده آبان، نگرانی تمامی گروه‌های ریز و درشتی که منافع خود را در حفظ رژیم جمهوری اسلامی می‌دانند، از جمله نهضت آزادی، شورای فعالان ملی- مذهبی و گروه‌های دیگر امثال این‌ها را نیز در پی داشته است. اینها نیز از خارج شدن شعارها و مطالبات مردم از چارچوب قانون اساسی و بیانیه‌های موسوی و از”گرفتار شدن جنبش توده‌ای در دام چپ روی” به شدت نگران و برآشفته شده‌اند و همه‌گان را از نزدیک شدن به خواست‌ها و شعارهای” براندازانه”، برحذر می‌دارند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">اگر بخواهیم این وضعیت را بطور خلاصه در یک جمله بیان کنیم، مسأله به این صورت در می‌آید که تمام گروه‌ها و جریان‌های بورژوائی و مدافعان نظم حاکم، از رادیکالیزه شدن جنبش توده‌ای سخت به هراس افتاده‌اند. آنان در حالیکه خازعانه از جریان حاکم می‌خواهند از نیروی‌شان برای کنترل اوضاع و نجات نظام استفاده نماید، در همان حال مردم را نیز از مبارزه و طرح شعارهای رادیکال بر حذر می‌دارند و آنان را به اصرار، به بازی در زمین جمهوری اسلامی و قوانین آن دعوت می‌کنند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">این تلاش‌ها در حالی صورت می‌گیرد که اوضاع سیاسی بطور کلی و وضعیت جنبش توده‌ای بطور مشخص، در عالم واقعی از آن حد و مرزهائی که این جریان‌ها می‌خواسته‌اند و می‌خواهند و یا در آرزوی آن بسر می برده‌اند، بسی فراتر رفته است. هم جریان حاکم و صاحب قدرت و هم توده‌های مردمی که عزم خویش را برای به زیر کشیدن آن جزم کرده‌اند، این را می‌دانند. از نقطه نظر مردم مسأله، مسأله بود و نبود رژیم جمهوری اسلامی‌ست. خواست مردم تغییرات جزئی، حک و اصلاح قوانین ارتجاعی موجود نیست. خواست مردم فراتر از این جزئیات، نابودی استبداد و دیکتاتوری و تعیین تکلیف با کل نظام حاکم است. این نکته‌ای‌ست که نیاز به اثبات ندارد و آن را به وضوح در اعتراضات و شعارهای مکرر توده‌های مردم می‌توان دید. مهم‌ترین دلیل و حجت آن نیز همین هراس مرگ باری‌ست که رادیکالیزم جنبش توده‌ای بر پیکر طیف‌های رنگارنگ نیروهای بورژوائی و رفرمیست و کلیه طرفدران نظم موجود، مستولی ساخته است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">از نقطه نظر جریان سرکوب‌گر حاکم نیز مسأله مشخص است. جریان حاکم، اکنون نه می‌تواند در برابر رقبای خود اندکی کوتاه بیاید و سهم ولو اندکی به آنان بدهد و آنان را ساکت نماید، و مهم‌تر از این، نه می‌تواند به برخی از مطالبات مردم گردن نهد. چرا که یک گام کوچک عقب نشینی در این زمینه‌ها، جنبش اعتراضی توده‌ای را چندین گام به جلو خواهد برد و پروسه سرنگونی رژیم را سرعت خواهد بخشید. بنابراین و همانطور که تمام شواهد تا کنونی نیز نشان می‌دهد، جریان حاکم در برابر مردم تا به آخر خواهد ایستاد و با تمام توانِ سرکوب و قوه قهریه، از منافع خویش دفاع خواهد کرد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">اکنون زمان آن فرا رسیده است که “راه سبز” و “جنبش سبز” و همه سبزپوشان با خود تعیین تکلیف نموده و راه خویش را مشخص سازند. البته ماهیت این سبز بازی‌ها و سبز سازی‌ها، بر بسیاری از مردم پوشیده نیست. وانگهی شناخت ماهیت “جنبش سبز” نیز کار چندان دشواری نیست. یک خراش سطحی به جامۀ سبز رنگی که بر تن “جنبش” (؟) پوشانده‌اند، کافیست تا رنگ سیاه، به فوریت از زیر پوشش نازک سبز رنگ نمایان گردد، و همه چیز بر ملا شود</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">“جنبش سبز” و انتهای “راه سبز” را موسوی رئیس سبزها، مشخص کرده است: “جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم تر و نه یک کلمه بیشتر”! آنچه که موسوی، کروبی، خاتمی و دنباله روندگان این‌ها می‌خواهند، همین جمهوری اسلامی، و در نهایت شکل دیگری از استبداد دینی است. بنابر این “راه سبز” و “جنبش سبز”، جز ارتجاع سیاه چیز دیگری نیست</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">مردم کارگر و زحمتکش ایران اما که سی سال در نکبت جمهوری اسلامی جان کنده‌اند، سی سال مورد تحقیر و تبعیض و ستم قرار گرفته و بیرحمانه استثمار شده‌اند، خواهان نفی دولت دینی و به زیر کشیدن تمامیت رژیم جمهوری اسلامی‌اند. از این روست که آنان به رغم تمام سرکوب ها،موانع و سنگ اندازیها ، به مبارزۀ رو در رو علیه رژیم ادامه خواهند داد. جنبش اعتراضی توده‌ای پیوسته عمیق‌تر و رادیکال‌تر خواهد شد و دور نیست آن روزی که جنبش توده‌ای به یک انقلاب زیر رو کننده نظم موجود فراروید وتمام نظم حاکم را داغان سازد وبه زباله دان تاریخ بسپارد</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-1368468582877737523?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-91992383080381852842009-11-15T12:54:00.000-08:002009-11-15T12:57:43.186-08:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">دیکتاتورها، هرگز از تاریخ نمی‌آموزند</span><br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">نشریه کار ، شماره ۵۶۱- معمولا یکی از اهداف اصلی و بلند مدت تمام حکومت های استبدادی از همان آغاز به قدرت رسیدن، ایجاد قداست برای شخص “رهبر” به عنوان نماد و سمبل نظام حکومتی است. پس از شکل گیری این مرحله، مهمترین وظایف نهادهای تبلیغاتی، امنیتی، اطلاعاتی و ارگان های سرکوبگر اینگونه رژیم ها، حفظ حریم و حرمت “قداست” ایجاد شده برای شخص “رهبر”، به عنوان نماد و سمبل سیستم حکومتی می باشد. در این مرحله است که هرگونه انتقادی به “رهبر”، از طرف کل ارگان های تشکیل دهنده نظام و بطور اخص نیروهای پلیسی، نظامی، امنیتی و قضائی آن، به معنای ورود به حوزه آهنین قداست “رهبر” تلقی گشته و لذا، از طرف دستگاه پلیسی- امنیتی و ارگان های قضائی به شدت سرکوب می گردد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">از آنجا که اینگونه نظام های مستبد، در درون خود نیز همواره با فساد، دزدی، تبهکاری و گندیدگی رو به تزاید روبرو هستند، هر گاه که نخستین علائم این گندیدگی از مدار بسته ارگان های حکومت خارج و به میان توده ها درز پیدا می‌کند، تمام نهادهای تبلیغاتی، با بوق و کرنا به یک باره برای نجات “رهبر” به صدا در می آیند، تا به توده های مردم بباورانند که، شخص “رهبر”، کماکان پاک و منزه است و روحش هم از اینهمه کشتار، تجاوز، شکنجه، دزدی و فساد حاکم بر نظام بی خبر است. اگر اشکالی هم در نظام حکومتی وجود دارد، نه از طرف شخص “رهبر” بلکه، گناه از اطرافیان او و ارگان هائی است که اخبار دروغ به رهبری می دهند و اعمال خلاف انجام می‌دهند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">البته “رهبر” نیز برای حفظ ظاهر و نشان دادن اقتدار خود، هراز چند گاهی با پز مخالفت با دزدی و فساد و جلوگیری از تجاوزات صورت گرفته به مردم، وارد میدان می شود و نکاتی را به دولت و دیگر نهادهای حکومتی تذکر می دهد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">البته در این مدار ایجاد قداست برای “رهبر”، فقط ارگان های تبلیغاتی، امنیتی و قضائی نظام حکومتی نیستند که هرگونه ورود انتقادی به حوزه رهبری را با سرکوب، زندان و شکنجه پاسخ می دهند، بلکه خود رهبر و یا رهبران اینگونه نظام های سیاسی نیز، هیچگونه انتقادی را حتا از نیروهای درون حکومت بر نمی تابند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">گرچه این ویژگی خاص “رهبر”، در هیچ یک از نظام های استبدادی، امری ثابت و پابرجا نبوده و نخواهد بود، با وجود این حقیقت مسلم، اینگونه رهبران، زمانی از خواب بیدار می شوند که دیگر نه تنها، توده های جان به لب رسیده از مرز انتقاد نسبت به رهبری عبور کرده اند، بلکه با اعتراضات وسیع خود عملا وارد حریم قداست نداشته و کذائی رهبر نیز شده اند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">ورود توده ها، به چنین مرحله ای از مبارزه و رو در روئی علنی با کل سیستم حکومتی، در واقع به معنای شکستن اقتدار آهنین “رهبر” به عنوان نماد استبداد حاکم بر جامعه است. گام گذاشتن توده های وسیع مردم و گروه های اجتماعی جامعه، به این مرحله از رو در روئی علنی با نماد اقتدار نظام های مستبد و فاسد، که معمولا با شعار مرگ بر دیکتاتور و یا مرگ بر “رهبر” در سطحی گسترده و توده ای آغاز می شود، عملا نوید دهنده شروع فروپاشی اینگونه حکومت ها و نظام های سیاسی سرکوبگر تلقی می گردد</span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br />حال با توجه به خیزش انقلابی توده های مردم ایران در چند ماه گذشته و اعتراضات وسیع گروه های اجتماعی، علیه جمهوری اسلامی و بحران عمیق حاکم بر دولت و کل هیات حاکمه، باید گفت خامنه ای و کل نظام حکومتی حاکم بر ایران، در چنین وضعیتی قرار گرفته اند. اقتدار و قداست کذائی را که جمهوری اسلامی و نهادهای سرکوبگرش با ارعاب، زندان، گسترش اختناق، ترور و کشتار مردم همراه با حاکم کردن فضای شلاق و شکنجه در درون جامعه برای شخص خامنه ای ساخته بودند، اینک به یک باره فرو ریخته است</div><div align="right">طبیعتا در یک چنین وضعیت بحرانی و شکننده ای که به وسیله مبارزات علنی و خیابانی توده های میلیونی مردم، برای خامنه ای و کل هیات حاکمه جمهوری اسلامی ایجاد شده است، ادامه حیات برای این رژیم ارتجاعی به سادگی ممکن نخواهد بود</div><div align="right">بعد از انتخابات ٢٢ خرداد ٨٨، جوانان و توده های میلیونی مردم ایران، وارد مرحله نوینی از مبارزه با حاکمیت استبدادی جمهوری اسلامی شده اند، که پیش از آن بی سابقه بوده است. خیزش انقلابی توده های میلیونی مردم در تظاهرات خیابانی و مبارزه مستقیم جوانان، دانشجویان، زنان، کارگران ، علیه حاکمیت دینی و ارتجاعی حاکم بر ایران طی چند ماه گذشته، که اغلب با شعار مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه ای همراه بوده است، خامنه ای و رژیم سرا پا فاسد جمهوری اسلامی را با یک بحران درونی و فروپاشی قدرت مواجه کرده است. در چنین وضعیتی، علاوه بر حضور وسیع توده های مردم در خیابان ها و سر دادن شعار مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه ای، در مواردی و نمونه‌های دیگر نیز، شاهد رو در روئی اعتراضی مستقیم جوانان با خامنه ای و تعرض به اقتدار پوشالی و در هم شکسته او نیز هستیم</div><div align="right">روز چهارشنبه ۶ آبان ٨٨، در مراسم سخنرانی خامنه ای که برای دانشجویان نخبه دانشگاه های کشور ترتیب داده شده بود، دانشجویی از میان جمعیت برخاست و خواهان صحبت شد. این دانشجو که محمود وحید نیا نام داشت، دانشجوی ریاضی دانشگاه شریف و برنده المپیاد جهانی ریاضی بود. او با انتقاد از نحوه انتخاب دانشجویان سخنران این جلسه که متن سخنرانی هایشان از پیش توسط نظام تعیین شده بود، لبه تیز حمله خود را به سمت صدا و سیمای تحت نظارت خامنه‌ای گرفت و گفت: آیا صدا و سیمای ما تصویر درستی از کشور و جهان ارائه می دهد یا تصویری غیر واقعی و کاریکاتور گونه؟<br />این دانشجو در ادامه صحبت هایش به انتقاد از شخص خامنه ای پرداخت و بی محابا چشم در چشم خامنه ای گفت: من شاید چهار تا پنج سال است که به صورت جدی تر روزنامه می خوانم و مجلات را مطالعه می کنم. این مدت واقعا به یاد نمی آورم که مطلبی را به عنوان نقد رهبری خوانده باشم</div><div align="right">سخنان دانشجوی برنده المپیاد جهانی ریاضی، ولوله ای را در جمع حاضران و به خصوص ترتیب دهندگان این مراسم ایجاد کرد. همه آنچه را که خامنه ای و پامنبری‌های‌اش رشته بودند، به یک باره با همین سخنان کوتاه و غیر منتظره محمود وحیدنیا، پنبه شد</div><div align="right">خامنه ای، که هرگز تصور نمی کرد با چنین وضعیتی روبرو گردد، در پایان صحبت های تکراری خود، در پاسخ به انتقاد صریح این دانشجو گفت: خیال نکنید من از شنیدن اینجور حرفها ناراحت می شوم. نه، من از اینکه این حرفها زده نشود، ناراحت می شوم</div><div align="right">خامنه ای همچنین در واکنش به طرح موضوع انتقاد نسبت به خود گفت: این هم که گفتند از رهبری انتقاد نمی کنند، شما بروید بگوئید که انتقاد کنند. ما که نگفتیم از ما کسی انتقاد نکند؛ ما که حرفی نداریم. من از انتقاد استقبال می کنم. البته انتقاد هم می کنند. دیگر جای توضیحش اینجا نیست. انتقاد هم هست، فراوان هم هست، کم هم نیست؛ بنده هم می گیرم، دریافت می کنم و انتقاد را می فهمم</div><div align="right">عجبا! دیکتاتور بزرگ و ولی فقیه آدم کش حاکم بر ایران نیز، صحبت از انتقاد پذیری خود می کند. به راستی که دیکتاتورها چقدر دیر از خواب بیدار می شوند. حالا که خشم فرو خفته انبوه توده های جان به لب رسیده در تظاهرات خیابانی، به غرش رعدآسای مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه ای تبدیل شده است، این دیکتاتور اعظم هم، انتقاد پذیر گشته و می گوید: “من هم از انتقاد استقبال می کنم”<br />اما، از آنجا که دروغ گو کم حافظه هست، خامنه ای که همه کشتارها و جنایت های جمهوری اسلامی با نظر و فرمان مستقیم او صورت می گیرد، فراموش می کند که در سخنرانی خود، درست لحظاتی پیشتر از ادای این کلمات، هر گونه اعتراض و انتقاد نسبت به نتایج انتخابات کذائی ریاست جمهوری ۲۲ خرداد را “بزرگترین جرم” خوانده است. چرا که او، در جمع همین دانشجویان نخبه، با لحنی تهدید آمیز گفت: “زیر سؤال بردن اصل انتخابات بزرگترین جرمى بود که انجام گرفت”<br />در واقع خامنه ای، که می خواست در پاسخ به انتقاد صریح دانشجوی نخبه دانشگاه صنعتی شریف، پز یک دموکرات مفلوک را به خود بگیرد، با گفتن همین یک جمله، نه تنها ماهیت کثیف و سرکوبگرانه خود و نظام جمهوری اسلامی را یک بار دیگرعریان تر ساخت بلکه، عملا دستور تعقیب، دستگیری، شکنجه و آزار توده های میلیونی معترض به نمایش انتخاباتی ۲۲ خرداد را برای چندمین بار به ارگان های سرکوبگر و دستگاه قضائی تحت امرش صادر کرد</div><div align="right">البته توده های مردم، به اینگونه فریبکاری های خامنه ای و دیگر سران جمهوری اسلامی به خوبی واقف هستند. بر کسی پوشیده نیست، وقتی نمایندگانی از مجلس ارتجاع رژیم، که خود جزء برپا کنندگان همین نظام هستند، صرفا با نوشتن یک نامه انتقادی به “رهبر” توسط شورای نگهبان منتخب شخص خامنه ای غربال می شوند، شنیدن این جمله از طرف خامنه ای که ” من هم از انتقاد استقبال می کنم”، یقینا در شرایط کنونی باعث تفریح و سرگرمی جوانان و توده ها مردم خواهد بود. توده هایی که هم اکنون مرز انتقاد به نظام و خامنه ای را پشت سر کذاشته و در خیابان ها، شعار مرگ بر خامنه ای را فریاد می کنند. دیکتاتورها کودن‌ هم هستند. آنها هرگز از تاریخ نمی‌آموزند. اگر جز این می‌بود، امثال خامنه‌ای، از سرنوشت شاه و رژیم دیکتاتوری‌اش چیزی می‌آموختند</div><div align="right"><br />البته، این اولین بار نیست که خامنه ای زبونانه اینگونه جملات را بیان می کند. بیان این کلمات، از طرف خامنه ای مسبوق به سابقه است. او در قیام دانشجویی تیر ماه ٧٨ نیز، همانند امروز مفلوک گشته بود. تا جائیکه برای آرام کردن دانشجویان معترض، بر صفحه تلویزیون ظاهر شد و اشک ریزان اعلام کرد که “اگر عکس مرا هم پاره کردند، بگذارید پاره کنند”<br />در شرایط بحرانی حاکم بر جمهوری اسلامی، تنها خامنه ای نیست که در یک چنین وضعیت مفلوک و تحقیر آمیزی قرار گرفته است. اعتراضات وسیع، عمومی و خیابانی توده های سرکوب شده جامعه، جمهوری اسلامی را به وضعیتی دچار کرده است که عملا اوضاع از دست خامنه ای، دولت و ارگان های سرکوب رژیم خارج شده است.<br />اگر تا دیروز، خامنه ای، احمدی نژاد و فرماندهان نظامی سپاه از اقتدار بلا منازع و خدشه ناپذیر “رهبر” و نظام صحبت می کردند، اگر تا دیروز خامنه ای و دولت احمدی نژاد هرگونه بحران سیاسی حاکم بر جامعه را تکذیب می کردند و اشاعه دهندگان آنرا، “دشمنان دولت” و “عامل بیگانگان” قلمداد می کردند، اینک که کوس رسوائی خامنه ای، در فریادهای خروشان توده های مردم، با شعار مرگ بر خامنه ای و مرگ بر دیکتاتور به صدا درآمده است، سران و فرماندهان نظامی رژیم، یکی پس از دیگری وارد میدان شده، نسبت به عدم کنترل و گسترش بحران حاکم بر جمهوری اسلامی، هشدار می دهند</div><div align="right">تا جائیکه فرمانده کل سپاه پاسداران، به سران و همه دست اندرکاران رژیم یادآور شده است: اشتباه نکنید، نظام در خطر است</div><div align="right">هنوز یک روز از سخنرانی خامنه ای در جمع دانشجویان نخبه نگذشته بود که، محمد علی جعفری، فرمانده کل سپاه پاسداران، در جمع طلاب شهر ارومیه نسبت به فروپاشی نظام هشدار داد و گفت: اگر تصور کنیم که مردم، پشتوانه این نظام هستند و این نظام با صلابت به راه خود ادامه می دهد و حوادثی آن را تهدید نمی کند، اشتباه کرده ایم. خطر بزرگی را پشت سر گذاشته ‌ایم ولی نمی ‌توانیم بگوییم فتنه‌ ها کاملا سرکوب شده و شعله‌ های آتش آن خاموش شده است. اشتباه است اگر تصور کنیم خطراتی نظام را تهدید نمی ‌کند<br />پس از آن نیز هفته نامه جوان، ارگان سیاسی سپاه پاسداران در مقاله ای ضمن اعتراف به از دست رفتن اعتبار جمهوری اسلامی نوشت: آنچه ما در جریان انتخاب ریاست جمهوری دهم از دست دادیم، اعتبار نظام، اعتبار اسم امام و اعتبار دیدگاه های سیاسی مقام معظم رهبری است</div><div align="right">بحران انقلابی حاکم بر جامعه، اعتلای انقلابی ایجاد شده در مبارزات توده های تحت ستم، آنچنان رژیم را به سراشیبی سقوط کشانده است که، دیگر فقط این به اصطلاح رهبران اصلاح طلب نیستند که می گویند ” نظام در خطر است”<br />همه این حقایق، که اینک از زبان و قلم بالاترین ارگان های سرکوبگر جمهوری اسلامی بیان می شود، از مفلوکی خامنه ای گرفته تا هشدارهای از سر ناامیدی فرماندهان سپاه، از رفتار قلدر منشانه و “رضا خانی” احمدی نژاد گرفته تا واکنش نمایندگان و رئیس مجلس ارتجاع با او، همه گویای این واقعیت هستند که نظام جمهوری اسلامی در مرز فروپاشی قرارگرفته است</div><div align="right">در کتار همه این واقعیات، اگر به این نکته نیز تامل کنیم که جملات “اشتباه نکنید نظام در خطر است” و یا “نظام اعتبار خود را از دست داده است”، پیش از خیزش دوباره مبارزات قهرمانانه جوانان، دانشجویان، زنان، کارگران و توده های وسیع مردم در سالروز سیزده آبان گفته شده اند، بهتر می توان شرایط فروپاشی و سردرگمی حاکم بر خامنه ای و جناح مسلط جمهوری اسلامی را دریافت</div><div align="right">حضور قهرمانانه و پرقدرت اعتراضی توده های مردم در سیزده آبان علیه کل حاکمیت جمهوری اسلامی، که به رغم ضربات باتوم الکتریکی، شلیک مداوم گاز اشک آور و تیراندازی ماموران مزدور و سرکوبگر این رژیم آدم کش، همچنان در صحنه ایستاده اند، یقینا بحران سیاسی قدرت حاکم و وحشت رژیم از فروپاشی را دو چندان خواهد کرد. توده های بپا خاسته ای که، اینک به صورت مستقیم و علنی وارد میدان مبارزه علیه رژیم تا بن دندان مسلح جمهوری اسلامی شده اند، توده هایی که، پوستر بزرگ خامنه ای را زیر گام های استوارشان لکد کوب می کنند، توده هایی که کوبنده تر از پیش، شعار مرگ بر خامنه ای را فریاد می کنند، یقینا تا سرنگونی این رژیم فاسد و مستبد از پای نخواهند نشست</div><div align="right">دیکتاتورها از تاریخ نمی‌آموزند. لذا دیر نیست که همانند “شاه”، حضور مفلوکانه خامنه ای را نیز بر صفحه تلویزیون شاهد باشیم. حضوری که اشک ریزان خطاب به توده ها ی قهرمان مردم ایران خواهد گفت: من هم صدای انقلاب شما را شنیدم</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-9199238308038185284?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-4911023072493228142009-11-13T00:51:00.000-08:002009-11-13T00:57:07.246-08:00<div align="right"><a href="http://kar-minority.blogfa.com/post-241.aspx"><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">سه وجه مناسبات بحرانی قدرت سیاسی حاکم بر ایران</span></strong></a></div><div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;">تحت هر شرایط سیاسی مفروض، می‌توان موقعیت یک رژیم سیاسی را از طریق رابطه قدرت سیاسی با توده مردم یک کشور، رابطه‌ی این قدرت با طبقه حاکم و رابطه‌ی آن با قدرت‌های دیگر، مورد ارزیابی قرار داد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">چگونگی مناسبات قدرت سیاسی حاکم با توده‌های مردم یک کشور، تعیین‌کننده موقعیت سیاسی، ثبات یا بی‌ثباتی این قدرت است و معیار سنجش آن، سطح مبارزه طبقاتی، اشکال مبارزات توده‌ای، سطح مطالبات مردم و متقابلا شیوه‌ها و تاکتیک‌هایی‌ست که قدرت حاکم به آن توسل می‌جوید. این مناسبات تعیین‌کننده‌ی قطعی و اساسی موقعیت سیاسی قدرت حاکم بر یک کشور است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">چگونگی رابطه این قدرت با طبقه‌ای که نماینده سیاسی آن است و به عبارت دیگر، مناسبات سیاسی درونی طبقه حاکم، نیز مستقیم و غیر مستقیم بازتاب دهنده‌ی مناسبات این قدرت با طبقات و توده‌های غیر حاکم و تحت ستم است. این واقعیت را نه فقط در غلبه وحدت در شرایط ثبات و آرامش سیاسی، بلکه در تشدید تضادها و اختلافاتی می‌توان دید که در جریان تلاطمات سیاسی ناشی از رشد نارضایتی، اعتراض و مبارزه توده‌ای بروز می‌کند. وقتی که یک قدرت سیاسی دیگر قادر به تأمین ثبات سیاسی نیست، وقتی که حدت تضادها به انفجارات سیاسی می‌انجامد، وقتی که سیاست‌های قدرت حاکم برای مهار این تضادها و مبارزات، شکست و ناکارآیی خود را آشکار می‌سازد، به ناگزیر در درون طبقه حاکم انعکاس می‌یابند و در شرایط بحران‌های حاد به شکاف‌های عمیق در درون طبقه حاکم، بحران در حکومت، و در مراحلی حتا به بحران و از هم گسیختگی در دستگاه دولت می‌انجامد. این نشان می‌دهد که مناسبات قدرت سیاسی حاکم با توده‌های مردم یک کشور تا چه حد می‌تواند بر مناسبات درونی طبقه حاکم تأثیر بگذارد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">اما مناسبات یک قدرت سیاسی به عرصه مناسبات طبقاتی در داخل یک کشور محدود نمی‌شود، این مناسبات به خارج از مرزهای یک کشور، به عرصه بین‌المللی نیز بسط می‌یابد و سیاست خارجی و مناسبت با دولت‌های دیگر را پدید می‌آورد. لذا از آن‌جایی که ادامه و بسط مناسبات داخلی در خارج از مرزهای کشوراند، انعکاسی از وضعیت داخلی یک دولت نیز می‌باشند. یک قدرت سیاسی که با بحران‌های سیاسی داخلی رو به روست و دچار بی‌ثابتی سیاسی‌ست، در عرصه بین‌المللی نیز در موقعیتی وخیم و بی ثبات قرار می‌گیرد که دیگر نمی‌تواند بر روی حمایت بین‌المللی برای تثبیت موقعیت خود حساب باز کند. حتا گاه بالعکس عامل بین‌المللی نیز خود به عرصه دیگری برای تشدید بحران‌ها و بی‌ثباتی آن تبدیل می‌گردد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">این واقعیتی‌ست کاملاً روشن که جمهوری اسلامی، به عنوان قدرت سیاسی حاکم بر ایران در این هر سه وجه مناسبات، با وخیم‌ترین شرایط رو به روست. رویدادهای سیاسی روزهای اخیر نیز چیز دیگری را جز وخیم‌تر شدن روزافزون وضعیت سیاسی جمهوری اسلامی در عرصه‌های مرتبط با مناسبات سیاسی داخلی و بین‌المللی نشان نمی‌دهد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">با نظری به مبارزات توده‌های مردم ایران و واکنش‌های رژیم در طول چند هفته اخیر آشکار است که رابطه جمهوری اسلامی با توده مردم، به مرحله‌ای از وخامت رسیده است که دیگر با هیچ وسیله‌ای قادر به تعدیل و ترمیم آن نیست. حتا استفاده از غیر عادی‌ترین روش‌ها، البته به معنایی که در ایران می‌توان از آن نام برد، یعنی کاربرد وحشیانه شیوه‌های سرکوب و اختناق نیز، نتیجه‌ای معکوس به بار آورده است. جمهوری اسلامی در جریان مبارزات خرداد ماه و تیر ماه مردم ایران، هر چه در توان داشت از سرکوب و کشتار، به گلوله بستن مردم در خیابان‌ها، به قتل رساندن مردم اسیر در زندان‌ها و زیر شکنجه، به بند کشیدن صدها تن، برپایی دادگاه‌های فرمایشی، صدور احکام اعدام ، به کار بست تا با زور تغییری در این مناسبات پدید آورد. اما این اقدامات که در دوره‌های پیشین حیات جمهوری اسلامی توانسته بود، اثرگذار باشد، مردم را مرعوب کند و برای مدتی سکون و سکوت را برقرار سازد، اکنون اما این خاصیت را از دست داده‌اند. به بیان دیگر، ابزاری که قدرت حاکم، از طریق آن می‌توانست رابطه تحکم‌آمیز خود را با مردم حفظ کند، از دست‌اش گرفته شد. ترس از اعمال قهر نیروهای سرکوب، نه در مقیاس افراد، گروه‌ها و محافل، بلکه در مقیاسی توده‌ای فرو ریخت. شکستن اتوریته دولت به عنوان دستگاه قهر و سرکوب، در میان مردم، نتیجه‌ای بود که عاید جمهوری اسلامی شد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">این واقعیت را تداوم مبارزات توده‌ای هفته‌های اخیر، در اشکال مستقیم و علنی، تظاهرات، راه‌پیمایی‌ها، درگیری‌های موضعی با نیروهای سرکوبگر حکومت، به همراه مطالبات و شعارهای رادیکال‌تر نشان داد. سران و فرماندهان سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی که همواره در گذشته توانسته بودند با سرکوب، اوضاع را ولو لحظه‌ای و مقطعی، تحت کنترل درآورند، با سرکوب‌های وحشیانه خرداد و تیر ماه، بر این پندار بودند که این بار نیز توانسته‌اند، جنبش را مهار کنند و فعلاً دیگر کسی در مبارزات توده‌ای علنی شرکت نخواهد کرد که زمزمه راه‌پیمایی و تظاهرات روز قدس و ۱۳ آبان به گوش‌شان رسید. در این هر دو مورد، تمام دستگاه‌های سرکوب نظامی، پلیسی، امنیتی و قضایی با صدور بیانیه‌ها و مصاحبه‌های پی در پی، مردم را تهدید کردند. اما روشن شد که این تهدیدات دیگر کارساز نیست. مردم نه فقط به خیابان‌ها آمدند و در برابر چشمان حیرت‌زده سران رژیم و ارگان‌های سرکوب آن تظاهرات کردند، بلکه با شعارهای جدیدی به میدان آمدند. دیگر کسی خیال پس گرفتن رأی‌اش را نداشت. دیگر، شعارهای مذهبی که از سوی عوامل نفوذی رژیم و دسته‌جات وابسته به کروبی و موسوی برای مقابله با شعارهای رادیکال مردم سر داده می‌شد، پژواکلی در جمعیت پیدا نکرد. اصلی‌ترین شعارهای روز قدس، خواه آن‌هایی که برخاسته از مطالبات مردم بودند و رادیکال و خواه برخی شعارهای ناسیونالیستی نامرتبط با مطالبات مردم، همگی علیه رژیم بود. در روز قدس، سوای شعارهای "مرگ بر دیکتاتور" و "مرگ بر خامنه‌ای"، شعار جدایی دین از دولت و جمهوری ایرانی سر داده شد که به رغم تمام ابهام‌اش، نفی جمهوری اسلامی بود. در ۱۳ آبان، انسجام بیش‌تری در مبارزات و شعارهای مردم وجود داشت. شعارهای کاملاً مشخص و سیاسی، "مرگ بر دیکتاتور" و "مرگ بر خامنه‌ای"، اصلی‌ترین و فراگیرترین شعارها بود. تمام وحشی‌گری نیروهای سرکوب رژیم در این روزهای تظاهرات نتوانست مانع از تداوم اعتراض و مبارزه گردد. بلکه به رادیکال‌تر شدن هر چه بیش‌تر آن انجامید. در ۱۳ آبان، تظاهرات مخالفین رژیم از محدوده تهران فراتر رفت و در شیراز، اصفهان، رشت، تبریز و تعداد زیادی از دانشگاه‌ها، تظاهرات ضد رژیم، با شعار مرگ بر دیکتاتور، برپا گردید. یک رویداد قابل ملاحظه در تظاهرات مردم تهران در ۱۳ آبان، لگدمال کردن و به آتش کشیدن عکس‌های سران جمهوری اسلامی بود. اهمیت این رویداد، به ویژه هنگامی برجسته می‌شود که آن را با دوران سرنگونی رژیم شاه مقایسه کنیم. در آن ایام، این پدیده فقط هنگامی در سطح توده‌ای ظهور کرد که شاه در آستانه فرار از ایران بود، اما اکنون نفرت توده‌های مردم ایران از رژیم جمهوری اسلامی به درجه‌ای‌ست که حتا با وجود هنوز محدود بودن دامنه جنبس و این که جمهوری اسلامی هنوز مستقر است و سران آن بر سر کار، مردم بی‌پروا تصاویر آن‌ها را به زیر می‌کشند، لگدمال می‌کنند و به آتش می‌کشند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">راه‌‌پیمایی و تظاهرات توده‌ای، گر چه اکنون شکل عمده مبارزات مردم ایران علیه جمهوری اسلامی است، اما تنها شکل مبارزه‌ای نیست که در ایران جریان دارد و به علاوه، دامنه جنبش به آن محدود نمی‌گردد. مبارزات کارگران وجه دیگری از مبارزات توده‌های مردم ایران علیه نظم موجود است. تنها در طول چند هفته اخیر، در فاصله دو تظاهرات توده‌ای عمومی بزرگ، ده‌ها اعتراض کارگری در اشکال مختلف رخ داده است. بخش عمده این مبارزات نیز تجمع و تظاهرات در خیابان‌ها بوده است. این اعتراضات البته مستقیماً سیاسی نبوده، بلکه بر سر مطالبات معوقه اقتصادی کارگران و مقابله با اخراج و بیکارسازی‌ها رخ داده است. اما نکته برجسته در این اعتراضات کارگری، کشیده شدن آن‌ها به سطح خیابان‌ها و خارج از چهار دیواری کارخانه است. مبارزه کارگری که به خیابان‌ها کشیده می‌شود، به ویژه در شرایط بحران سیاسی از هر جهت آماده است که به مبارزه مستقیماً سیاسی علیه رژیم تبدیل گردد. نمونه آن هم، چند روز پیش، تجمع اعتراضی کارگران لوله‌سازی اهواز بود که به یک تظاهرات توده‌ای با شعار "مرگ بر دیکتاتور"، "مرگ بر دولت مردم فریب" در اهواز تبدیل گردید</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">مبارزات دانشجویان نیز وجه دیگری از مبارزات مردم ایران در طول چند هفته اخیر بوده است. از مهر ماه که سال تحصیلی جدید آغاز شده است، روز به روز اعتراضات و مبارزات دانشجویی وسعت بیش‌تری به خود گرفته است. دانشجویان دانشگاه تهران، سال تحصیلی جدید را با تظاهرات و راه‌پیمایی حول شعار "مرگ بر دیکتاتور"، "نه سازش، نه تسلیم، نبرد با دیکتاتور" آغاز کردند. این مبارزات، سپس به دانشگاه‌های دیگر بسط یافت تا جایی که در ۱۳ آبان، در اغلب دانشگاه‌ها، تظاهرات بود. اصلی‌ترین شعار دانشجویان در تمام دانشگاه‌ها، شعار "مرگ بر دیکتاتور" است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">تمام این واقعیات و وجوه مختلف مبارزات توده‌ای مردم علیه رژیم دیکتاتوری و اختناق حاکم بر ایران به وضوح نشان می‌دهد که مناسبات قدرت سیاسی حاکم، با توده‌های مردم در وخیم‌ترین شرایط قرار گرفته و دیگر این مناسبات به هیچ شکلی قابل ترمیم و تعدیل نیست</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">مادام که این اصلی‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین رابطه در سیاست و اوضاع سیاسی یک کشور، در بحرانی‌ترین وضعیت خود قرار گرفته باشد، مناسبات درونی طبقه حاکم و رابطه قدرت سیاسی با فراکسیون‌های این طبقه، نمی‌تواند از اختلافات، کشمکش‌ها و تنش‌های حاد برکنار باشد. چرا که بحران در مناسبات جمهوری اسلامی و توده مردم به این معناست که سیاست‌های جناح حاکم جواب نداده، با شکست رو به رو شده و اوضاع را بحرانی‌تر کرده است، لذا جناحی از حکومت خواهان تغییر در تاکتیک و اتخاذ سیاستی دیگر است که با رفرم و پاسخ‌گویی به مطالبات آن اقشاری از جامعه که خواست‌های آن‌ها از محدوده نظم موجود فراتر نمی‌رود، از طریق ایجاد شکاف در جنبش، اوضاع را تحت کنترل درآورد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">گرچه این سیاست و تاکتیک، پیش از این نیز ناکارآیی خود را نشان داد و با شکست رو به رو گردید، اما جناح موسوم به اصلاح‌طلب حکومت، دلیل شکست آن را نه در مطالباتی که از چارچوب نظم موجود فراتر می‌روند و لذا مبارزاتی که وعده‌های اصلاح‌طلبان را پشت سر می‌گذارد، بلکه در کارشکنی‌ها و انعطاف‌ناپذیری جناح رقیب می‌پندارد. از این‌رو بر این عقیده است که اکنون می‌تواند با عقب راندن و خنثا کردن مقاومت جناح رقیب و به اصطلاح رادیکال‌تر عمل کردن برای اصلاحات، رابطه قدرت سیاسی را با مردم ترمیم کند و آن را از بحران برهاند. این که به هر حال، این راه جز سراب نیست و نمی‌تواند مسایلی را که ریشه‌های عمیق عینی دارد حل کند، یک واقعیت است، اما این که جناح موسوم به اصلاح طلب، گزینه‌های دیگری در مقابل خود ندارد، واقعیتی دیگر. اگر عنان گسیخته‌ترین سرکوب و اختناق پاسخ نداده و با شکست رو به رو شده است، تنها بدیل آنها فقط می‌تواند تاکتیک به اصطلاح رفرم باشد. هر چه دامنه مبارزات مردم وسیع‌تر و رو در رویی آن‌ها با قدرت حاکم حادتر شود، به ناگزیر اختلافات و تضادهای درونی طبقه حاکم شدیدتر و رابطه قدرت حاکم با فراکسیون‌های این طبقه متشنج‌تر و وخیم‌تر خواهد شد. این مسئله هم اکنون تا جایی پیش رفته است که حتا جناحی را که انحصاراً قدرت سیاسی را به دست گرفته است، به ورطه اختلافات و کشمکش‌های مداوم سوق داده است. اختلافاتی که پیوسته به ویژه میان مجلس و کابینه دولت بروز می‌کند، این نیز در واقعیت امر انعکاسی از وخامت روزافزون مناسبات قدرت حاکم و توده مردم است. چرا که در این جا نیز اختلافات دقیقاً بر سر سیاست‌هایی رخ می‌دهد که طرف اصلی آن توده مردم‌اند و راه مقابله با مبارزات آن‌ها. این وخامت مناسبات درونی طبقه حاکم و کشمکش‌ها و ستیزهای درونی قدرت سیاسی ، به نوبه خود، این قدرت را تحلیل می‌برد و فروپاشی درونی آن را سرعت می‌بخشد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در رژیم‌های دیکتاتوری عریان، معمولاً یک نفر از قدرتی برخوردار می‌گردد که از اتوریته امر و نهی در تمام سطوح برخوردار است. مادام که او اقتدار خود را حفظ می‌کند و حفظ این اقتدار، توأم با دوران بی‌تفاوتی سیاسی در میان مردم است، تمام طبقه حاکم و هیئت حاکمه بی چون و چرا از وی تبعیت و فرمان‌برداری می‌کنند. اما به محض این که این اقتدار در هم می‌شکند و در هم شکستن آن همراه است با روی آوری توده‌ها به مبارزه سیاسی فعال، هیئت حاکمه انسجام خود را از دست می‌دهد. چرا که دیگر قدرتی فراتر، برای حفظ این انسجام وجود ندارد. جمهوری اسلامی اکنون در چنین وضعیتی قرار گرفته است. خامنه‌ای که تا پیش از مبارزات اخیر مردم ایران از اتوریته بالایی در میان طبقه حاکم برخوردار بود، اکنون که اتوریته‌اش در هم شکسته است، در چنان وضعیتی قرار گرفته که نه فقط نمی‌تواند بر یکی از جناح‌های اصلی رژیم اعمال اتوریته کند، بلکه در درون باندهای درونی جناح خودش نیز با نافرمانی‌هایی رو به روست که روزمره ناگزیر است درگیر آن‌ها باشدجمهوری اسلامی اما فقط در حیطه مناسبات خود با توده‌های مردم ایران و نیز مناسبات درون طبقه‌ای، با معضلات جدی روز افزون روبرو نیست. هر چه این مناسبات وخیم‌تر و بحران های رژیم، عمیق‌تر شده است، مناسبات بین‌المللی آن نیز به وخامت بیش‌تری گراییده است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">گرچه جمهوری اسلامی به عنوان یک دولت مذهبی که اشاعه اسلام‌گرایی را یک رکن اساسی سیاست خارجی خود قرار داده است، همواره در مناسبات بین‌المللی خود، درگیر تشنج و بحران بوده است، اما در شرایطی که مناسبات آن در داخل ایران با توده‌های مردم و در درون خود به درجه یک بحران، وخیم شده است، مناسبات بین‌المللی‌اش نیز تحت تأثیر این بحران با وخامت و درگیری بیش‌تری رو به رو شده است. بر تعداد دشمنان ریز و درشت جمهوری اسلامی، خواه واقعی یا خیالی در چند ماه اخیر افزوده شده است. اوضاع تا به آن حد وخیم است که جمهوری اسلامی اکنون می‌پندارد تمام دولت‌های جهان برای سرنگونی آن متحد شده‌اند. این البته جز یک خیال‌بافی چیز دیگری نیست. کم‌تر دولتی را می‌توان در جهان سراغ گرفت که خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی باشد. آن‌چه که در این میان هست و واقعیت دارد، اختلافاتی‌ست که بر سر سیاست‌های جمهوری اسلامی پدید آمده و بسته به اوضاع سیاسی رژیم، وخیم‌تر شده است. طبیعی‌ست که وقتی جمهوری اسلامی در داخل با بحران‌های سیاسی جدی رو به رو باشد، نمی‌تواند بر مناسبات بین‌المللی آن تأثیر نگذارد و این مناسبات را وخیم‌تر نکند. هر تلاش رژیم هم در این عرصه برای بهبود اوضاع، نتیجه‌ای در پی نخواهد داشت. نمونه آن هم اقدامات سیاسی و دیپلماتیک رژیم در چند هفته اخیر در جهت بهبود این مناسبات بود که به شکست انجامید. برخی جناح‌ها و گروه‌های وابسته به جمهوری اسلامی، چنین می‌پندارند که ریشه تمام تضادها و معضلات داخلی رژیم در خارج است و بنابراین اگر رژیم بتواند اختلافات و بحران‌های بین‌المللی خود را حل کند و مناسباتی نرمال با دیگر کشورهای جهان داشته باشد، معضلات داخلی‌اش پایان خواهد یافت. شالوده افراطی این دیدگاه هم همان چیزی‌ست که اغلب گروه‌ها، ارگان‌ها و سران رژیم بر آن تأکید می‌کنند. آنها چنین می‌پندارند، آن‌چه که در ایران رخ داده و می‌دهد و از جمله همین مبارزات توده‌های مردم، و ایضاً اختلافات و کشمکش‌های درونی حکومت، توطئه ساخته و پرداخته قدرت‌های خارجی‌ست. لذا گروه‌هایی از درون هیئت حاکمه راه حل معضلات را در خارج از مرزها و در مناسبات با قدرت‌ها و دولت‌های دیگر جستجو می‌کنند. احمدی‌نژاد هم وابسته به همین گروه‌هاست. وی در طول چند هفته گذشته تلاش نمود، دو مسئله مهم مرتبط با مناسبات بین‌المللی جمهوری اسلامی را به با یک رشته عقب‌نشینی‌ها و امتیاز دادن‌ها حل کند. یکی مسئله هسته‌ای و دیگری مناسبات با دولت آمریکا بود. اما در حالی که این مسایل به نقطه‌ای رسیده بود که گمان می‌رفت تأثیری تعدیل‌کننده بر مناسبات بین‌المللی جمهوری اسلامی داشته باشد، دقیقاً همان عوامل داخلی که نقش تعیین‌کننده دارند، تمام این اقدامات را خنثا کردند. پی‌آمد این مسئله نیز وخیم‌تر شدن مناسبات بود. چرا که یک بار دیگر نشان داده شد، جمهوری اسلامی نمی‌تواند جز مناسباتی پر تنش و توأم با اختلافاتی حاد در عرصه بین‌المللی داشته باشد و حتا روسیه را که یکی از متحدین ثابت قدم جمهوری اسلامی‌ست، به واکنش، موضع‌گیری و تهدید بر سر مسئله هسته‌ای واداشت</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">بررسی این سه وجه مناسبات داخلی و بین‌المللی قدرت سیاسی حاکم بر ایران، فقط بیانگر وخامت روزافزون وضعیت سیاسی جمهوری اسلامی نیست. این مناسبات، به ویژه در عرصه مناسبات جمهوری اسلامی با توده‌های مردم به نقطه غیر قابل ترمیم و تعدیل رسیده است. از همین‌روست که دیگر حتا شدیدترین سرکوب و اعمال قهر هیئت حاکمه برای مهار تعرض توده مردم به این قدرت، کارساز نیست. بازگشتی به عقب رخ نخواهد داد. آن‌چه که در پیش است، پیش روی قدرت انقلابی توده‌ای در مقابل قدرت ارتجاعی حاکم خواهد بود. در این مرحله، هر تلاش قهرآمیزتر قدرت سیاسی حاکم علیه جنبش اعتراضی انقلابی مردم، دامنه این جنبش را وسیع‌تر و مضمون انقلابی آن را پررنگ‌تر و رادیکال‌تر خواهد ساخت. از همین‌روست نگرانی جناح موسوم به اصلاح‌طلب و حتا گروه‌هایی از درون جناح حاکم. آن‌ها جناح مسلط را مورد ملامت قرار می‌دهند که با تکیه روزافزون بر قهر و سرکوب، جنبش را به مرحله‌ای از رادیکالیسم سوق می‌دهد که دیگر کسی قادر به کنترل آن نخواهد بود و اگر روزی قرار باشد آن‌ها زمام امور را به دست بگیرند، دیگر بیش از آن دیر شده است که بتوانند کاری از پیش ببرند و سرنوشتی جز بختیار، آخرین نخست‌وزیر و کابینه دوران رژیم شاه نخواهند داشت. آن‌ها اکنون این را در هر تحلیل خود مستقیم و غیر مستقیم بازگو می‌کنند. اما واقعیت این است که حتا امروز، مناسبات توده ‌مردم با قدرت سیاسی حاکم، بیش از آن حاد و وخیم شده و سطح مطالبات مردم فراتر از آن رفته است که امثال موسوی‌ها و کروبی‌ها بتواند آن را تعدیل کنند. این در حالی ست که هنوز کارگران با مطالبات کاملا رادیکال خود، مستقلاً به عنوان یک طبقه در جنبش سیاسی کنونی حضور نیافته‌اند. اما تظاهرات جنبش عمومی مردم ایران، فقط سرآغازی‌ست بر جنبشی که حضور قدرتمند طبقه کارگر را با شکل مبارزه مختص خودش، اعتصاب عمومی سیاسی، نوید می‌دهد. این مرحله، ضرورتاً فرا خواهد رسید. مرحله‌ای که مناسبات توده‌های مردم با قدرت سیاسی حاکم به آن وارد شده است، تأییدی‌ست بر قطعیت آن. وقتی که جنبش به این نقطه از رشد و شکوفایی خود برسد، آن‌گاه دیگر جمهوری اسلامی را به همراه تمام جناح‌ها و گروه‌های ریز و درشت آن جمع خواهند کرد</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-491102307249322814?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-85215060878832973652009-10-28T15:25:00.000-07:002009-10-28T15:37:32.543-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SujHndkMErI/AAAAAAAAAP4/_q5gniIOlk8/s1600-h/bayaaniye-fadaian.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; FLOAT: left; HEIGHT: 172px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397783634168779442" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SujHndkMErI/AAAAAAAAAP4/_q5gniIOlk8/s320/bayaaniye-fadaian.jpg" /></a><br /><div align="right"><a href="http://bayaaniye-fadaian.blogfa.com/post-70.aspx">کارگران بازداشت شده باید فورا آزاد گردند و حقوق و مزایای معوقه آنها سریعا پرداخت شود.بيانيۀ سازمان فدائيان (اقليت) در مورد محکوميت اقدام سرکوبگرانه و وحشیانه جمهوری اسلامی علیه کار</a><br /></div><br /><p></p><br /><p align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>یورش وحشیانه پلیس جمهوری اسلامی<br /><br />به کارگران کارخانه لوله سازی اهواز<br /></strong></span></p><br /><p align="right"><strong><span style="font-size:130%;">نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی، روز دوشنبه ۴ آبان با وحشی‌گری و استفاده از گاز اشک آور و باتوم به تجمع اعتراضی کارگران لوله سازی اهواز در چهار راه نادری، یورش بردند، گروهی از کارگران را مضروب و حدود ۵٠ تن را بازداشت کردند.<br />١٣ ماه است که حقوق و مزایای کارگران لوله سازی اهواز پرداخت نشده است. در طول یک سال اخیر کارگران مکرر نسبت به عدم پرداخت حقوق و مزایای خود دست به اعتراض زده‌اند و خواستار تحقق مطالبات خود شده‌اند، اما تا کنون به خواست آنها پاسخ داده نشده است. کارگران که تمام دار و ندار خود را در این چند ماه فروخته و اکنون خود و خانواده‌های شان با فقر، گرسنگی و بدهکاری رو به رو هستند، از اواخر هفته گذشته همه روزه در مقابل استانداری و دفتر شرکت جمع شده و خواهان رسیدگی به مطالبات‌شان شده‌اند. امروز هم کارگران در مقابل دفتر شرکت در چهار راه نادری تجمع کرده بودند و شعار”یک سال حقوق کارگر پرداخت باید گردد”، سر می‌دادند که مورد حمله نیروی‌های مزدور و سرکوبگر پلیس قرار گرفتند. اما این وحشی‌گری نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی نمی‌تواند کارگران را از مبارزه برای تحقق مطالبات برحق‌شان باز دارد. این را کارگران کارخانه‌های مختلف در سراسر ایران به دفعات به رژیم ضد کارگری و ضد انسانی حاکم بر ایران نشان داده‌اند. کارگران، حقوق و مزایای خود را طلب می کنند. کارگران، کار می‌خواهند، نان می‌خواهند، آزادی می‌خواهند و به مبارزه برای تحقق مطالبات‌شان ادامه می‌دهند.<br />سازمان فدائیان (اقلیت) اقدام سرکوبگرانه و وحشیانه جمهوری اسلامی علیه کارگران لوله سازی اهواز را شدیدا </span></strong><strong><span style="font-size:130%;">محکوم می کند</span></strong></p><br /><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورائی<br />زنده بادآزادی- زنده باد سوسیالیسم<br />سازمان فدائیان(اقلیت)<br />۴ آبان ماه ١٣٨٨<br />کار – نان – آزادی – حکومت شورائی<br />نشانی ما روی اینترنت: </strong></span><a href="http://www.blogfa.com/Desktop/www.fadaian-minority.org"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>www.fadaian-minority.org</strong></span></a><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>آدرس الکترونیکی ما: </strong></span><a href="http://www.blogfa.com/Desktop/info@fadaian-minority.org"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>info@fadaian-minority.org</strong></span></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-8521506087883297365?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-88884491520813843232009-10-28T15:20:00.000-07:002009-10-28T15:24:46.757-07:00<div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">عواقب لایحه هدفمندسازی یارانه‌ها</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">سال‌هاست که کارگران و زحمتکشان مردم ایران با فجایعی که نظام سرمایه‌داری ایران و سیاست‌های اقتصادی رژیم جمهوری اسلامی به بار آورده است، رو به رو هستند. تشدید استثمار کارگران، محرومیت طبقه کارگر از ابتدایی‌ترین حق و حقوق صنفی، کاهش پیوسته دستمزد واقعی کارگران و تنزل روزافزون سطح معیشت آن‌ها، افزایش میلیونی بیکاران، تشدید و گسترش فقر در صفوف عموم زحمتکشان، عمیق‌تر شدن شکاف فقر و ثروت و بالاخره عواقب اجتماعی ناشی از فقر، بیکاری و گرسنگی، واقعیت‌های روشنی هستند که در برابر دیدگان همگان قرار گرفته است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">ده سال نخست استقرار جمهوری اسلامی با تعمیق بحران و از هم گسیختگی اقتصادی سپری گردید. در حالی که شرایط معیشتی کارگران و زحمتکشان وخیم‌تر می‌شد، هیئت حاکمه، به بهانه جنگ، مردم را به صبر و بردباری برای بهبود اوضاع دعوت می‌کرد. جنگ به پایان رسید. سرمایه‌داران و سران و کارگزاران دولتی که از نعمات جنگ بهره‌مند شده بودند، سرمایه‌ها و ثروت های افسانه‌ای اندوختند، اما بهبودی در وضعیت معیشتی و رفاهی توده مردم رخ نداد. بحران، عمیق‌تر از هر زمان دیگری شد. دیگر جنگی در کار نبود که آن را بهانه کنند. ساز دیگری کوک شد. ادعا کردند که تمام فلاکت و از هم گسیختگی اقتصادی، ریشه در کارخانه‌ها و مؤسسات دولتی دارد. نسخه پیچیده‌ی حاضر و آماده‌ی نهادهای مالی انحصارات بین‌الملی، صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی، به دستورالعمل اجرایی هیئت حاکمه تبدیل شد و رفسنجانی عهده‌دار اجرای آن گردید. در محور این سیاست، واگذاری مفت و مجانی مؤسسات دولتی به سرمایه‌داران بخش خصوصی، حذف سوبسیدها، آزادسازی قیمت‌ها، باز گذاشتن کامل دست سرمایه‌داران در استثمار کارگران قرار گرفت. اما در حالی که هیئت حاکمه مشغول لاف و گزاف‌گویی پیرامون بهبود اوضاع بود، جهش قیمت‌ها و افزایش بی‌سابقه نرخ تورم، در دوره دوم ریاست جمهوری رفسنجانی، آن‌چنان وضعیت توده‌های زحمتکش مردم را وخیم کرد که موج شورش‌ها و قیام‌های تهیدستان و مردم زحمتکش، مناطق وسیعی از ایران را فراگرفت. طبقه حاکم چاره‌ای جز این ندید که سیاست نئولیبرال موسوم به “تعدیل” را موقتاً تعدیل کند، تا رژیم را از خطر سرنگونی نجات دهد. به این دلیل بود که حتا هنگامی که خاتمی زمام امور را در دست گرفت، در نخستین دوره ریاست جمهوری‌اش، سرگردان مانده بود که برای علاج این اقتصاد بیمار چه راه دیگری باید در پیش گرفت. اما گزینه ای جز این نداشت که ادامه‌دهنده سیاست سلف خود باشد. اقتصاد ایران به عنوان حلقه‌ای از زنجیره به هم پیوسته‌ی سرمایه‌داری جهانی و بازار بین‌المللی آن، تابع سیاست اقتصادی انحصارات جهانی بود. لذا به دستور خامنه‌ای، مانع اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز برداشته شد تا تقریباً تمام مؤسسات دولتی بتوانند به بخش خصوصی واگذار شوند، یارانه‌ها به کلی حذف و قیمت‌ها کاملا آزاد شوند. قانون کار به نحوی اصلاح شد که مهم‌ترین حقوق قانونی کارگران را از آن‌ها سلب کرد. خاتمی بخشی از این سیاست را به مرحله اجرا درآورد، اما بهبودی در اوضاع اقتصادی رخ نداد و شرایط زندگی توده‌های زحمتکش باز هم وخیم‌تر از گذشته شد. سپس نوبت به احمدی‌نژاد رسید که همان سیاست شکست‌خورده را این بار تحت عنوان “تغییر ساختار” ادامه دهد. اما این مناسبات اقتصادی هستند که به ساختار اقتصادی شکل می‌دهند. لذا تحت حاکمیت طبقه سرمایه‌دار، چیزی به نام تغییر ساختار وجود نخواهد داشت. آن‌چه که احمدی‌نژاد از تغییر ساختار می‌فهمد، چیز دیگری جز واگذاری ته مانده مؤسسات دولتی به بخش خصوصی و یا انتقال تملک آن‌ها از دولت به ارگان‌های نظامی، پلیسی و امینی جمهوری اسلامی، آزادسازی کامل قیمت‌ها، افزایش بهای کالاها و خدمات انحصاری دولت و حذف تمام سوبسیدها نیست</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">تجربه دو دهه گذشته نیز به وضوح نشان داده است که این اقدامات به رغم این که تمام فشار را متوجه کارگران کرده و میلیون‌ها تن از مردم زحمتکش را به منتهای فقر و بدبختی سوق داده است، حتا نتوانسته بحران اقتصادی را تعدیل کند . لذا رکود و تورم مزمن، جزئی جدایی‌ناپذیر از اقتصاد سرمایه‌داری ایران در طول تمام این سال‌ها بوده است. اقدامات احمدی‌نژاد هم فقط می‌تواند اقتصاد را بحرانی‌تر و وضعیت مادی و معیشتی کارگران و زحمتکشان را در ابعادی بی سابقه وخیم‌تر سازد. آن‌چه که وی تحت عنوان “لایحه هدفمندسازی یارانه‌ها” به مجلس ارتجاع اسلامی ارائه داد و در ۹ مهر ماه کلیات آن به تصویب رسید، به وضوح گویای این واقعیت است. این لایحه ۱۴ ماده‌ای که تاکنون تعدادی از ماده‌های آن، بدون این که تغییر قابل ذکری در جزئیات آن صورت بگیرد به تصویب رسیده است، چیز دیگری جز مرحله نهائی سیاست شکست‌خورده‌ای نیست که رفسنجانی آغازگر آن بود. بر طبق مواد و تبصره‌های چند ماده نخست لایحه، قرار است، بهای فروش داخلی بنزین، نفت، گاز و نفت کوره، نفت سفید، گاز مایع و سایر مشتقات نفت که البته این خود می‌تواند عرصه وسیعی را دربرگیرد، تا پایان برنامه پنج ساله پنجم، کم‌تر از ۹۰ درصد قیمت تحویل روی کشتی (فوب) در خلیج فارس نباشد. (کم‌تر نباشد حالا اگر بیش از صد در صد هم باشد چه بهتر). بر اساس تبصره این بند، قیمت فروش نفت خام و میعانات گازی به پالایشگاه‌های داخلی ۹۵ درصد قیمت تحویل روی کشتی تعیین می‌شود و قیمت خرید فرآورده‌ها متناسب با قیمت مذکور تعیین می‌گردد. بهای فروش داخلی گاز طبیعی، معادل ۷۵ درصد متوسط قیمت گاز صادراتی، پس از کسر هزینه انتقال، مالیات و عوارض قانونی صادراتی خواهد بود. بر اساس بند ج، قیمت فروش داخلی برق، معادل قیمت تمام شده آن تعیین شده است. بهای آب و جمع‌آوری و دفع فاضلاب، معادل قیمت تمام شده آن تعیین گردید. بر طبق ماده دیگر این لایحه، یارانه آرد، نان، گندم، برنج، روغن، شیر، شکر، خدمات پستی، ریلی (مسافری) به کلی حذف می‌شود</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">حال سؤال این است که این حذف به اصطلاح یارانه‌ها و گران کردن کالاها و خدمات مورد نیاز روزمره مردم، چه نتایجی برای دولت، اوضاع اقتصادی و توده‌های زحمتکش مردم در پی خواهد داشت</span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br />علی‌الحساب آن‌چه که تصویب این لایجه عاید دولت خواهد ساخت، ده‌ها تریلیون تومان خواهد بود. تنها در سال آغاز اجرای طرح، این سیاست بین ۱۰ تا ۲۰ تریلیون تومان عاید دولت خواهد کرد و در سال‌های بعد، این رقم به ۲۰ تریلیون تومان محدود نشده، بلکه به ده‌ها تریلیون خواهد رسید. بر طبق یکی از مواد مصوب این لایحه گفته شده است که قیمت‌های سال پایه اجرای این قانون باید به گونه‌ای تعیین شود که برای سال پایه حداقل ۱۰ هزار میلیارد تومان و حداکثر ۲۰ هزار میلیارد تومان باشد</div><div align="right">دولت با این پول هنگفت می‌خواهد چه کند؟ پاسخ این است که درآمد حاصل از نفت، مالیاتی که مستقیم و غیر مستقیم از مردم گرفته می‌شود، فروش مؤسسات دولتی و ده‌ها منبع غارت و چپاول دولتی دیگر، پاسخ‌گوی هزینه‌های دستگاه عریض و طویل دولت استبدادی دینی و فاسد جمهوری اسلامی نیست. دولت با کسری بودجه هنگفت رو به رو است. هم اکنون حجم بدهی‌های دستگاه دولتی به بانک‌ها رقمی لااقل ۲۵ تا ۳۰ تریلیون تومان است. هزینه‌های دستگاه دولتی رژیم دیکتاتوری عریان، مدام در حال افزایش است. دولت می‌خواهد از طریق لایحه به اصطلاح “هدفمند کردن یارانه‌ها”، با چاپیدن توده‌های مردم، منبع دیگری برای تأمین مخارج دستگاه دولتی انگل، سرکوب‌گر و فاسد اسلامی ایجاد کند و بار این هزینه‌های روزافزون را نیز بر دوش توده‌های زحمتکش مردم قرار دهد</div><div align="right">دولت اما تلاش می‌کند که با توسل به تمام شیوه‌های فریب، بر این چپاول‌گری سرپوش بگذارد. ادعا می‌کند که دولت نمی‌تواند بار سنگین پرداخت یارانه‌ها را تحمل کند و برای این که عوام‌فریبی‌اش را به نهایت برساند، ادعا می‌کند که ۷۰ درصد این یارانه‌ها به جیب ثروتمندان می‌رود و به ویژه صرف خرید بنزین برای اتومبیل‌های سواری آنها می‌شود. در مجلس ارتجاع اسلامی گفته شد که نسبت یارانه‌ها به تولید ناخالص داخلی کشور ۲۹ درصد است که ۲۶ درصد آن مربوط به حامل‌های انرژی است. اینان ادعا می‌کنند که حالا دولت می‌خواهد آن را از جیب ثروتمندان درآورد و نقداً میان خانوارهای کم درآمد توزیع کند</div><div align="right">قبل از هر چیز باید به این مسئله اشاره کرد که دولت با این ادعا که نمی‌تواند بار سنگین پرداخت یارانه‌ها را تحمیل کند، می‌خواهد چنین وانمود کند که گویا دولت یک دستگاه مولد است و از جیب خودش به مردم بذل و بخشش می‌کند. در حالی که دولت به عنوان یک دستگاه قهر و سرکوب و سازمان‌ده استثمار که بنیادش بر نیروهای مسلح و بوروکراسی عریض و طویل قرار گرفته و در ایران یک دستگاه عریض و طویل مذهبی نیز ضمیمه آن است، جز یک موجود انگل و مصرف‌کننده که کارش بلعیدن حاصل دسترنج مردم کارگر و زحمتکش است، چیز دیگری نیست. آن‌چه بر آن نام یارانه نهاده‌اند، بخشی از حاصل کار و زحمت و تولید خود کارگران است. اگر دولت درآمدی دارد، همان است که کارگران نفت و گاز و دیگر مؤسسات تولیدی آن را ایجاد کرده و بخشاً نیز مالیاتی‌ست که عمدتاً مستقیم و غیرمستقیم از توده‌های زحمتکش مردم گرفته شده است. این ادعا هم که ۷۰ درصد یارانه کالاها و خدمات مصرفی به جیب ثروتمندان می‌رود و عمدتاً صرف هزینه بنزین اتومبیل‌های سواری آن‌ها شده است و رقمی معادل ۲۰ درصد تولید ناخالص داخلی می‌شود، هر آن‌چه هم که آن‌ها مصرف بالایی داشته باشند، کاملا بی اساس و مسخره است. اگر چنین می‌بود، در آن صورت، هیچ دولت سرمایه‌داری خواهان حذف سوبسیدها نمی‌شد. در حالی که می‌دانیم، حذف سوبسیدها به عنوان بخشی از سیاست اقتصادی نئولیبرال، اصلاً سیاست خود سرمایه‌داران بوده و هست</div><div align="right">اما می‌رسیم به این نکته که دولت ادعا می‌کند، این درآمد هنگفت را به جیب نمی‌زند، بلکه می‌خواهد نیمی از آن را میان ۵ دهک فقیر و کم درآمد جامعه تقسیم کند. لذا در یکی از بندهای لایحه که به تصویب رسیده، آمده است که حداکثر تا ۵۰ درصد وجوه حاصله، به صورت پرداخت نقدی و غیر نقدی به ۵ دهک تعلق می‌گیرد که تدریجا به نظام جامع تأمین اجتماعی تغییر خواهد یافت. ۳۰ درصد وجوه حاصله به صورت کمک بلاعوض و یارانه به شرکت‌ها در بخش صنعت و کشاورزی پرداخت می‌گردد و ۲۰ درصد به دولت تعلق خواهد گرفت</div><div align="right">اما ادعای پرداخت حداکثر تا ۵۰ درصد وجوه حاصله به ۵ دهک پایین جامعه، یک دروغ، فریب و کلاهبرداری رسوای دولت است. در واقعیت دولت نه تنها چیزی به توده‌های زحمتکش مردم، نمی‌پردازد، بلکه بالعکس اگر نگوئیم تمام “وجوه حاصله”، لااقل بخش عمده آن را از همین مردم فقیر و زحمتکش می‌گیرد. به این شکل که اگر در بهترین حالت بیش‌ترین مبلغی را که به طور متوسط به هر فرد از این دهک‌ها نقداً پرداخت شود، ماهیانه ۲۰ هزار تومان است، دولت در ظاهر ۲۰ هزار تومان می‌دهد که در ازای آن بابت افزایش بهای نفت، گاز، بنزین، آب، برق، نان، شیر، شکر، برنج و ده‌ها قلم کالا و خدمات مورد نیاز روزمره مردم، لااقل ۲ تا ۳ برابر آن را باز پس گیرد. این دیگر یک شیادی است که ادعا می‌شود، دولت ۵۰ درصد وجوه حاصله را میان ۵ دهک تقسیم می‌کند. منتها دولت و نمایندگان مجلس ارتجاع برای این که این شیادی و فریب شکلی عریان و فورا رسوا کننده به خود نگیرد، تصمیم گرفته‌اند که طرح خود را تدریجی و در طول حداکثر تا ۵ سال اجرا کنند. البته، آن‌چه که به این شکل، مستقیماً از توده‌های وسیع مردم گرفته می‌شود، مجزا از جهش بزرگ قیمت‌ها و نرخ تورم وحشتناکی‌ست که مردم با آن رو به رو خواهند شد. چرا که مسئله به این‌جا ختم نمی‌شود، که هر خانوار هزینه آب، برق، گاز، بنزین مصرفی خودش به چند برابر افزایش می‌یابد، بلکه از آن جایی که مصرف حامل‌های انرژی، برق، نفت، گاز، گازوئیل، بنزین و چندین قلم کالای دیگر مورد مصرف تمام موسسات تولیدی و خدماتی است، قیمت‌ها یک بار از این بابت افزایش می‌یابند. افزایش بهای خدمات حمل و نقل، یا برخی کالاها نظیر نان، شکر، برنج، شیر وغیره تأثیری زنجیره‌وار بر کالاهای دیگر خواهد گذاشت و بار دیگر بهای کالاها، سوای افزایش شدید خود این کالاها، افزایش خواهد یافت. هنوز نمی‌توان دقیقا تعیین کرد که این دور تأثیرات متقابل به ویژه با در نظر گرفتن در هم ریختگی وضعیت تولید تا کجا ادامه خواهد یافت، اما خود نمایندگان مجلس ارتجاع، افزایش نرخ تورم را حتا تا حدود ۶۰ درصد نیز برآورد کرده‌اند</div><div align="right">لذا پوشیده نیست که آن‌چه تحت عنوان هدفمندسازی یارانه‌ها به مرحله اجرا درخواهد آمد، شرایط زندگی توده‌های کارگر و زحمتکش را در ابعادی تاکنون بی سابقه وخیم‌ترخواهد کرد. این است نتیجه‌ای که این پروژه دولت صرفاً از بابت تورم و افزایش بهای کالاهای انحصاری دولت، برای توده‌های زحمتکش مردم خواهد داشت</div><div align="right">اکنون می‌رسیم به این مسئله که این طرح چه تأثیری بر بحران اقتصادی موجود، خواهد داشت. سران و مقامات رژیم و اقتصاددان‌های جیره‌خوار، یک صدا ادعا می‌کنند که اجرای لایحه مصوب، نجات‌بخش اقتصاد است و آن را از رکود و تورم مزمن نجات خواهد داد. ادعایی که از همان اواخر دهه ۶۰ مدام تکرار شده، اما جز وخامت بیش‌تر اوضاع نتیجه‌ای در پی نداشته است</div><div align="right">در جریان بحث بر سر این لایحه در مجلس، ادعاهای عجیب و غریبی مطرح شد. وزیر اقتصاد ادعا کرد که طرح هدفمند کردن یارانه‌ها اساساً ریشه تورم را می‌خشکاند. مضحک‌تر از این ادعا نمی‌توان یافت. چرا که اصلا تحت مناسبات سرمایه‌داری و کارکرد پول، این، یک یاوه‌گویی است. حتا در پیشرفته‌ترین و به اصطلاح متعادل‌ترین اقتصادهای سرمایه‌داری، این تورم به درجات مختلف وجود داشته و دارد و در نتیجه تشدید تضادهای شیوه تولید سرمایه‌داری حتا در شرایط رکود و بحران های اقتصادی که قاعدتاً بهای کالاها کاهش می‌یابد، این تورم و کاهش ارزش پول وجود دارد. احتمالاً چون در ایران در تمام دوران استقرار جمهوری اسلامی همواره تورمی دو رقمی گاه تا ۴۰ درصد وجود داشته، از نظر وزیر اقتصاد، تک رقمی بودن آن در تعدادی از کشورهای جهان، اصلا تورم به حساب نمی‌آید. شاید هم منظورش این است که چون دولت از طریق این لایحه و تحمیل هزینه‌های بیش‌تر دستگاه دولتی به توده مردم، می‌تواند کسری‌های بودجه را جبران کند و دیگر نیازی به قرض از بانک‌ها و انتشار اسکناس‌های بدون پشتوانه نخواهد داشت، تورم از میان می‌رود. اما تردیدی نیست که جهش قیمت‌ها، در پی اجرای طرح موسوم به هدفمندساری، هزینه‌های دستگاه دولتی را نیز افزایش خواهد داد و دولت را مجدداً با کسری‌های بودجه هنگفت رو به رو خواهد ساخت. در هر حال، آن‌چه مسلم است وقوع یک جهش بزرگ قیمت‌ها و افزایش لااقل ۲۰ تا ۳۰ درصدی بر نرخ تورم موجود است. دولت در بهترین حالت، تنها می‌تواند با اتخاذ یک رشته اقدامات بازدارنده، مانع از آن گردد که در کوتاه مدت، جهشی بیش از این وجود داشته باشد</div><div align="right">اجرای تدریجی طرح و افزایش طول زمان اجرای آن از ۳ به ۵ سال، یکی از این اقدامات است. در عین حال دولت می‌تواند با ذخیره‌سازی کالاهای اساسی، فقط در طول یک سال از اجرای طرح، این جهش قیمت‌ها را کنترل کند. نتیجه فاجعه‌بار این طرح برای توده‌های زحمتکش مردم، به ویژه از سال دوم اجرای آن کاملاً آشکار خواهد شد. در حالی که حداقل دستمزد کارگران در ایران به ۳۰۰ هزار تومان در هر ماه نیز نمی‌رسد و متوسط دستمزدها با تمام درآمدهای جنبی کارگران، به زحمت از ۵۰۰ هزار تومان تجاوز می‌کند، یک خانوار ۴ تا ۵ نفره کارگری باید با همین درآمد، معادل جهانی بهای کالاها و خدماتی را بپردازد که در کشورهای دیگر جهان با درآمد ماهیانه لااقل ۲ هزار دلاری تأمین می‌شود. سران رژیم و کارگزاران دستگاه دولتی ادعا می‌کنند که اجرای پروژه دولتی حذف سوبسیدها و آزادسازی کامل قیمت‌ها، به بیرون آمدن اقتصاد از رکود مزمن و رونق اقتصادی خواهد انجامید. یک عضو کمیسیون کشاورزی مجلس ارتجاع ادعا کرد که نه فقط جهش قیمت‌ها بد نیست، بلکه “طبیعی‌ست و لازمه یک تحول بزرگ است”. و منظورشان از “تحول بزرگ” همانا نجات اقتصادشان از رکود و تورم مزمن است. اما این “تحول بزرگ” دست به نقد آن‌چه را که تحویل داده و می‌دهد، تورمی بزرگ‌تر از سال‌های گذشته است. فقط اگر همین مسئله در نظر گرفته شود، ادعای “تحول بزرگ” و غلبه بر بحران اقتصادی بی پایه بودن خود را نشان می‌دهد. روشن است که با اجرای پروژه دولت، سرمایه‌داران آزادی عمل کاملی در افزایش قیمت‌ها خواهند داشت. همان‌گونه که در لایحه نیز آمده است، دولت معادل ۳۰ درصد از درآمد حاصل از افزایش بهای کالاها را که از توده مردم گرفته است به صورت “کمک بلاعوض یا یارانه” به سرمایه‌داران خواهد پرداخت. قیمت‌های ترجیحی حامل‌های انرژی را در مورد آن‌ها اعمال خواهد کرد. احمدی‌نژاد هم اکنون دستور داده است که مبلغ ۲ میلیارد دلار مجزا، برای حمایت از صادرات، در اختیار سرمایه‌داران بخش خصوصی قرار گیرد. نه فقط بازپرداخت بدهی ۴۲ تریلیونی سرمایه‌داران به بانک‌ها تا زمان خروج از رکود به تعویق انداخته شده، بلکه بانک مرکزی دستور اعطای اعتبارات جدید را به رغم قرار داشتن بانک‌ها در لبه ورشکستگی صادر کرده است. اما تمام این اقدامات هم نمی‌تواند اقتصاد سرمایه‌داری ایران را از رکود و بحران نجات دهد. مشکل اقتصاد ایران کمبود پول نیست. مشکل در این است که این اقتصاد هرگز نتوانسته و نمی‌تواند توازنی را که لازمه ی هر گونه تعدیل و رونق لحظه‌ای در چرخش اقتصادی‌ست به دست آورد. در این اقتصاد، همان‌گونه که تجربه دو دهه اجرای سیاست نئولیبرال نشان داده است، حتا یک بهبود کوتاه مدت هم پدید نیاورده است. اکنون سخن‌گویان تشکل‌های سرمایه‌داران می‌گویند ۳۰ درصد واحدهای تولیدی، در حال تولید واقعی هستند. ۵۰ درصد واحدها در حال تعطیلی قرار گرفته‌اند. رئیس اتاق بازرگانی، صنایع و معادن مشکل را بالا بودن قیمت، نداشتن قدرت رقابت با محصولات مشابه خارجی به دلیل تورم و کمبود نقدینگی عنوان می‌کند. اگر فرض کنیم که همین مشکلات برشمرده سطحی که در واقع علت واقعی رکود نیستند، باعث رکود و تعطیل مؤسسات تولیدی‌ باشند، حذف یارانه‌ها و آزادسازی کامل قیمت‌ها که خواست همیشگی سرمایه‌داران بخش خصوصی بوده است، خود به عامل تشدیدکننده رکود تبدیل می‌گردد، چرا که افزایش جهش‌وار قیمت‌ها و لااقل دو برابر شدن نرخ تورم کنونی، نتیجه فوری آن خواهد بود. نتیجتاً قدرت رقابت داخلی و بین‌المللی کالاهای سرمایه‌داران ایرانی محدودتر خوهد شد. از این گذشته، سرمایه‌داران ایرانی چون عادت کرده‌اند با کم‌ترین هزینه، حتا با استفاده از روش‌ها و تکنیک‌های عهد عتیق، بیش‌ترین سود را به جیب بزنند، طبیعی‌ست که نتوانند با کالاهای صادراتی کشورهای دیگر رقابت کنند. آن‌ها از واردات بی‌رویه کالاها گله‌مندند واظهار نارضایتی می‌کنند و آن را عامل دیگری در تشدید این رکود می‌دانند. اما گویا که نمی‌دانند گشودن مرزها به روی سرمایه و کالاهای سرمایه‌داران کشورهای دیگر، جزء لاینفک همان سیاستی‌ست که خصوصی‌سازی، آزادسازی قیمت‌ها و حذف سوبسیدها، پایمال کردن تمام دستاوردها و حقوق ابتدایی کارگران از جمله اجزای دیگر آن است. حالا در شرایطی که جهان سرمایه‌داری با یک بحران اقتصادی عمیق و همه جانبه رو به روست و بهای جهانی کالاها کاهش یافته است، بدیهی‌ست که رکود مزمن اقتصادی در ایران باید به مرحله‌ای برسد که ۵۰ درصد واحدهای تولیدی در حالت تعطیلی قرار گیرند و در هر استانی “فقط ۳۰ درصد واحدها در حال تولید واقعی” باشند</div><div align="right">احمدی‌نژاد که اصلاً از اقتصاد سر در نمی‌آورد و تنها در پی تأمین هزینه‌های دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی‌ست، اخیراً در توجیه لایحه هدفمندسازی یارانه‌اش، ادعاهای خنده‌آوری را مطرح کرد. او گفت: “ما اگر صرفه‌جویی حاصل از اجرای هدفمند کردن یارانه‌ها را فقط در بخش انرژی به تولید برگردانیم، تولید ما می‌تواند با همه تولیدات دنیا رقابت کند.” نه فقط این یک ادعای مضحک است، بلکه پروژه وی، رکود اقتصادی را عمیق‌تر از آن‌چه که هست خواهد کرد. لایحه به اصطلاح هدفمندسازی یارانه‌ها به محض این که به مرحله اجرا درآید، قدرت خرید اکثریت بسیار بزرگ مردم ایران را کاهش خواهد داد و رکود را عمیق‌تر خواهد ساخت. ادعای سرمایه‌داران مبنی بر کمبود نقدینگی به عنوان علت بحران نیز بی پایه است. سال‌هاست که صدها میلیارد دلار به اقتصاد و به این مؤسسات تزریق شده است. با این همه اکنون صاحبان این مؤسسات لااقل ۴۲ تریلیون تومان به بانک‌ها بدهکارند. سرازیر شدن مجدد دلارهای نفتی به سوی آن‌ها که اکنون احمدی‌نژاد و رئیس بانک مرکزی‌اش از آن به عنوان سیاست انبساطی نام می‌برند، مشکل را حل نخواهد کرد. رکود و تورم مزمن در ساختار سرمایه‌داری ایران است و طبقه سرمایه‌دار و دولت پاسدار منافع آن، راهی برای غلبه بر آن ندارند. سیاست نئولیبرال، آن را تشدید نموده و اکنون ادامه آن توسط احمدی‌نژاد تحت عنوان “هدفمندسازی یارانه‌ها” و “تحول اقتصادی” باز هم به وخامت بیش‌تر اوضاع خواهد انجامید</div><div align="right">سر انجام نیز، افزایش نرخ تورم، اخراج‌های وسیع‌تر و افزایش ارتش بیکاران که اکنون به طور واقعی از ۵ میلیون نیز متجاوز است، فقیر شدن هر چه بیش‌تر اکثریت بزرگ مردم ایران، نتیجه سیاست ارتجاعی دولت برای کارگران و زحمتکشان خواهد بود</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-8888449152081384323?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-71860998774348573702009-10-18T09:52:00.000-07:002009-10-18T09:56:22.562-07:00<div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">بازتولید یک تضاد ۳۰ ساله</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">کم‌تر کشوری را در سراسر جهان می‌توان سراغ گرفت که تضادهای درونی طبقه حاکم، همانند ایران در طول ۳۰ سال گذشته، پر ستیز، و نزاع و کشمکش فراکسیون‌های این طبقه، همواره با تنش و درگیری‌های حاد همراه باشد.به محض سرنگونی رژیم شاه و استقرار جمهوری اسلامی، تضاد درونی هیئت حاکمه جدید پدیدار گردید و نخستین شکاف در درون طبقه حاکم و قدرتی که زمام‌ امور راه به دست گرفته بود، شکل گرفت. در یک سو، آن بخش از طبقه حاکم قرار گرفته بود که کابینه بازرگان آن را نمایندگی می‌کرد و از حمایت تمام جریانات به اصطلاح لیبرال برخوردار بود. در سوی دیگر، باقی‌مانده جریانات سهیم در حاکمیت قرار گرفتند که خمینی و "شورای انقلاب" آن‌ها را نمایندگی می‌کردند. این کشمکش به تهدیدها و استعفاهای پیاپی بازرگان و سرانجام سقوط کابینه وی منجر گردید. جمهوری اسلامی هنوز درگیر تبعات این شکاف بود، که شکافی دیگر پدیدار گردید. دسته‌بندی‌هایی که برای سقوط کابینه بازرگان متحد شده بودند، اکنون درگیر تضادهای درونی دیگری شدند. نزاع میان جناحی که بنی‌صدر آن را نمایندگی می‌کرد با جریانات دیگری که خود را در حزب جمهوری اسلامی متشکل ساخته بودند و تعدادی از ارگان‌ها و نهادهای جمهوری اسلامی را با نیروهای مسلح مختص خود، در اختیار داشتند، به مرحله‌ای رسید که به عزل رئیس جمهور و فرار وی از ایران انجامید. معهذا کشمکش در درون هیئت حاکمه ادامه یافت و این بار، شکاف به درون دستگاه روحانیت بسط یافت که سران آن اکنون در رأس تمام ارگان‌ها و نهادهای جمهوری اسلامی قرار گرفته بودند. نزاع و کشمکش مجمع روحانیون و جامعه روحانیت، سرانجام به تصفیه گروه موسوم به پیروان خط امام از بسیاری از اصلی‌ترین ارگان‌های قدرت و حاکمیت بلامنازع یک جناح تحت رهبری خامنه‌ای – رفسنجانی انجامید. اما این نیز دوام نیاورد و بار دیگر، گروه‌های موسوم به خط امام، در جبهه‌ای گسترده‌ از رقبای جناح حاکم، به نام جبهه اصلاحات، توانستند ارگان‌‌های اجرایی و مقننه را به تسخیر خود درآورند. تنش و درگیری در حادتری شکل خود که گاه به ترور و درگیری‌های فیزیکی با وزرا، تهدیدها و اولتیماتوم‌های نیروهای مسلح انجامید، در سراسر دوره زمام‌داری جریان موسوم به اصلاح‌طلب ادامه یافت. جناح‌ خامنه‌ای سرانجام آن‌ها را از ارگان‌هایی که در اختیار داشتند، کنار زد، و با به قدرت رساندن احمدی‌نژاد، تصفیه این جناح تقریباً از تمام ارگان‌هایی که در آن‌ها نفوذ داشتند به مرحله اجرا درآمد. جناح مسلط، تحت رهبری خامنه‌ای بر این پندار بود که اکنون با در اختیار داشتن تمام نهادها و ارگان‌های دستگاه دولتی، از شر تضادها و کشمکش‌های پایان‌ناپذیر خلاص خواهد شد، که تضاد، این بار در درون جناح مسلط میان قوه اجرایی تحت رهبری احمدی‌نژاد با دستگاه مقننه رژیم و ایضاً قوه قضاییه شکل گرفت و مدام تشدید گردید. اما در حالی که جناح مسلط، درگیر این تضادها بود، جناح رقیب موسوم به اصلاح‌طلب در حال گردآوری و بسیج تمام گروه‌های وابسته به خود و نیز اپوزیسیون‌های بورژوایی قانونی و نیمه قانونی و حتا غیر قانونی، برای به زیر کشیدن جناح خامنه‌ای در جریان به اصطلاح انتخابات ریاست جمهوری بود.در حقیقت، برای جناح موسوم به اصلاح‌طلب که با به قدرت رسیدن احمدی‌نژاد، از اصلی‌ترین ارگان‌های قدرت دولتی کنار زده شده بود و حتا بر سر راه فعالیت سیاسی‌اش محدودیت‌هایی قرار داده شده بود، مسئله انتخابات ریاست جمهوری یک نقطه تعیین‌کننده تسویه حساب برای کسب قدرت بود. یا می‌بایستی قدرت اجرایی را قبضه کند و تکلیف جناح رقیب را برای همیشه روشن نماید، یا به حا شیه غیر قابل برگشت رانده شود.گرچه جناح مسلط با در دست داشتن تقریباً تمام ارگان‌ها و نهادهای دستگاه دولتی، پیشاپیش خود را برای شکست کامل جناح اصلاح‌طلب آماده کرده بود و این جناح هیچ چشم‌انداز و امکان واقعی برای کسب مجدد قدرت را نداشت، اما چاره‌ای جز رفتن به پای درگیری در همین مقطع را نداشت. بنابراین تلاش نمود با استفاده از نارضایتی وسیع توده‌ای از وضع موجود و به اصطلاح بسیج توده‌ای وارد میدان نبرد با رقیب شود. اصلاح‌طلبان که از حمایت تقریباً تمام اپوزیسیون‌های سیاسی بورژوایی و عمده‌ترین قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای برخوردار بودند، تبلیغات گسترده‌ای را سازمان دادند تا توده‌های مردم را حول محور انتخابات وارد صحنه کنند. آن‌ها موفق شدند این ایده را در میان توده مردم رواج دهند که گویا حضور هر چه گسترده‌تر در پای صندوق رأی‌گیری به نحوی که تقلبات جناح رقیب را خنثا سازد، می‌تواند تکلیف قضیه را به نفع اصلاح‌طلبان یک‌سره کند. از این‌رو توانستند اکثریت مردمی را که معمولاً در انتخابات شرکت نمی‌کردند و ماهیت جناح اصلاح‌طلب را هم می‌شناختند، دچار این توهم سازند که حالا اگر کمی هم اوضاع بهبود پیدا کند، بهتر از وضع موجود است. اما این چیزی جز یک توهم نبود که جناح "اصلاح‌طلب" و حامیان داخلی و بین‌المللی آن‌ها از طریق تبلیغات‌شان به آن دامن زده بودند. پیشاپیش روشن بود که اگر حتا ۹۰ درصد مردم به "اصلاح‌طلبان" رأی دهند، جناح خامنه‌ای نخواهد گذاشت آن‌ها قدرت اجرایی جمهوری اسلامی را در دست بگیرند. سیاست آن‌ها را نایب رئیس مجلس، باهنر، در یک جمله کوتاه بیان کرد و گفت: دیگر هرگز اجازه نمی‌دهیم، مدیریت سیاسی جمهوری اسلامی در دست جناح رقیب قرار گیرد. جناح مسلط در جریان تبلیغات انتخاباتی نیز از آن رو دست آن‌ها را حتا در قیاس با گذشته باز گذاشت که با رونق بخشیدن به خیمه‌شب بازی انتخاباتی، آن را به وسیله‌ای برای تحکیم موقعیت خود تبدیل کند. آن‌چه که در پی نتایج انتخابات پیش آمد، البته چیزی نبود که دو جناح جمهوری تصورش را داشتند. نتیجه انتخابات، لااقل برای بخشی از مردم هم که به پای صندوق‌های رأی‌گیری رفته بودند، آن چیزی نبود که از روی توهم در انتظارش بودند. لذا خشم مردم در یک لحظه منفجر شد و هر دو جناح را غافلگیر کرد. غافلگیری جناح مسلط از آن‌رو بود که تصور نمی‌کرد، یک جنبش توده‌ای گسترده علیه جمهوری اسلامی پدید آید، بلکه خود را برای برخورد و مهار گروه اندکی از طرفداران جناح رقیب آماده کرده بود. "اصلاح‌طلبان" هم از آن‌رو غافلگیر شده بودند که نمی‌دانستند با این جنبش خودانگیخته‌ای که شکل گرفته بود و از همان نخستین لحظات، شعارهایش از محدوده‌های قانونی فراتر می‌رفت، چه باید بکنند. آن‌ها تلاش کردند که از این جنبش به عنوان ابزار فشار برای عقب راندن جناح رقیب استفاده کنند، اما نه شعار و تاکتیک مشخصی داشتند و نه هدفی روشن. جناح خامنه‌ای با هدف خنثا کردن تلاش آن‌ها برای بهره‌برداری از جنبش ضد رژیم، سریعاً یورش به بخش فعال‌تر و سازمان یافته‌تر "اصلاح‌طلبان" را آغاز کرد. گروهی را دستگیر و روانه زندان کرد و گروهی را مرعوب و به سکوت واداشت. لذا در حالی که جنبش خودانگیخته توده مردم، پس از چند هفته راه‌پیمایی، تظاهرات و درگیری‌های خیابانی، فروکش کرد، آن‌ها دیگر کاملاً خلع سلاح شده بودند. ماجرای درگیری دو جناح عجالتا در همین‌جا با شکست جناح اصلاح‌طلب پایان گرفت. موسوی در بیانیه شماره ۹ خود تلویحا این شکست را پذیرفت. اما آشکارتر و علنی‌تر از او هماشمی رفسنجانی دست‌ها را بالا برد. با تشکیل اجلاس مجلس خبرگانی که گویا قرار بود تحت ریاست هاشمی رفسنجانی به حساب خامنه‌ای رسیدگی کند و حتا گروه‌هایی از اصلاح‌طلبان، جانشینی هم برای او معین کرده بودند، هاشمی رفسنجانی بدون این که دستگیر شود و در زندان ندامت کند، در حضور اعضای مجلس خبرگان یک ندامت‌نامه تام و تمام قرائت کرد و گفت: "برخی فکر می‌کنند که من گفته‌ام مشروعیت نظام به رأی مردم است. در حالی که من مشروعیت نظام جمهوری اسلامی را ولایت فقیه می‌دانم. من نظام بدون ولایت را مشروع نمی‌دانم. مشروعیت نظام از ولایت فقیه است، نه از رأی مردم" و افزود: "حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در رهبری بدیلی ندارد. مصداق اتم و اکمل ولی فقیه در حال حاضر آیت‌الله خامنه‌ای است. در دنیای امروز در ایران کدام فرد را مثل ایشان پیدا می‌کنید."اکنون که لااقل در این مرحله، نتیجه درگیری دو جناح با شکست اصلاح‌طلبان پایان گرفته است، اقداماتی از دو سو آغاز شده است تا بر اساس توازن جدید، به توافقی دست یابند و نزاع را فعلا پایان یافته اعلام کنند. چاره‌ای هم جز این ندارند. گروه‌های وابسته به جناح "اصلاح‌طلب" گرچه در وضعیت وخیمی قرار گرفته‌اند، اما نمی‌توانند جز فعالیت قانونی در چارچوب همین نظامی که خود را متعلق به آن می‌دانند کار دیگری انجام دهند. آن‌ها اپوزیسیون جمهوری اسلامی نیستند، بلکه صرفا خواهان حک و اصلاح ناچیز آن و تأمین منافع خود هستند. جناح مسلط نیز نه فقط نفعی در حذف آن‌ها ندارد، بلکه بالعکس به آن‌ها نیاز دارد. نه صرفا از آن‌رو که به هر حال طیف قابل ملاحظه‌ای از حامیان جمهوری اسلامی هستند، بلکه از این جهت که می‌خواهد همچون گذشته از آن‌ها به عنوان وسیله‌ای برای فریب و انقیاد مردم استفاده کند. علاوه بر این، به آن‌چه که در مرحله کنونی نیز می‌خواست دست یافته و احمدی‌نژاد را بر کرسی ریاست جمهوری نشانده است.لذا اخیرا اعلام شد که مهدوی کنی، دبیر کل جامعه روحانیت وساطت میان گروه‌های سیاسی را در جهت ایجاد آشتی پذیرفته است. کمیته‌ای ۷ نفره تشکیل شده است که ساز و کارها و موضوعاتی که به عنوان میانجی‌گری مطرح است را بررسی و مشخص کند و در ارتباط با آن، راه‌کارهایی را ارائه دهد تا تصمیمات لازم گرفته شود. هنوز نام و وابستگی جناحی این افراد اعلام نشده است.اما این هیئت چه چیزی را و چگونه می‌خواهد حل کند؟ روشن است که تضادها و اختلافات دو جناح به جای خود باقی‌ست. در جناح حاکم که باندهای متعددی دارد، گرایشات مختلفی را در برخورد به این مسئله می‌توان یافت. گروهی که از شکاف پدید آمده، برای حفظ جمهوری اسلامی نگران‌اند و احساس خطر می‌کنند، خواهان انعطاف بیش‌تری هستند. آن‌ها می‌گویند باید دوباره وحدت را به میان دو جناح بازگرداند. هیئت ۷ نفره "باید نزد بزرگان دو طیف برود و به آن‌ها بفهماند مسئله انتخابات تمام شده است و باید به اعتراضات پایان دهند." اینان از جناح "اصلاح‌طلب" می‌خواهند که به وضع موجود تمکین کند. اما سخت‌ترین موضع را قدرتمندترین گروه‌های جناح حاکم اتخاذ کرده‌اند که در رأس آن‌ها طرفداران احمدی‌نژاد، به ویژه نیروهای مسلح رژیم قرار گرفته‌اند. سپاه پاسداران که در جریان سرکوب قیام مردم و ایضا سرکوب و تضعیف گروه‌های جناح رقیب، قدرت بیش‌تری گرفته است، تا جایی که اکنون صریحا و علنا دخالت نیروهای نظامی رژیم را در مسایل سیاسی حق مسلم خود می‌داند، "شعار وحدت" را شعار براندازی اعلام کرده است.پاسدار فیروزآبادی، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح رژیم می‌گوید: "می‌خواهند به نیروهای مسلح بباورانند که نباید دخالت کنند برای این که امر براندازی‌شان محقق شود. برای این که بتوانند مسیرشان را طی کنند. حتا شعار وحدت بعضی‌ها، شعار براندازی است. به خاطر این که می‌خواهند با همدیگر وحدت کنند. این براندازی است. دارند خودشان را مستحکم می‌کنند. برای مستحکم کردن سنگرهایشان است که این پیشنهاد را مطرح می‌کنند."مبسوط‌ ‌تر از وی، پاسدار جعفری، فرمانده کل سپاه پاسداران، این مخالفت را ابزار می‌دارد و می‌گوید: "این فتنه حقیقتا بزرگ‌ترین خطر در ۳۰ سال گذشته بود. این حوادث وحدت و انسجام داخلی را خدشه‌دار کرد و به اعتبار نظام ضربه زد. سال‌ها طول می‌کشد تا این آثار منفی جبران شود." او سپس در ارتباط با وحدت جناح‌ها می‌افزاید: "هرگز با آن‌ها نمی‌توان وحدت کرد. هدف از مطرح کردن چنین طرح‌هایی توقف روشنگری‌ها است. امروز برخی ندای وحدت سر می‌دهند، در حالی که ما نیز اعتقاد داریم که اصل وحدت بسیار خوب است. اما بیان آن در این شرایط شبهه ایجاد می‌کند. در جنگ سخت زمانی که دشمن در وضعیعت ضعیف و شکست قرار می‌گیرد، دم از مذاکره و صلح می‌زند. این افراد باید از ملت عذرخواهی کنند. تقصیرات خود را بپذیرند. بعد به آرای مردم تمکین کنند، تا عطوفت نظام جمهوری اسلامی شامل حال آن‌ها شود." خلاصه کلام یعنی این که جناح رقیب باید اعلام کند، اگر اعتراضی به تقلب‌های انتخاباتی داشته، به ناحق بوده، بپذیرد که مقصر بوده است. از جناح حاکم عذرخواهی کند و اعلام نماید احمدی‌نژاد رئیس جمهور منتخب مردم ایران است. وقتی که این کارها را کرد، مورد بخشش قرار خوهد گرفت. موضع فرمانده سپاه پاسداران در واقع به این معناست که جناح رقیب یا باید هم‌چون یک گروه بسیجی تحت فرمان سپاه پاسداران در آیند و یا در غیر این صورت، بساط‌شان به کلی جمع شود. البته بعید به نظر می‌رسد که بتوانند این موضع را حتا در درون جناح مسلط به موضع رسمی تبدیل کنند.جناح موسوم به اصلاح‌طلب، در وضعیت دشواری گرفتار شده است. با تمام ادعاهایی که داشت، اکنون حتا با دشواری می‌تواند بر نتایج انتخابات فرمایشی صحه بگذارد. اما به هر حال، هم‌چون رفسنجانی می‌تواند دوفاکتو و غیر مستقیم آن را بپذیرد. با این همه، در ازای همین کار چه چیزی را می‌خواهد و یا می‌تواند به دست آورد. آن‌ها مستقیم و غیر مستقیم عنوان کرده‌اند که در ازای آن، خواهان برداشته شدن محدودیت‌ها از سر راه فعالیت‌های سیاسی‌شان هستند. گره مشکل آن‌ها نیز در همین جاست. جناح حاکم نه فقط حاضر نیست، حتا در همان محدوده پیش از انتخابات به آن‌ها آزادی عمل و فعالیت بدهد، بلکه به علت وضعیت بحرانی جمهوری اسلامی، تداوم مبارزات توده‌ای و چشم‌انداز اعتلا و گسترش این مبارزات، که همراه با تشدید اختناق و سرکوب از سوی رژیم خواهد بود، محدودیت‌های بیش‌تری برای آن‌ها ایجاد خواهد کرد. فرماندهان ارگان‌های نظامی رژیم اعلام کرده‌اند که حتا برای فعالیت سیاسی گروه‌های طرفدار جمهوری اسلامی باید خط قرمزهای جدیدی کشیده شود. رئیس ستاد کل نیروهای مسلح رژیم می‌گوید: "جناح‌های سیاسی باید تکلیف‌شان را روشن کنند. مراجع اصلی کشور، وزارت کشور، شورای عالی امنیت ملی و مجلس دست به کار شوند و مسیر سیاسی درست را به شکل قانونی اعلام کنند. اگر قانون نداریم آن را تدوین و تصویب کنند."فرمانده سپاه پاسداران نیز می‌گوید: "خطر همچنان باقی‌ست. نبود خط قرمز برای فعالیت‌های سیاسی در کشور یکی از مواردی‌ست که برخی از آن در انتخابات اخیر سوء استفاده کردند." به عبارتی باید خط قرمزهای جدیدی ایجاد کرد. جمهوری اسلامی اما، تاکنون آن‌قدر خط قرمز داشته است که حتا گروه‌های طرفدار جمهوری اسلامی از نمونه ملی – مذهبی‌ها نیز اجازه فعالیت به اصطلاح قانونی نیافته‌اند. گروه‌های وابسته به اصلاح‌طلبان حکومتی نیز همواره با محدودیت و فشار رو به رو بوده‌اند. اکنون دیگر این محدودیت‌ها هم کافی نیست. باید خطر قرمزهای جدیدی وضع شود. این‌جاست که می‌بینیم حتا در عرصه فعالیت سیاسی نیز جناح مسلط حاضر نیست، امتیازی برای فعالیت سیاسی به جناح رقیب بدهد. تحت چنین شرایطی بعید است که هیئت حل اختلاف هم بتواند کاری از پیش ببرد. لذا آن‌چه که باقی می‌ماند، ادامه تضاد و کشمکش در شرایط جدید است. در این‌جا این سؤال مطرح است که بالاخره چرا طبقه حاکم بر ایران در طول این سه دهه، همواره با تضادها، اختلافات و کشمکش‌های حاد بر سر قدرت سیاسی رو به رو بوده و راه نجاتی هم از آن نیافته است؟ ریشه این معضل طبقه حاکم و قدرت دولتی آن در کجاست؟ در یک کلام، باید گفت، ریشه مسئله در خود جمهوری اسلامی و تناقضی‌ست که از همان آغاز، حامل آن بوده است. تناقض در این است که جمهوری اسلامی از یک سو تبلور سیاسی قدرت طبقه سرمایه‌دار است و پاسدار مناسبات سرمایه‌داری، اما در همان حال دولتی مذهبی‌ست که دین و دولت را کاملا در یکدیگر تلفیق نموده و از این‌رو پاسدار دین اسلام، حاکمیت مقررات و ضوابط اسلامی قرون وسطایی در شئون مختلف زندگی اجتماعی، و حافظ منافع و سلطه روحانیت و دستگاه دینی‌ست. از همین رو است که در سیاست خارجی نیز رسالت اشاعه اسلام، استقرار دولت‌های دینی و سرانجام امپراتوری اسلامی را نیز برای خود قایل است که این نیز به تشدید تناقضات یاری می‌رساند. مناسبات سرمایه‌داری ایجاب می‌کند که قدرت سیاسی در دست طبقه سرمایه‌دار باشد، یا به هر حال قشر و گروه خاصی که در رأس قدرت سیاسی قرار دارد، منافع این طبقه را در کل نمایندگی کند. روبنای سیاسی – حقوقی نیز با مناسبات اقتصادی انطباق داشته باشد و در هر کجا که پس مانده‌ها و موانع قرون وسطایی و فئودالی در روبنای سیاسی، تناقضی با مناسبات تولید پیدا می‌کند، به نفع مناسبات مسلط و طبقه حاکم حل شود. اما با استقرار جمهوری اسلامی، قدرت سیاسی در همان حال که در دست بورژوازی‌ست و از منافع آن حمایت می‌کند، حافظ منافع و قدرت دستگاه روحانیون نیز هست که لاجرم به تضاد می‌انجامد. به ویژه این تضاد خود را در آن‌جایی نشان می‌دهد که روبنای سیاسی مناسبات موجود، بیش از پیش به نهادها، مؤسسات و ضوابط حقوقی قرون وسطایی اعصار ماقبل سرمایه‌داری آغشته می‌گردد. تناقض میان مناسبات اقتصادی با روبنای سیاسی، مدام به تشدید تضادها و بحران‌ها می‌انجامد و همواره منافع لااقل بخش‌هایی از طبقه حاکم نیز به خطر می‌افتد. در بطن این تضادهاست که همواره کشمکش‌های حاد میان طبقه حاکم بروز می‌کند. جمهوری اسلامی در طول این ۳۰ سال پیوسته درگیر این تناقضات بوده است. پیوسته درگیری‌های درونی طبقه حاکم اشکالی حاد به خود گرفته است. پیوسته فراکسیون‌هایی از طبقه حاکم از قدرت حذف شده‌اند. اما در شرایطی که قدرت سیاسی حاکم می‌پنداشته که از شر تناقضات رهایی یافته و به انسجام دست یافته است، این تضادها بار دیگر بازتولید شده و به نزاع و درگیری‌های درونی جدید انجامیده است. در حقیقت باید گفت، تضادی که امروز دو جناح جمهوری اسلامی درگیر آن هستند، به شکلی دیگر، بازتولید همان تضادی‌ست که جمهوری اسلامی در دوره نخست‌وزیری بازرگان با آن رو به رو گردید. این تضاد پیوسته خود را در این ۳۰ سال بازتولید کرد و تا وقتی که جمهوری اسلامی وجود داشته باشد، جزئی جدایی‌ناپذیر از آن خواهد بود. بنابراین اگر فرضا نزاع این دو جناح نیز با تصفیه کامل یک جناح پایان یابد، جمهوری اسلامی مجددا این تضاد را بازتولید می‌کند و درگیری و نزاع جدیدی آغاز می‌گردد. جمهوری اسلامی هیچ راهی برای خروج از تناقض این دایره تکراری نخواهد داشت</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-7186099877434857370?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-17516550311918001032009-10-10T12:56:00.000-07:002009-10-10T12:59:47.752-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/StDnrN19Z8I/AAAAAAAAAPw/kjHMQVC699I/s1600-h/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391063483598858178" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/StDnrN19Z8I/AAAAAAAAAPw/kjHMQVC699I/s320/logo.gif" /></a><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>تجمع اعتراضی و اعتصاب غذای</strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>کارگران کارخانه واگن پارس </strong></span></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">کارگران کارخانه واگن پارس اراک، در ادامه اعتراضات خود در ٦ ماه گذشته که در شهریور ماه ابعاد گسترده‌ای به خود گرفت، مجددا با تجمع در مقابل سالن غذا خوری ، اعلام اعتصاب غذا و سردادن شعار علیه مدیران و کارفرمایان ، اعتراض خود را نسبت به عدم تحقق مطالبات‌شان ابراز داشتند. خبرگزاری دولتی ایلنا که تعداد کارگران معترض را ١٧٠٠ تن اعلام نمود، افزود: "اعتراض کارگران در حالی انجام گرفت که با توجه به ورود گروهی از کشور قزاقستان برای بازدید از شرکت، مدیران و مسوولین شرکت سعی در متفرق ساختن كارگران را داشتند." کارگران به پرداخت نشدن ۷۵ روزی حقوق معوقه‌ ماه‌های قبل، بی‌توجهی به پرداخت سنوات بازنشستگان و عدم پرداخت مبلغ بازنشستگی به تامین اجتماعی معترض هستند.<br />پیش از این، با بالا گرفتن اعتراضات کارگران و تهدید آنها به راهپیمائی، مقامات دولتی و مدیران کارخانه از بیم گسترش اعتراضات به کارخانه‌هائی که با وضعیت مشابهی رو به رو هستند، نظیر ماشین سازی، آذرآب، و نمونه‌های دیگر دستمزد کارگران را تا پایان خرداد ماه پرداخت نمودند و وعده تحقق فوری دیگر مطالبات کارگران را دادند. اما آنها به وعده‌های خود عمل نکردند.<br />دو هفته پیش نیز، کارگران با در هم شکستن تمام شیشه ها، میزها و صندلیها و دیگر وسایل سالن غذاخوری به عدم اجرای وعده‌های مقامات استان ومدیریت اعتراض کردند. کارگران تهدید کرده‌اند، چنانچه مقامات استان و مدیران کارخانه به وعده‌های خود عمل نکنند، جاده ورودی به اراک را مسدود خواهند کرد.<br />کارگران کارخانه واگن پارس اراک، در وضعیت معیشتی وخیمی به سر می‌برند و با فقر طاقت فرسائی زندگی روزمره خود و خانواده‌های‌شان را می‌گذرانند. وضعیتی که کارگران واگن پارس با آن رو به رو هستند، اکنون وضعیت عموم کارگران در سراسر ایران است. بحران اقتصادی و سیاست‌های ضد کارگری جمهوری اسلامی، کارگران را بیش از پیش به ورطه فقری هولناک، بیکاری و گرسنگی سوق داده است. سرمایه‌داران می کوشند تمام بار بحران و از هم گسیختگی اقتصادی را بر دوش کارگران بیاندازند. علت و مسول تمام فجایع و بدبختی‌هائی که کارگران با آن‌ها رو به رو هستند، نظام سرمایه‌داری حاکم بر ایران، سرمایه‌دارن و دولت پاسدارار منافع آنهاست. کارگران راه نجاتی جز اتحاد و مبارزه در پیش ندارند. اتحاد سراسری کارگران و مبارزه متشکل کارگری، یگانه تضمین پیروزی در این مبارزه است.<br />سازمان فدائیان( اقلیت) از مبارزات و مطالبات کارگران کارخانه واگن پارس حمایت می‌کند و خواستار تحقق فوری مطالبات آنها است</span></strong></div><br /><div align="right"></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>سرنگون باد رژيم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورائی<br />زنده بادآزادی- زنده باد سوسياليسم<br />سازمان فدائیان(اقلیت)<br />١٥ مهر ماه ١٣٨٨<br />کار - نان - آزادی - حکومت شورائی<br /><br />نشانی ما روی اینترنت: www.fadaian-minority.org<br />آدرس الکترونیکی ما: info@fadaian-minority.org </strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-1751655031191800103?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-73688533430219950552009-09-30T17:09:00.000-07:002009-09-30T17:11:03.527-07:00<div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">روز قدس و رؤیاهای حکومت اسلام</span></div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">تظاهرات و اجتماعات اعتراضی گستردۀ مردم در روزقدس، باردیگرنشان داد که تودۀ مردم ناراضی و به جان آمده، که با جرقۀ انتخابات ریاست جمهوری، در ابعادی وسیع به مبارزه خیابانی و رو در روئی مستقیم و علنی با حکومت اسلامی روی آورده و نظم موجود را به خطر افکندند، به رغم اعمال خشن‌ترین و شنیع‌ترین شیوه‌های سرکوب و شکنجه، همچنان در صحنه‌اند و در برابر این حکومت ایستاده‌اند. حکومت اسلامی که با یک بحران عمیق سیاسی و اقتصادی دست به گریبان است و امواج کوبندۀ جنبش توده‌ای، بر پیکر پوسیدۀ رژیم، روز به روز این بحران را ژرف‌تر ساخته است، براین تصور بود که با تشدید اختناق و سرکوب، می‌تواند خود را از مخمصه بحران و از تنگناهائی که پس از انتخابات در آن، گرفتار آمده است، برهاند. حکومت اسلامی که هیچ راه حلی برای بحران‌های موجود ندارد، برای بقاء حکومت اسلامی و برای حفظ نظم موجود، پس از ٢٢ خرداد آشکارا بر شدت اقدامات سرکوبگرانه و توطئه آمیز خود افزود. بازداشت‌ها و دستگیری‌های وسیع و گسترده، شکنجه‌های وحشیانه، تجاوز به زندانیان و سناریوی اعتراف گیری‌های اجباری و در یک کلام، تکیه بیش از پیش بر سرنیزه، تماما برای این بود که، در دل مردم ترس و وحشت بیاندازد، یأس و ناامیدی در میان آن‌ها به پراکند، جنبش توده‌های معترض را عقب براند و آن را خاموش وخفه سازد.جنبش وسیع اعتراضی توده‌ای نیز پس از آغاز، اگرچه در یک خط مستقیم پیش نرفت - و بنا به قاعده نمی‌توانست در یک خط مستقیم پیش برود- و در شکل اجتماعات و تظاهرات موضعی ادامه یافت، اما پس از حدود دو ماه با یک فروکش نسبی روبروشد. حکومت اسلامی نیز اگرچه این فروکش و یا "آرامش" نسبی را، به حساب اقدامات جنایتکارانه و قدرقدرتی خود در خاموش ساختن اعتراضات توده‌ای می‌گذاشت، و بر این خیال باطل بود که تکلیف جنبش توده‌ای را یک سره ساخته است، اما در عین حال از ادامه اجتماعات مردم و ورود آنها به خیابان‌ها، در هراس دائمی به سر می‌بُرد. رژیم جمهوری اسلامی، در یک وضعیت متناقضی قرار گرفته بود. از یک سو باید تجمعات و مراسم‌هائی را که هر ساله برگزار می‌نمود و از آن‌ها برای تبلیغ حکومت اسلامی سود می‌جست و به نفع حاکمیت بهره برداری سیاسی می‌نمود، برگزار نماید، از سوی دیگر از تجمع و گردآمدن مردم در این گونه مراسم‌ها وعواقب آن که می‌توانست به وسیله‌ای برای اعتراض و تظاهرات جمعی مردم تبدیل شوند، در هراس بود. هر نماز جمعه و هر تجمعی می‌توانست به بحرانی برای سرریز شدن مخالفت مردم و رو در روئی آن‌ها با رژيم تبدیل گردد. از همین رو بود که رژیم جمهوری اسلامی بر خلاف سال های گذشته، برخی مراسم‌های روتين خود را به بهانه‌های مختلفی لغو کرد. این موضوع در عین آنکه نشان می‌داد اعتراضات توده‌ای و چند صدهزار نفره مردم از ٢٢ خرداد به بعد، حکومت اسلامی را تا چه حد مرگباری به وحشت افکنده است، در همان حال نشان می داد که حکومت اسلامی نسبت به تأثیرگذاری قاطع و بازدارنده اقدامات جنایتکارانه و وحشی‌گری‌های خود و مرعوب ساختن مردم، هنوز اطمینان کامل ندارد. مراسم روز قدس (جمعه ٢۷ شهریور)، در چنین فضا و در چنین شرایطی فراخوان داده و برگزار شد.در حالیکه فرماندهان نظامی مکرر مردم را تهدید کرده بودند و سپاه پاسداران نیز روز قبل از مراسم، بیانیه تهدید آمیزی انتشار داد و در روزی نامه حسین شریعتمداری تأکید شده بود که هر کس در روز قدس با شعارها و نشانه‌های غیر حکومتی در صحنه حاضر شود، مزدور اسرائیل است، و در حالیکه حکومت اسلامی علاوه براین تهدیدات، در مقیاس وسیعی نیروهای سرکوب خود را به خیابان‌ها کشانده بود و انبوهی از مزدوران، نیروهای بسیجی، لباس شخصی‌ها و طرفداران خود را از شهرستان‌ها به تهران آورده بود، اما مردم بپاخاسته به هیچیک از این تهدیدات و ترفندها اعتنائی نکردند و در مقیاس وسیع و گستره‌ای وارد خیابان‌ها شدند. "توپ تانک مسلسل دیگر اثر ندارد"،" توپ تانک بسیجی دیگر اثر ندارد" و "توپ تانک تجاوز دیگر اثر ندارد" پاسخ صریح مردم اعتراض کننده، به رژیم مرتجع و مستبدی بود که به سرکوب حداکثری روی آورده و حتا برای یک لحظه از سرکوب و ارعاب مردم غفلت نکرده بود.حکومت اسلامی که در طی دوران پس از انتخابات به شدت تضعیف شده و موقعیت آن با تزلزل و بی ثباتی بیشتری همراه شده است، در مهار و کنترل جمعیت وسیعی که به بهانه روز قدس به خیابان‌ها آمده بودند، به کلی ناتوان ماند. توده‌های مردم معترض، برای عوامل دولتی برگزار کننده مراسم تره خورد نمی‌کردند و به شعارهای آنان که از بلند گو پخش می‌شد، کاملاً بی اعتنا بودند و شعارهای مورد نظر خود را سر می‌دادند. حکومت اسلامی، یکبار، آنجا که مراسم رسمی و روتين هر ساله خود را لغو می‌کرد، ترس از اجتماعات اعتراضی مردم و ناتوانی برای کنترل و مهار آن را نشان می‌داد، و یکبار هم زمانی که چنین مراسمی را برگزار نمود! روز قدس نشان داد که به رغم تبلیغات پاره‌ای عناصر روشنفکر وابسته به طبقات دارا پیرامون یأس و نا امیدی مردم، که در واقع چیزی جز منتصب ساختن وازدگی، یأس و ناامیدی خودشان به مردم نبود، مردم معترض و ناراضی نه فقط مأیوس نشده‌اند و نه فقط از هر موقعیت و فرصتی برای ابراز مخالفت و رو در روئی مستقیم با رژیم استبدادی و سرکوب‌گر حاکم استفاده می‌نمایند، بلکه آنان در همین روز قدس و در شعارهای خود، بار دیگر پیام و آمادگی خویش را برای قیام و زیر و رو کرن حکومت اسلامی به گوش رهبر مطلق العنان آن نیز رساندند.هر چند بسته به نقاط مختلف و تظاهرات در محل‌های گوناگون، شعارهای مردم نیز بعضاً متفاوت بود، اما علاوه بر شعاری که آخرین پیام مردم به رهبر حکومت اسلامی و آمادگی مردم برای قیام را در خود متبلور می‌ساخت، شعار "مرگ بر دیکتاتور" و شعارهای دیگری علیه خامنه‌ای مانند "دیکتاتور حیا کن، سلطنت رو رها کن" و یا "خامنه ای حیا کن، مملکت رو رها کن» جزو عمومی‌ترین شعارهای سیاسی مردم بود. اگر چه در روز قدس شعار صریح و مشخص "مرگ بر جمهوری اسلامی" داده نشد و یا بسیار کم رنگ بود، اما شعارهای مردم علیه دیکتاتوری خامنه‌ای و سلطنت وی، بیان چیز دیگری جز خواست آنان برای نابودی استبداد و دیکتاتوری و برای سرنگونی رژیم حاکم نیست. امروز تمام دم و دستگاه حکومت اسلامی، در شخص خامنه‌ای که رهبر حکومت و ستون اصلی خیمه نظام است تجسم و تبلور یافته است و هر مخالفت و یا شعاری علیه خامنه‌ای، به معنای مخالفت و شعاری علیه حکومت اسلامی ست. از مجموع شعارهائی که مردم در روز قدس سردادند، بیشترین شعارها، متوجه شخص خامنه‌ای بود که به روشنی نفرت عمیق مردم از حکومت اسلامی و رهبر آن را انعکاس می داد. این شعارها در عین حال بار دیگر نشان داد که بلندپایه‌ترین مقام رسمی حکومت اسلامی، در نزد مردم ایران به یکی از منفورترین چهره‌های حکومت اسلامی تبدیل شده است. علاوه بر این شعارها، چندین شعار دیگر بیان‌گر ارادۀ مردم به ادامه مبارزه و یا طرح خواست‌هائی بود که تحقق آن‌ها مستلزم فراتر رفتن از چهارچوب‌های حکومت اسلامی‌ست و مردم در واقع با طرح این شعارها، به نوعی، خواست خود برای فراتر رفتن از چارچوب‌های نظم حاکم را بیان کردند. این گونه شعارهای "ساختار شکن" که موسوی و کروبی از روز اول هم با آن مخالف بودند، موسوی‌چی‌ها را که نمی‌توانستند جلوی آن را بگیرند به شدت نگران می‌ساخت. چندین شعار علیه مزدوران بسیجی، احمدی نژاد و دولت بود. شعار جدیدی که در مراسم روز قدس شنیده شد، شعار "نسل ما آریاست، دین از سیاست جداست" بود. هر چند بخش اول این شعار، آلوده به اندیشه‌های برتری طلبانۀ قومی و نژادی‌ست، که باید با آن برخورد شود، اما بخش دوم آن، خواست مردم برای جدائی دین از دولت را بیان می‌کند. علاوه بر این‌ها در روز قدس ، چند شعارنیز در حمایت از موسوی و کروبی و حامیان آنها سرداده شد. هرچند بخش‌های قابل ملاحظه‌ای از مردم و جوانانی که در ابتدا رهبری موسوی و کروبی را پذیرفته بودند به تدریج صف خود را از این‌ها جدا ساخته‌اند، اما شعارهائی در دفاع و حمایت از این نیروها نیز داده شد. روز قدس در عین حال با شعارهای دیگری که رنگ و بوی شدید ناسیونالیسم ایرانی داشت نیز همراه بود. این قبیل شعارها، چیز دیگری جز عکس العمل سیاست‌های ارتجاعی حکومت اسلامی در طول سه دهه عمر خود، چه برای اسلامیزه کردن تمام شئونات زندگی مردم و چه سیاست های آن در حمایت از گروه های اسلامی و ارتجاعی منطقه و کمک به آنها از جیب مردم ایران نبود. اینگونه شعارها، و شعارهائی که در حمایت از "اصلاح طلبان" سر داده شد، به همان درجه که بیان‌گر سازماندهی بهتر و ورود متشکل‌تر نیروهای طرفدار حکومت اسلامی و طیف نیروهای بورژوائی، نسبت به گذشته بود، در عین حال بیان کننده عدم انسجام و عدم حضور متشکل کمونیست‌ها و نیروهای چپ انقلابی در این اعتراضات بود. نیروهای موسوم به "جنبش سبز"! یعنی مدافعان شعار "جمهوری اسلامی نه یک کلمه بیش و نه يک کلمه کم" پیش از روز قدس در ابعاد بسیار وسیعی چه در سطح تهران و چه در مقیاس شهرستان‌ها، اطلاعیه‌ها، شعارها و تراکت‌های تبلیغی خود را توزیع کرده بودند. روز قدس نشان داد که در غیاب حضور فعال نیروهای چپ رادیکال و بردن شعارهای اصولی و رادیکال به میان مردم چگونه شعارهای ناسیونالیستی، انحرافی و ارتجاعی می‌توانند رواج یابند و بر جهت‌گیری درست و تکامل جنبش و نیز بر همبستگی میان مردم آسیب برسانند.اما از شعارهای مردم در تظاهرات روز قدس که بگذریم، تظاهرات و اعتراضات مردم در این روز مختصات دیگری هم داشت. مردم معترض، نه فقط در شعارها، بلکه با پائین کشیدن پلاکاردهای وابسته به بسیج و پاشیدن رنگ به روی عکس خامنه‌ای، تنفر عمیق خود را از بسیج و رهبر حکومت بسیجیان و اوباشان را نیز به نمایش گذاشتند. گزارشات انتشار یافته تعداد شرکت کنندگان در این مراسم را چند صدهزار نفر قید کرده‌اند. در روز قدس طرفداران خامنه‌ای و احمدی نژاد، که انتظار نداشتند پس از آن همه اقدامات سرکوبگرانه و تهدیدات نیروهای انتظامی و سپاه پاسداران، جمعیت مخالفان در ابعاد وسیع وارد خیابان‌ها شوند و به سردادن شعارهائی علیه حکومت اسلامی و رئیس جمهور آن بپردازند، در حالیکه با ناباوری نسبت به این مسأله برخورد می‌کردند، اکثراً سرهای خود را در میان جمعیت به زیر افکنده و نوعی ترس نیز وجود آنان را فرا گرفته بود. تعداد این‌ها، نسبت به کل جمعیت و نسبت به جمعیت مخالفان، بسیار قلیل بود. از ابتکارات افشاگرانه و جالب مردم معترض، یکی هم این بود که با علامت دادن به یکدیگر یکباره با هم می‌نشستند تا جمعیت قلیل طرفداران خامنه‌ای و احمدی نژاد مشخص گردد!برخلاف انتشار گزارشات اولیه، نیروهای سرکوب‌گر رژیم اعم از یونیفورم پوش یا لباس شخصی‌ها، در بسیاری از مناطق با شلیک گاز اشک آور، گاز فلفل، گاه تیراندازی و پرتاب نارنجک صوتی به میان مردم، صفوف جوانان و مردم معترض و مبارز را مورد یورش قرار دادند و با استفاده از باتوم، به ضرب و شتم اعتراض کنندگان پرداخته و صدها تن را نیز بازداشت و به زندان منتقل کردند. اما نکته جالب توجه در این درگیری‌ها، که در عین حال بیان‌گر شور و شجاعت اعتراض کنندگان است، این بود که مردم، ضمن مقاومت در برابر سرکوب‌گران، پاسخ حمله کنندگان را، با یورش متقابل و ضد حمله می‌دادند و آنان را عقب می‌راندند. تظاهرات مردم در تهران، در برخی مناطق تا پاسی گذشته از شب ادامه داشت و تعداد ی موتور سیکلت و وسیله نقلیه متعلق به پلیس و دیگر نیروهای سرکوب رژیم نیز به آتش کشیده شد.دربرخی مناطق نیزکه مزدوران رژیم پس ازحمله به مردم، اگرکسی رادستگیرمی کردند و می خواستند باخود ببرند، جمع هایی ازمردم و جوانان اعتراض کننده، به صف مزدوران یورش می بردند و فرد دستگیرشده را ازچنگ مزدوران نجات می دادند.مردم تهران، تبریز، شیراز، اصفهان، اهواز، ارومیه، بوشهر، آبادان و برخی دیگر از شهرها، روز قدس را که سران جمهوری اسلامی به منظور بهره برداری سیاسی و برای تبلیغ حکومت اسلامی برگزار می‌کردند و در راستای تقویت و تحکیم موقعیت خود، سنتاً مردم را بسیج می‌کردند و به خیابان می‌کشاندند، به روز مبارزه علیه خود آن‌ها و تضعیف بیش از پیش موقعیت حکومت اسلامی تبدیل نمودند.روز قدس نشان داد که جنبش اعتراضی توده‌ای، به رغم فراز و فرود، و هر چند نه در خط مستقیم، اما ادامه دارد و ادامه خواهد یافت. قدس نشان داد که فروکش اعتراضات توده‌ای، تنها لحظه‌ای از جنبش ادامه داری ست که مانند هر جنبش توده‌ای دیگر پیشروی و عقب نشینی از مختصات عمومی آن است.روزقدس نشان داد که هر جنبشی از این دست، نیازمند تجدید قواست و پیوسته در حال درس آموزی از تجارب و کاربست آن برای غلبه بر ضف‌های بلاانکار خویش است.روز قدس همچنين نشان داد که با تشدید سرکوب و خون‌ریزی و اعمال شنیع‌ترین و خشن‌ترین شکنجه‌های جسمی و روحی نیز، این مردم از پای نخواهند نشست.در روز قدس، باردیگر ثابت شد که اوضاع، به روزهای قبل از ٢٢ خرداد باز نخواهد گشت و رژیم از مخمصه بحران نجات نخواهد یافت. این‌ها، رؤیاهای حکومت اسلامی و رهبر آن خامنه‌ای بود. با تظاهرات مردم در روز قدس اما، همه این رؤیاها و بناهای خیالی حکومت و رهبر آن فرو ریخت! جنبش توده‌ای، ادامه خواهد یافت، تا انقلاب تکلیف نهائی این حکومت و رهبر آن را یکسره سازد</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-7368853343021995055?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-73725750386954752732009-09-19T03:07:00.000-07:002009-09-19T03:17:20.780-07:00<div align="right"><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;"><strong>سازمان فدائیان (اقلیت) ویژه نامه خبری شماره ۱۰۱</strong></span><br /><br /><br /><strong>آدرس اینترنتی سایت خبرنامه</strong><strong>: </strong></span><a href="http://72.41.178.79/"><strong><span style="font-size:130%;">http://72.41.178.79/</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">وضعیت تهران در روز قدس</span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><br />از صبح روز جمعه، نیروهای سرکوب‌گر رژیم در خیابان‌ها و میدان‌های مختلف مستقر شده بودند. خیابان‌های مرکزی تهران حالت نظامی به خود گرفته بودند.<br />ساعت ۹ صبح – تعدادی در چهارراه جمال‌زاده نزدیک خیابان انقلاب تجمع کردند و مأمورین می‌کوشیدند مانع آن‌ها شوند. مردم شعار "الله اکبر" و "زندانی سیاسی آزاد باید گردد" می‌دادند.<br />هم‌چنین آژانس ایران خبر گزارش داد که حدود ساعت ده و نیم صبح جمعیتی بیش از ۱۰۰ نفر در خیابان جیحون با وانت و بلندگو شعار می‌دادند، "مرگ بر طالبان، چه لبنان، چه در مجلس ایران!"<br />جمعه، ساعت ۱۲ ظهر - به گزارش خبرگزاری رویتر هزاران نفر از مخالفان در تظاهرات روز قدس به خیابان‌ها آمده و شعار می‌دهند "مرگ بر دیکتاتور"، "نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران". به گفته شاهدان ده نفر دستگیر شده‌اند.<br />گزارش‌ها حاکی از وجود درگیری در خیابان‌های هفت تیر و حوالی آن نیز است. مردم در آن جا شعار "مرگ بر دیکتاتور" می‌دهند. در این میدان و حوالی آن گفته می‌شود تک تیرانداز مستقر شده است.<br />به گزارش‌هایی که از ایران می‌رسد، در قم، مأمورین سرکوب به سوی مردم گاز اشک‌آور شلیک کرده و تیراندازی کرده‌اند. درگیری‌های سنگینی در نزدیکی ولی عصر روی می‌دهد. در شهرهای اصفهان و شیراز نیز تظاهرات‌کنندگان به خیابان‌ها آمده‌اند.<br />آغاز تظاهرات هزاران نفر از مردم با شعار مرگ بر دیکتاتور<br />به گزارشات رسیده از نقاط مختلف تهران، هزاران نفر از مردم تهران به خیابان‌ها سرازیر شدند و با شعارهای مرگ بر دیکتاتور اعتراضات گسترده خود را آغاز کردند.<br />از ساعت ۱۰ و ۳۰ دقیقه هزاران نفر به خیابان‌های مختلف تهران سرازیر شدند. در حال حاضر خیابان‌ها مملو از جمعیت است و هر لحظه بر تعداد آن‌ها افزوده می‌شود. هزاران نفر از مردم تهران از سمت میدان آزادی به سوی میدان انقلاب در حال حرکت هستند و همچنین از سمت میدان ۷ تیر به سوی انقلاب و از سوی توحید به سوی انقلاب در حال حرکت هستند.<br />شعارهایی که مردم سر می‌دهند عبارتند از: مردم چرا نشستید ایران شده فلسطین/ نه غزه،نه لبنان،جانم فدای ایران/ در حال حاضر تمامی شعارها به مرگ بر دیکتاتور تبدیل شده است.<br />گزارش‌هایی از شهرهای تبریز در چهار راه آبرسان، شیراز میدان نمازی و اصفهان میدان انقلاب حاکی از آن است که مردم دست به تظاهرات گسترده‌ای زده‌اند و شعار "مردم چرا نشستید ایران شده فلسطین" و "مرگ بر دیکتاتور" سر داده می‌شود. (فعالین حقوق بشر و دمکراسی)<br />اخبار ظهر به بعد در روز قدس<br />- خیابان فلسطین نزدیك دانشگاه جمعیت زیادی تجمع كردند. همه پلاكارد به دست گرفتند "من اگربرخیزم تو اگر برخیزی همه برمی‌خزند".<br />- گفته می‌شود در شیراز تعداد زیادی دستگیر شده‌اند.<br />- برخی از تظاهرات‌کنندگان به سوی بسیجیان حمله کرده و می‌کوشند آن‌ها را خلع سلاح کنند.<br />دو ماشین سپاه در لویزان منفجر و یك مامور سركوبگر سپاهی كشته شد<br />چهارشنبه ۲۵ شهریور ساعت ۱۹ درلویزان- پایین‌تر از چهارراه استقلال نرسیده به تکاوران دو ماشین سپاه را منفجر کردند که بلافاصله دود ناشی از انفجار، آسمان منطقه را فرا گرفت. در این انفجار یك راننده سپاه كشته شد. این اتفاق در نزدیکی پایگاه بسیج اتفاق افتاد و کسبه و مغازه‌دارها به شدت مورد تهدید و باز خواست لباس شخصی‌ها قرار گرفتند و هرگونه مصاحبه را برای شاهدان که با صدای انفجار یکی از ماشین‌ها برای دیدن صحنه آمدند ممنوع کردند. بنا بر این خبر مامورین اطلاعات با کمک آتش‌نشانی صحنه فوق را سریع عوض کردند و این اتفاق را طبیعی جلوه دادند.<br />درگیری مردم معترض قم بانیروهای ا منیتی درمحله زنبیل آباد قم<br />خبرنگارآژانس ایران خبر، قم ساعت ده و نیم در محله زنبیل آباد قم جمعیت زیادی با نیروهای امنیتی درگیر شده‌اند. نیروهای امنیتی برای سركوب از گاز اشك‌آوراستفاده كردند. صدای شلیك شنیده شد. فضای شهر قم مثل حكومت نظامی است. ماموران شهر را اشغال كرده‌اند.<br />دانشجویان اصفهان، در محاصره نیروهای انتظامی<br />ساعت ۱۰ صبح: نیروی انتظامی از شب قبل در دانشگاه كمین گذاشته بود. هم اكنون دانشگاه محاصره شده است و دارند دانشجویان را كتك می‌زنند. شهر پر از مامور و پلیس است ولی جمعیت در دانشگاه صنعتی خیابان چهار باغ عباس و خیابان انقلاب تجمع كرده و شعار می‌دهند .<br />نماینده کرد مجلس خبرگان ترور شد<br />ماموستا محمد شیخ الاسلام ، نمایندۀ مردم کردستان در مجلس خبرگان رهبری روز پنجشنبه بعد از ظهر در مقابل منزلش در سنندج توسط افراد ناشناس به قتل رسید. به گزارش فارس این چهارمین سوءقصد طی روزهای اخیر در کردستان ایران است. در یک هفتۀ گذشته دو قاضی شعبه چهار دادگاه سنندج و همچنین امام جمعه موقت این شهر به ضرب گلولۀ افراد ناشناس به قتل رسیدند.<br />یورش به مردم در شیراز و تبریز<br />مردم تبریز پس از طی مسیر آبرسان تا چهارراه منصور، در این چهارراه توسط نیروهای سرکوبگر مورد حمله قرار گرفتند و چندین تن بازداشت شدند.<br />تعداد شرکت‌کنندگان در راهپیمایی امروز شیراز به شدت قابل ملاحظه است و نیروهای سرکوب رژیم به شدت به مردم حمله‌ور می‌شوند و برای متفرق کردن جمعیت از گاز اشک‌آور استفاده می‌کنند.<br />گزارشی از خیابان‌های اطراف دانشگاه تهران<br />ساعت حوالی یک ظهر در تهران، جمعیت به حدی زیاد بود که تمام خیابان شانزده آذر را اشغال کرده بود. حتا نیروهای سرکوب رژیم هم نتوانستند جلوی جمعیت را بگیرند و در تقاطع شانزده آذر و انقلاب به پرتاب گاز اشک‌آور مبادرت کردند.<br />در خیابان کارگر، مأموران رژیم به مردم حمله کرده و به شدت آن‌ها را کتک می‌زدند. همچنین خیابان‌های حجاب و بلوار کشاورز مملو از جمعیت بود و مردم به هنگام سخنرانی احمدی‌نژاد فریاد می‌زدند: "دروغگو برو گم‌شو".<br />ورودی‌های خیابان حجاب و بلوار کشاورز توسط نیروهای لباس شخصی بسته شده بود و به سوی مردم اسپری فلفل می‌زدند. مأموران وحشی رژیم برای ممانعت از ورود مردم به محوطه اطراف دانشگاه تهران صدها گاز اشک‌آور شلیک کردند. هم چنین آن‌ها صورت سازماندهی شده در دانشگاه تهران و خیابان‌های اطراف حضور داشتند و با خشونت زیاد مردم را مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند.<br />گزارشی دیگر از تهران: عزم مردم برای نبرد با رژیم<br />گزارشی از خبرنگار آژانس ایران خبر تهران ساعت ۳۰ : ۱۲ - در میدان هفت تیر تا خیابان کارگر و خیابان انقلاب جمعیت با شعارهای مرگ بر روسیه، نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران، مرگ بر دیکتاتور الله‌اکبر در حال راهپیمایی به طرف میدان انقلاب هستند. مردم یک لحظه از دادن شعار بر علیه حكومت دیكتاتوری کوتاهی نمی‌کنند. موج جمعیت به شدت زیاد شده است. كسی را یارای مقابله بااین موج عظیم نیست ! در چهارراه ولیعصر چند جوان را دستگیر كردند. کسانی که با دوربین‌های موبایل در حال فیلمبرداری هستند توسط نیروی امنیتی یا بازداشت می شوند و یا دوربین شان ضبط می‌شود.<br />جمعیت میلیونی از هفت تیر تا ولیعصر و از ونک تا ولیعصر کل خیابان‌های ولیعصر را پوشانده‌اند. شعار "نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران" کل خیابان‌های تهران را پوشانده است. تصویربرداران اطلاعات در محوطه رویت می‌شوند ولی از تصویربرداران صدا و سیما هیچ نشانی نیست. وانت بارهای نیسان و خودروهای باری حكومتی با بلندگوهای كركننده شعار مرگ بر اسرائیل می‌دهند تا شاید بر شعارهای مردمی غلبه كنند. اما امروزمردم عزم دیگری در نبرد با حكومت دیكتاتوری كرده‌اند وهیچ چیز وهیچ كس یارای مقابله با آن‌ها را ندارد .<br />اخبار تویتر<br />- گزارشاتی از تظاهرات و درگیری در شهرهای دیگر مانند یزد، بوشهر و کرمان نیز وجود دارند.<br />- گزارش‌های رسیده حاکی از درگیری شدید میان مردم و بسیجیان در خیابان کریم‌خان زند است.<br />- میدان هفت تیر: مردم شعار مرگ بر دیكتاتور می‌دهند، دست می‌زنند و پا می‌كوبند و شعار می‌دهند: زندانی سیاسی آزاد باید گردد.<br />- از میدان رضایی تا میدان انقلاب، حدود ۱۰۰ هزار نفر گرد آمده‌اند.<br />- خیابان آزادی مملو از جمعیت است که شعار مرگ بر دیکتاتور می‌دهند.<br />دستگیری ۵ نفر در کرمانشاه<br />مردم کرمانشاه تلاش نمودند در روز قدس شرکت کنند ولی ماموران　اجازه شكل گیری تجمع به معترضان　را　ندادند. به گزارش کردانه، مسیر راهپیمایی روز قدس در كرمانشاه پر بود از ماموران انتظامی، گارد ویژه، لباس شخصی و نیروهای بسیجی به تعداد خیلی زیاد و باورنکردنی. این نیروها یك زنجیره دور تظاهركنندگان حكومتی تشكیل داده بودند و عملا اجازه هیچ تحركی خارج از برنامه‌ های مشخص خود را　 به هیچ كس نمی‌‌دادند. با مشاهده این وضعیت تعدادی ازمردم معترض خودجوش　　به صورت پراكنده در جهت مخالف حركت راهپیمایان حكومتی شروع به حركت در مسیر خیابان دبیراعظم كردند که با یورش نیروهای امنیتی موجه شدند　که ۵ نفر از آنها دستگیرشدند و تعدادی از گوشی‌های تلفن‌ همراه معترضان　را كه فیلم می‌‌گرفتند توقیف نمودند. 　نیروهای سرکوب‌گر　با زور باتوم و فحش مردم را　متفرق کردند.<br />راه‌پیمایی در تبریز<br />راهپیمایی تبریز نیز به خشونت کشیده شد. مردم پس از تجمع در میدان آبرسان تبریز و حرکت به سمت میدان ساعت، پس از رسیدن به چهارراه منصور توسط نیروهای بسیجی و لباس شخصی مورد حمله قرار گرفته و صدای تیر و پرتاب نارنجک شنیده شده　است.<br />اخبار پراکنده‌ای حکایت از بازداشت مردم در شهرهای رشت، تبریز و کرمانشاه دارند.<br />روایت ایرنا از تظاهرات گسترده مردمی امروز<br />ایرنا تعداد مردم شرکت‌کننده در تظاهرات ضد رژیمی را ۵۰۰ نفر اعلام کرد. در عین حال اشاره کرد که این افراد "به روزه‌خواری و استعمال دخانیات در ملا عام پرداختند."<br />در ادامه گزارش نیز آورده است که "نیروی انتظامی و جمعیت پرشور مردم روزه‌دار هیچ برخوردی با این افراد نکردند و گویا همین برخورد نیز باعث عصبانیت اغتشاشگران شد و پس از ناکام ماندن در ایجاد درگیری، مجبور شدند مسیر خود را تغییر دهند."<br />در گزارش دیگری همین خبرگزاری مزدوران رژیم را "مردم" نامیده و حمله به خاتمی از سوی آنان را حمله "از سوی مردم" نامیده است و پرتاب گاز اشک‌آور از سوی مأمورین جمهوری اسلامی را به یکی از محافظان کروبی نسبت داده است! البته گویا "مردم و نیروهای انتظامی رژیم" نیز عکس‌العملی نسبت به این کار نشان نداده‌اند.<br />شاید زمانی بود که پخش اخباری چنین دور از واقعیت تأثیر می‌گذاشت و عده‌ای ناآگاه آن‌ها را باور می‌کردند، اما در عصر ارتباطات کنونی که ویدئوها و گزارش‌های شاهدهای عینی و عکس‌ها به سرعت در اینترنت و رسانه‌های الکترونیکی منتشر می‌شوند، اصرار این خبرگزاری دولتی بر پخش جعلیات را نه تنها بتوان به حساب وقاحت آن‌ها گذاشت.<br />شعار "احمدی، استعفا" از تلویزیون ایران<br />رابرت تایت خبرنگار سابق گاردین در مورد ایران از استانبول وقایع را پیگیری می‌كند. او نوشته: احمدی‌نژاد یك مصاحبه زنده با كانال تلویزیون كانال دو ایران در روز قدس از صحنه داشت. در حالی‌كه او صحبت می‌كرد، بینندگان به وضوح فریادهای "احمدی، احمدی، استعفا، استفعا" را می‌شنیدند. آشکارا احمدی‌نژاد از این شعارها و تاثیر آن روی این مصاحبه آگاه بود، به همین دلیل سرآسیمه این مصاحبه را پایان داد.<br />جنگ و گریز بین مردم و نیروهای مزدور حكومتی ادامه دارد<br />به گزارش آژانس ایران خبر، ساعت سه و نیم به وقت ایران، هنوز جنگ و گریز بین مردم و نیروهای مزدور رژیم ادامه داشت. در میدان انقلاب جمعیتی از مردم شعار "زندانی سیاسی آزاد باید گردد" را سر داده بودند. نیروهای سركوبگر انتظامی و لباس شخصی به مردم حمله كرده و مردم را مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند. تهران در این ساعت، صحنه جنگ و گریز بود و مردم به كوچه‌ها پناه می برند تا دوباره جمع شوند. نیروهای سركوبگر مستمر گاز اشك‌آور می‌زدند. مردم نیز به ایستگاه اتوبوس حمله کردند.<br />در خیابان و میدان آزادی، اطراف فرودگاه و خیابان آریاشهر درگیری شدیدی بین مردم و نیروی انتظامی شروع شد و مردم دستگیر می‌شدند. در این نقطه از تهران نیز حالت جنگ و گریز بین مردم و جوانان آزاده از یك سو و ماموران باج‌بگیر و مزدوران سركوبگر برقرار بود.<br />بنا به همین گزارش در ساعت ۲، چند موتورسوار به سوی مردم شلیک کرده و بعد هم ماموران مزدور و سركوبگر انتظامی با باتوم به جان مردم افتادند .<br />گزارشی از درگیری‌ها در هفت تیر، بلوار کشاورز و امیرآباد<br />در میدان هفت تیر و خیابان کریم خان در نتیجه اعتراضات مردم و تجمع آن‌ها و نیز پرتاب گاز اشک‌آور درگیری‌های گسترده‌ای روی داد.<br />در بلوار کشاورز تقاطع خیابان آمیراباد، نیروهای بسیجی با در دست داشتن پرچم‌های زرد حزب الله لبنان سعی داشتند به میان مردم هجوم بیاورند اما با مقاومت مردم روبرو شدند و مردم نیز در مقابل شعار "مرگ بر اسرائیل" که از بلندگوهای آنان پخش می‌شد، شعار "مرگ بر روسیه" و "مرگ بر چین" سر می‌دادند و در مقابل شعار "ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند" شعار می‌دادند "ما اهل کوفه نیستیم پشت یزید بایستیم". نیروهای بسیجی که از این اقدام مردم بسیار عصبانی شده بودند در چند مورد با چوب پرچم‌های خود به جوانان معترض حمله‌ور شدند.<br />جمعیت معترض در تقاطع خیابان امیرآباد و بلوار کشاورز در حالی که شعارهای اعتراضی سر می‌دادند به سمت خیابان فاطمی حرکت کردند. شعارهای "ای رهبر کودتا این آخرین پیامه، جنبش سبز ایران آماده ی قیامه"، "کروبی دستگیر بشه ایران قیامت می‌شه"، "استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی"، "نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران" از جمله مهم‌ترین شعارهای اعتراضی مردم بود. پرچم روسیه نیز توسط جوانان معترض به آتش کشیده شد.<br />به محض ورود جمعیت معترض به خیابان فاطمی، نیروهای گارد ضد شورش و نیز نیروهای بسیجی با در دست داشتن چوب به مردم یورش برده و تعدادی را زخمی و تعدادی را نیز بازداشت نمودند. به گزارش خبرنامه امیرکبیر صحنه ضرب و شتم معترضان و مردمی که هم چنان فریادهای مرگ بر دیکتاتور در زیر باتوم سر می دادند و یا مردمی که از بیم یورش وحشیانه نیروهای گارد و نیروهای امنیتی و بسیجی به زیر ماشین‌هائی که در اطراف خیابان پارک شده بود، پناه می‌بردند، صحنه‌های بسیار تکان دهنده‌ای را در این خیابان رقم زد.<br />برای لحظاتی طولانی جو خیابان فاطمی بسیار متشنج بود و نیروهای گارد ضد شورش که پیش‌تر در پارکینگ‌های طبقاتی خیابان فاطمی مخفی شده بودند با یورش یکباره در خیابان موجی از وحشت ایجاد کردند. از سوی دیگر مطابق با برخی گزارش‌ها در میدان آزادی و خیابان آزادی نیز نیروهای لباس شخصی و بسیجی و نیروهای ضد شورش مردم معترض را وحشیانه در زیر ضربات باتوم و مشت و لگد، مورد ضرب و شتم قرار دادند.<br />قطع سرویس‌های ایمیل و کاهش سرعت اینترنت در ایران<br />به گزارش ادوارنیوز، از ظهر امروز سرعت اینترنت در ایران به شدت کاهش یافته و دسترسی به بسیاری از سایت ها امکان پذیر نیست. دسترسی به سرویس‌های ایمیل غیرممکن بوده و نرم افزارهای فیلترشکن همگی از کار افتاده‌اند. به نظر می‌رسد این اقدام در راستای سانسور حضور میلیونی مردم معترض در خیابان‌های مختلف تهران باشد.<br />درگیری شدید در میدان ونک<br />به نقل از شاهدان عینی در حال حاضر در ساعت سه و نیم در میدان ونک نیز درگیری‌های گسترده‌ای وجود داشت. در این درگیری‌های که با حمله پلیس به تظاهرات‌کنندگان شروع شد، ۲ ماشین ون پلیس به آتش کشیده شد. هم‌چنین عده‌ای به سمت صدا و سیما حرکت کردند و شروع کردند به سنگ زدن به ساختمان صدا و سیما.<br />گزارشی دیگری از تظاهرات و درگیری در خیابان‌های تهران<br />به گزارش خبرنگار ادوارنیوز، در حالی که راهپیمایان حد فاصل میدان هفت تیر تا مقابل پارک لاله در بلوار کشاورز را به تصرف خود در آورده بودند عده‌ای نیروهای بسیج در مقابل پارک لاله اجازه ادامه راه‌پیمایی به آن‌ها ندادند و با شلیک گاز فلفل و گاز اشک آور با آنان درگیر شدند.<br />همچنین معترضان در مسیر بازگشت مجددا در بلوار کشاورز تا میدان ولی عصر حاضر شدند و پس از آن با حضور در خیابان ولی عصر به سمت خیابان مطهری ده‌ها هزار نفر از مردم راهپیمایی کردند. در حالی که هزاران نفر از این جمعیت به خیابان مطهری وارد شده بودند صدها تن از نیروهای گارد ویژه به آنها حمله کردند، که در مقابل نیز تعدادی از معترضان به آتش زدن سطل‌های زباله پرداختند.<br />همچنین گزارش شده است که درگیری‌های مشابهی نیز در میدان هفت تیر تهران به وقوع پیوسته که در یک مورد به تیراندازی در این میدان نیز کشیده شده است.<br />به علاوه در ابتدای تظاهرات امروز در تقاطع خیابان ولی عصر و طالقانی نیز بسیجی‌ها با باتوم به مردم حمله کرده‌اند.<br />در خیابان آزادی نیز در حوالی چهارراه نواب نیروهای انتظامی با مردم درگیر شده‌اند و پس از پایان مراسم نمازجمعه نیز در حالی که معترضان در میدان آزادی حضور داشتند، برخوردهای شدیدی از سوی نیروی انتظامی صورت گرفته است.<br />تا ساعت ۱۷ درگیری‌های پراکنده در خیابان ولی عصر و حوالی میدان ونک در جریان بود.<br />دستگیری مردم معترض درقم<br />بنا بر خبر دریافتی در شهر قم نیز جمعیتی ازمردم با سردادن شعارهای ضد حكومتی درخیابان‌های اطراف حرم معصومه، باحمله وحشیانه پلیس ضد شورش روبروشدند و عده‌ی زیادی از آن‌ها در خیابان صفائیه دستگیر شدند.<br />　<br />نه سازش، نه تسلیم، نبرد تا پیروزی<br />مرگ بر جمهوری اسلامی<br />کار، نان، آزادی، حکومت شورایی<br />Radioshora<br />Hotbird 6<br />۱٣ درجه شرقی<br />۱۱۲٠٠ مگا هرتز<br />عمودی<br />۶ / ۵<br />۲۷۵٠٠<br />نام<br />ماهواره<br />زاویه آنتن<br />فرکانس پخش<br />پولاریزاسیون<br />FEC<br />Symbol rate<br />به صدای رادیو دمکراسی شورایی گوش کنید<br />برنامه‌های رادیو در روزهای یک‌شنبه، سه‌شنبه، پنج‌شنبه و جمعه هر هفته پخش خواهد شد.<br />پخش این برنامه‌ها هر روز از ساعت ۳۰ / ۲۰ شب به وقت ایران خواهد بود. تکرار این برنامه در ساعت ۲۳ همان شب و نیز ۷ صبح و ۱۲ روز بعد خواهد بود.<br />در روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه تکرار برنامه‌های روزهای قبل پخش خواهد شد.<br />برای دریافت برنامه‌های رادیو دمکراسی شورایی از مشخصات زیر استفاده کنید:<br />آدرس اینترنتی رادیو دمکراسی شورایی:<br />www.radioshora.org<br />　<br />　</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-7372575038695475273?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-69696666054409182772009-09-19T03:00:00.000-07:002009-09-19T03:06:58.899-07:00<div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ایران در هفته‌ای كه گذشت</span></span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span><div align="right"><br />جمهوری اسلامی در این چند روز نگران اتفاقات راهپیمائی روز قدس بود. خامنه‌ای و تمام عوامل ریز و درشت تحت امرش، در این هفته، در هر سخنرانی و مصاحبه پی در پی هشدار دادند كه مبادا این راهپیمائی تبدیل به عرصه دیگری برای مخالفت با رژیم گردد. آن‌ها اكنون دیگر حتی از مراسمی كه خودشان برپا می‌كنند وحشت دارند. وحشت از چیست؟ ‌وحشت این رژیم ارتجاعی از مردمی‌ست كه همه جا را به عرصه مبارزه خود علیه جمهوری اسلامی تبدیل كرده و از هر فرصتی برای ابراز آشكار نارضایتی خود از وضع موجود استفاده می‌كنند. توده‌های مردم ایران، دوست و متحد مردم ستم‌دیده فلسطین هستند. توده‌های مردم ایران همچون مردم تمام كشورهای سراسر جهان از مبارزات مردم فلسطین علیه رژیم اشغال‌گر اسرائیل حمایت می‌كنند و خواستار پایان یافتن جنایات و ستم‌گری‌های رژیم صهیونیستی اسرائیل علیه مردم فلسطین‌اند. پس، هراس جمهوری اسلامی از چیست؟ جمهوری اسلامی كه جنایات‌اش علیه توده‌های مردم ایران، به همان اندازه وحشیانه است كه جنایات رژیم اسرائیل علیه توده‌های مردم فلسطین، به همان اندازه از توده‌های مردم ایران وحشت دارد كه رژیم اشغال‌گر اسرائیل از مردم فلسطین. در ماهیت امر، تفاوتی میان دو دولت مذهبی اسلامی و یهودی وجود ندارد. یكی ستم‌گر مردم فلسطین است و این دیگری ستم‌گر مردم ایران.<br />با نزدیك‌تر شدن به پایان هفته، وحشت و هراس باند خامنه‌ای دم به دم افزایش یافت، تا جایی كه سپاه پاسداران‌اش، چاره‌ای جز این ندید كه با صدور بیانیه‌ای در روز گذشته،‌ به تهدید و سركوب متوسل گردد.<br />سپاه پاسداران در بیانیه خود نوشت: "برخی اخبار و گزارشات دریافتی حكایت از برنامه‌ریزی شبكه‌های بیگانه، به ویژه سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی در ایجاد اختلال و انحراف در حركت توفنده و یكپارچه شما مردم عزیز و آگاه علیه رژیم اشغال‌گر قدس دارد. آن‌ها می‌خواهند با حركت و شعارهای انحرافی موجب رضایت آمریكایی‌ها و صهیونیست‌ها را فراهم سازند. برخی جریان‌های سیاسی داخلی و دشمنان خارجی با تبلیغات خود اغتشاش‌گران و اراذل و اوباش سیاسی را ترغیب می‌كنند."‌ در پایان این اطلاعیه نیز آمده است: "فرزندان دلیر و رشید مردم در دستگاه‌ها و نهادهای امنیتی و انتظامی، به ویژه در سپاه پاسداران و بسیج برای رویاروئی قاطع" آماده‌اند.<br />رژیمی كه اكنون تكیه‌گاه‌اش گله‌های سپاه پاسداران، بسیج، پلیس و عوامل اطلاعاتی‌ست، آنقدر بی پشتوانه و در میان توده‌های مردم ایران منفرد، مفتضح و رسواست كه چاره‌ای جز صدور اطلاعیه‌های تهدیدآمیز سپاه پاسداران برای مقابله با این مردم ندارد. این رژیم، به ویژه، رسوایی خود را به وضوح در آن‌جایی نشان می‌دهد كه مبارزه و اعتراض میلیون‌ها تن از مردم ایران را برنامه‌ریزی سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی می‌نامد. از مردم ایران كه تاكنون در راهپیمایی‌ها و تظاهرات میلیونی نفرت و انزجارشان را از دولت دینی جمهوری اسلامی نشان داده‌اند، به عنوان "اغتشاش‌گران و اراذل و اوباش سیاسی" نام می‌برد. این دیگر، اوج رسوایی یك رژیم سیاسی‌ست كه نشان می‌دهد به پایان راه رسیده و یك ملت را عامل سازمان‌های جاسوسی بیگانه و اراذل و اوباش سیاسی می‌نامد. اما رژیم جمهوری اسلامی با این اراجیف، گور خودش را می‌كند و لحظه مرگ‌اش را نزدیك‌تر می‌سازد.<br />این اراجیف ارگان سركوب جمهوری اسلامی و تهدیدات‌اش، نه فقط در عزم و اراده استوار مردم تحت ستم ایران به ادامه مبارزه علیه این رژیم ارتجاعی و ضد مردمی خللی ایجاد نخواهد كرد، بلكه بالعكس عزم و اراده این مردم را به تشدید مبارزه برای سرنگونی آن، مصمم‌تر خواهد ساخت. مبارزه با سر سختی ادامه می‌یابد و جمهوری اسلامی نمی‌تواند از این مبارزه جان سالم بدر برد.</div><div align="right"><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ایران در هفته‌ای كه گذشت</span></div><div align="right"><br />رئیس قوه قضائیه در این هفته خیال همه را راحت كرد و به ته مانده كسانی كه نسبت به دستگاه ظلم و ستمگری قضائی، توهم رسیدگی به داد مردم را دارند و نیز آن‌هایی كه توهم پراكنی می‌كنند، پایان داد و اعلام نمود كه این دستگاه سركوب و رئیس جدیدش، همان كه بود باقی‌ست.<br />صادق لاریجانی رئیس قوه قضائیه طی سخنانی در جلسه مسئولان این ارگان سركوب دولت دینی، نخست فرمان‌برداری خود را از اظهارات خامنه‌ای در نماز جمعه هفته پیش، ابراز نمود و گفت:‌ "تمام كسانی كه در اغتشاشات اخیر به سمت قانون‌شكنی و زیر سوال بردن اصل نظام رفتند، در هر جایگاهی كه هستند بدانند، دستگاه قضائی ساكت نمی‌ماند و حسب مقررات نسبت به آنان تصمیم‌گیری خواهد كرد." وی افزود: "بعد از انتخابات كسانی از طریق غیرقانونی می‌خواستند به خواسته‌های خود برسند، همان افراد كه با كشاندن مردم به خیابان‌ها و اغتشاش و انجام امور غیرقانونی قصد رسیدن به اهداف خود را داشتند، اكنون هم طلبكار شده‌اند و نظام جمهوری اسلامی را كه دچار هزینه شده است بدهكار جلوه می‌دهند."‌<br />در پایان نیز از خدمات هیات سه نفره‌اش كه در ظاهر برای رسیدگی و تحقیق پیرامون اقدام وحشیانه تجاوز به زندانیان سیاسی اخیر تشكیل شده بود، اما در واقعیت وظیفه‌ای جز این نداشت كه بر این وحشی‌گری سرپوش بگذارد و ارگان‌های سركوب جمهوری اسلامی را تبرئه كند، تقدیر و تشكر كرد.<br />پیش از این، روز شنبه این هفته، هیات سه نفره منصوب لاریجانی گزارشی را خطاب به وی انتشار داد كه در آن اعلام شده بود: هیات از مجموع تحقیقات "به این جمع‌بندی رسید كه نه تنها هیچ مدركی دال بر تجاوز جنسی به افراد مورد ادعای آقای كروبی وجود نداشته و ادعاهای مطرح شده، بدون مستند و عاری از حقیقت می‌باشد، بلكه ادعاها و مدارك ارائه شده كاملا ساختگی و برای انحراف افكار عمومی تنظیم شده" "گزارش به مرجع صالحه قضائی ارسال تا با مباشرین و معاونین... در نشر اكاذیب و ایراد تهمت و افترا علاوه بر تشویش اذهان عمومی به حیثیت و اعتبار نظام و بعضی از نهادهای نظام...، برخورد عادلانه و قاطع صورت گیرد."‌<br />این در حالی‌ست كه دو تن از زنانی كه پس از تجاوز به قتل رسیده‌اند، هویت آن‌ها نیز اعلام شده است و برای یكی از آن‌ها مراسمی هم در یكی از مساجد تهران برگزار شده است، اما هیات رسوای دستگاه قضائی كه خودشان سال‌های طولانی از عوامل دستگاه اطلاعاتی شكنجه و كشتار بوده‌اند، رئیسی، اژه‌ای و خلفی،‌ در گزارش خود برای بی‌اساس خواندن حتی همین مورد، چیزی جز این ندارند كه بگویند، او دختر یك شهید نبوده و به دروغ او را دختر یك شهید نامیده‌اند. حالا این كه دختر یك شهید بوده و یا نبوده، چه ربطی به این مساله دارد كه او پس از دستگیری، مورد تجاوز قرار گرفته و به قتل رسیده است. علاوه بر این یك كلیپ از جوانی كه در زندان مورد تجاوز قرار گرفته هم اكنون در اینترنت موجود است و تمام ماجرا را بازگو می‌كند. البته مواردی كه از این جنایت وحشیانه دستگاه پلیسی و امنیتی جمهوری اسلامی تاكنون برملا شده است، فقط مربوط به افرادی‌ست كه حاضر شده‌اند، به رغم تمام مشكلاتی كه با آن رو به رو هستند، پرده از این جنایت بردارند. مواردی از این دست، فراوان‌اند.<br />كروبی در نامه‌ای كه اخیرا در پی اعلام موضع هیات سه نفره، انتشار داد، نمونه‌های دیگری از این وحشی‌گری و افرادی كه به وی مراجعه كرده‌اند، برملا كرد. او همچنین افشا نمود كه بر سر خانواده‌های افرادی كه نام و مشخصات آن‌ها را به عنوان قربانیان تجاوز و شكنجه به دستگاه قضائی داده است، چه آورده‌اند، تا دیگر كسی جرات افشای این جنایات را نداشته باشد.<br />كروبی در پایان نامه خود نتیجه می‌گیرد كه اكنون وقتی به گزارش كمیته پیگیری "نگاهی می‌اندازم، یقین پیدا می‌كنم كه اعضای این كمیته نیز دستور داشته‌اند كه سر و ته ماجرا را جمع كنند و آن‌ها نیز چنین شتابزده ماجرا را جمع كرده‌اند." مجازاتی هم علی‌الحساب برای كروبی با بستن دفتر حزب‌اش و دستگیری مشاورین و نزدیكان‌اش، به مرحله اجرا درآمد تا بعدا سر فرصت، آن‌گونه كه هیات سه نفره خواسته است، "مرجع صالحه قضائی"‌ با "برخورد قاطع" حساب شخص كروبی را هم برسد.<br />گویا كروبی تازه یقین پیدا كرده است كه وظیفه این كمیته جمع كردن ماجرا بوده است. اما توده‌های مردم ایران، كه ماهیت سر تا پا ارتجاعی دولت مذهبی جمهوری اسلامی، این رژیم اختناق و دیكتاتوری عریان، سركوب، دروغ و فریب را به خوبی شناخته‌اند، پیشاپیش می‌دانستند كه این هم یك فریبكاری دیگر برای ختم ماجراست. كروبی با گفتن این كه "تازه یقین پیدا كرده است" و اظهارات ظاهرا احساساتی‌اش مبنی بر این كه "كاش او زنده نبود و نمی‌دید كه روزی در جمهوری اسلامی در ساختمانی بی‌نام و نشان شهروندی از عمل قبیحی كه بر او رفته شكوه كند، از لخت و عریان كردن افراد و نشاندن آن‌ها در مقابل یكدیگر، تا فحاشی‌های وقیحانه، ادرار در صورت آن‌ها، رها كردن چشم و دست بسته دختران و پسران در بیابان، تجاوز به دختران و پسران در بازداشتگاه‌ها" باز هم می‌خواهد بر تمام حقیقت سرپوش بگذارد،‌ و این فجایع را به همین چند ماه در طول عمر جمهوری اسلامی محدود كند. اما اكنون دیگر كیست كه نداند وحشی‌گری در ذات دولت دینی‌ست و تاریخ جمهوری اسلامی پر است از فجایع بی‌شمار، جنایات وحشیانه، به ویژه در مقاطعی كه با بحران‌های حاد رو به رو بوده است.<br />آیا دادگاه‌های چند دقیقه‌ای خلخالی و اعدام صدها تن، جنایت بود یا نبود؟ آیا شكنجه و كشتار هزاران تن از اعضای سازمان‌های سیاسی در دهه ٦٠ جنایت بود یا نه؟‌ آیا دخترانی كه در آن سال‌ها به اعدام محكوم شدند و به حكم خمینی می‌بایستی قبل از اعدام به آن‌ها تجاوز شود تا مبادا به عنوان باكره عازم بهشت شوند، جنایت بود یا خیر؟ آیا قتل عام چندین هزار تن از زندانیان سیاسی در سال ٦٧ به دستور مستقیم خمینی، فجیع‌ترین جنایت جمهوری اسلامی بود یا نه؟ آیا ترور مخالفین سیاسی در دهه ٧٠، قتل‌های زنجیره‌ای نویسندگان و فعالان سیاسی چیز دیگری جز یكی دیگر از جنایات بی‌انتهای دولت دینی جمهوری اسلامی بود؟ و بالاخره كمیته پیگیری همین جنایت در دوره‌ای كه دیگر گروه موسوم به اصلاح‌طلب بر سر كار بود، وظیفه دیگری جز این داشت كه به قول كروبی "سر و ته ماجرا را جمع و جور" كند و آن را خاتمه یافته اعلام نماید؟‌<br />كسی كه پای‌اش در جنایات بی‌انتهای جمهوری اسلامی در میان نباشد، باید تمام حقیقت را بگوید و تمام حقیقت جز این نیست كه سراسر دوران موجودیت جمهوری اسلامی مملو از جنایت، سركوب، تجاوز، شكنجه و كشتار است. یك پای اصلی قضیه هم در این میان، دستگاه قضائی جمهوری اسلامی بوده و هست. این دستگاه رسواتر از آن است كه كسی بخواهد از آن انتظار رسیدگی به جنایات جمهوری اسلامی را داشته باشد. اصولا استقلال قوه قضائیه، جز یك افسانه و خرافات نیست. چرا كه در هر كشوری، دولت، ماشین و دستگاهی برای سركوب و انقیاد توده‌های تحت ستم، پاسداری از نظام اقتصادی- اجتماعی موجود و حفظ سلطه طبقه حاكم است.<br />دولت، كابینه نیست، تنها قوه مجریه به همراه نیروهای مسلح و پلیس و بوروكراسی آن نیست. قوه قضائی و قانون‌گذاری نیز اجزاء لاینفك دستگاه دولتی‌اند و در خدمت همان طبقه‌ای قرار دارند كه قوه مجریه. در تمام جنایاتی كه جمهوری اسلامی در این ٣٠ سال داشته است، دستگاه قضائی مستقیما دخالت داشته و توده‌های مردم ایران را به حبس، شكنجه، تبعید، اعدام، سنگسار و ده‌ها شكل دیگری از وحشی‌گری، محكوم كرده است. تا روزی كه جمهوری اسلامی در ایران بر سر كار باشد، در بر همین پاشنه خواهد چرخید. تغییری در اوضاع صورت نخواهد گرفت، تا وقتی كه قضات هم همچون تمام مقامات، توسط مردم انتخاب شوند و این مردم هر لحظه از قدرت عزل آن‌ها برخوردار باشند. سرنگونی جمهوری اسلامی، درهم شكستن و خرد كردن دولت موجود، به همراه تمام ارگان‌ها و نهادهای آن، و استقرار یك دولت شورائی، پیش شرط استقرار یك دستگاه قضائی مدرن و متعلق به توده‌های مردم ایران خواهد بود</div><div align="right"><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ایران در هفته‌ای كه گذشت</span></div><div align="right"><br />اوضاع سیاسی در كردستان نیز همانند بسیاری از مناطق ایران بحرانی‌ست. جمهوری اسلامی از همان بدو موجودیت خود، مطالبات بر حق مردم این منطقه را با سركوب و كشتار پاسخ داد. اما اقدامات سركوب‌گرانه هرگز نتوانسته و نمی‌تواند مردم را از ادامه تلاش و مبارزه برای تحقق مطالبات‌شان باز دارد. لذا جمهوری اسلامی در تمام این سال‌ها، با گسیل گسترده نیروهای نظامی به كردستان، برقراری جو خفقان پلیسی و امنیتی، دستگیری، اعدام و زندان، در این منطقه حكومت كرده است. با این همه، مبارزات به اشكال مختلف سیاسی و نظامی ادامه یافته است. هم زمان با گسترش اعتراضات توده‌ای در سراسر ایران، مبارزات و اعتراضات مردم كردستان نیز مجددا اعتلا یافته است. رژیم نیز دامنه سركوب و وحشی‌گری خود را افزایش داده است، تا جایی كه در طول چند ماه اخیر،‌ حتی ده‌ها تن از مردم فقیر شهرهای مرزی این منطقه را كه از فرط بیكاری، فقر و گرسنگی به خرید و فروش كالاهای مورد نیاز مردم در خطوط مرزی می‌پردازند، تا معاش خود را تامین كنند، به گلوله بسته و كشته است. یك مورد آن نیز هفته گذشته رخ داد كه در جریان آن تعدادی از مردم كشته و زخمی شدند. تمام این سركوب‌گری‌ها و فشارها بر خشم و نارضایتی مردم افزوده است و اكنون خبر از افزایش درگیری‌های نظامی می‌رسد. در ادامه این درگیری‌ها در طول چند روز گذشته خبر ترور چند تن از عوامل سركوبگر رژیم انتشار یافته است.<br />در این هفته امام جمعه شهر سنندج كه از عناصر منفور وابسته به رژیم و باند خامنه‌ای بود، به قتل رسید. روز چهارشنبه نیز قاضی شعبه چهار سنندج كه پیش از این دادیار دادسرای ضد انقلاب اسلامی بود، ترور شد. هفته گذشته نیز دادیار دادسرای سنندج كه مسئول تمام پرونده‌های امنیتی و مبارزه با سازمان‌های سیاسی در كردستان بود، مورد اصابت چند گلوله قرار گرفت كه مقامات دولتی می‌گویند، در بیمارستان‌های تهران بستری‌ست.<br />این اقدامات مسلحانه موجب ترس و هراس شدید، عوامل سركوبگر رژیم شده است. چرا كه احساس می‌كنند هر لحظه جان‌شان در خطر است. لذا رئیس دادگستری استان كردستان به منظور كاستن از دامنه رعب و هراسی كه عوامل رژیم را فرا گرفته است، در مصاحبه با یكی از سایت‌های وابسته به رژیم گفت: "اقدامات و احتیاط‌های امنیتی خاصی را برای پیشگیری از بروز چنین اقداماتی لحاظ كرده و در جلسات متعددی كه در شورای تامین استان برگزار شده، تدابیر خاصی را به كار بسته‌ایم و به طور جدی پیگیر این رویدادها هستیم." وی ضمن تهدید مخالفان افزود: " پرونده‌های متعدد و چندین گروه عملیاتی ویژه از نیروهای ناجا، اطلاعات و دیگر نهادهای امنیتی و نظامی تشكیل شده كه در حال پیگیری و بررسی اتفاقات اخیرند."<br />معضل رژیم، اما به آن‌چه كه رخ داده، ‌محدود نمی‌شود، چرا كه با وضع پیش آمده، ناگزیرند برای حفظ جان هر یك از عوامل موثر خود، نیروی مسلح حفاظتی ویژه‌ای اختصاص دهند كه هم به لحاظ مالی و هم نیروی انسانی نمی‌توانند از پس آن برآیند. اما آن‌چه كه بر نگرانی مقامات دولتی می‌افزاید، گسترش این اقدامات نظامی به شهرها و مناطق دیگر است. با تهدید، سركوب و بگیر و ببند هم نمی‌توانند معضل را حل كنند. چرا كه تجربه نه فقط در كردستان، بلكه در سراسر ایران، به وضوح نشان داده است، این اقدامات كارساز نبوده و نیست. راه حل مساله درست در آن چیزی‌ست كه جمهوری اسلامی هرگز نمی‌تواند به آن نزدیك شود. مردم كردستان مجموعه‌ای از مطالبات سیاسی و اقتصادی دارند كه تا این مساله حل نشود، چیزی حل نخواهد شد. راه حل صحیح و منطقی مطالبات مردم كردستان در این است كه مقدم بر هر چیز، به هر گونه ستم، تبعیض و نابرابری ملی پایان داده شود. هر گونه امتیاز برای یك ملیت خاص ملغی گردد. مردم كردستان از یك خودمختاری وسیع منطقه‌ای برخوردار گردند. اداره امور منطقه را شوراهای منتخب خود مردم عهده‌دار باشند. مردم بتوانند آزادانه به زبان خود سخن بگویند، تحصیل كنند و در محل كار و موسسات و نهادهای دولتی از آن استفاده كنند و از طریق شوراهای خود در تعیین سیاست‌های عمومی و سراسری كشور نقش و مداخله داشته باشند. این است یك راه حل قطعی نه فقط برای منطقه كردستان، بلكه برای تمام مناطقی كه دارای تركیب و بافت ملی و جمعیتی ویژه‌ای هستند.<br />　</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-6969666605440918277?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-44112256380610660682009-09-17T00:58:00.000-07:002009-09-17T01:00:57.019-07:00<div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>بیانیه تسلیم و شکست</strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"> </span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">اصلاح طلبی در ایران جز شکست سرنوشتی نداشته و ندارد. تنها انقلاب است که می‌تواند نجات‌بخش توده‌های مردم ایران باشد. تجربه، به دفعات این واقعیت را به همگان نشان داده است. میرحسین موسوی که در جریان منازعات اخیر دو جناح جمهوری اسلامی، نمایندگی جناح موسوم به اصلاح طلب حکومتی را بر عهده داشت، با صدور بیانه شماره ١١ خود، شرمگینانه دستهای خود را به علامت تسلیم بلند کرد و بار دیگر شکست اصلاح طلبی را برای حک و اصلاح رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی به نمایش گذاشت. او در این بیاینه که ظاهراً خطاب‌اش به "مردم شریف، آزاده و آگاه ایران" است، پس از بافتن آسمان و ریسمان به هم، برای سرپوش نهادن بر مضمون واقعی بیانیه که چیزی جز اذعان به تسلیم و شکست، در مقابل جناح رقیب نیست، اعلام می‌دارد:نظر به این‌که "حفظ تمامیت ارضی و استقلال ملی و صیانت از کیان کشور در مقابل مطامع بیگانگان و دفاع از نظام جمهوری اسلامی در روند شتاب زده حوادثی که پی در پی رخ می‌دهند، چاره جوئی برای خروج از شرایط موجود را بیش از پیش ضروری ساخته است."نظر به اینکه، "همه به خوبی آگاهیم که در درون دستگاه حکومتی و شبه حکومتی افرادی وجود دارند که تنها راه ادامه حضور خود در قدرت را التهاب آفرینی و بحران زایی‌های پیاپی و طفره رفتن از حل مشکلات و نابسامانی‌هایی می‌دانند که خود مسبب آنها بوده‌اند." و "همچنان به دنبال پوشاندن و پنهان کردن بحران‌های موجود با بحران‌های بزرگ‌تر و توسعه رفتار نابخردانه خود به مرزهای خطرناک‌ترند."نظر به اینکه، "ما هستیم که از هر اقدام تندروانه و خشن امتناع می کنیم."، "ما هستیم که خواستار بازگشت به اسلام ناب محمدی" می‌باشیم و ما هستیم که "حفظ جمهوری اسلامی را می‌خواهیم."لذا "راه سبز امید" که همانا "راه دعا و ندا و تکبیر" است، به پیروان خود بشارت میدهد که به کشف شیوه‌های بکری برای مقابله با "ظلم و استبداد" نایل آمده و اکنون وظیفه آنهاست، تا اطلاع ثانوی، کار خود را ایجاد "جمع‌های خویشاوندی، همسایگی، دوستی، جلسات قرآن،هیئات مذهبی، کانون‌های فرهنگی و ادبی، انجمن‌ها"، و غیره قرار داده "تا در درازمدت و پس از عبور امواج حادثه و عاطفه، همچنان به ایفای نقش تاریخ سازی که از آنها انتظار داریم بپردازند."اما بیانیه، ناتمام می‌ماند اگر موسوی پس از فرار به عقب، از جناح حاکم نمی‌خواست، برای برون رفت از بحران، خودش به عنوان "اصلاح طلب" عمل کند و پیشنهادات اصلاحی او را در ۹ ماده به مرحله اجرا درآورد.موسوی برای این که پیگیری خود را در پای‌بندی به بیانیه شماره ١١ به جناح خامنه‌ای نشان دهد، در آخرین بیانیه‌اش که در پی پلمب ساختمان حزب اعتماد ملی و دفتر کروبی، به همراه بازداشت نزدیک‌ترین مشاورین خود و کروبی انتشار یافت، واکنشی جز این نداشت که بگوید: "خبر دستگیری برادران عزیز، آقایان دکتر سید علی رضا بهشتی و مهندس الویری .... موجی از شگفتی و ابهام در دلبستگان نظام اسلامی ایجاد کرده است." و در ضمن به مردم هشدار می‌دهد و می‌گوید: "مراقب باشید که آنها شما را تحریک نکنند." به زبان ساده یعنی این که مبادا این را نیز بهانه قرار داده و بخواهید اعتراض و مبارزه کنید.!مواضع موسوی در این بیانیه‌ها، تنها بیانگر موضع شخصی وی نیست. در حقیقت او وضعیت و مواضع جناحی را بازتاب می‌دهد که نمایندگی سیاسی‌اش را در درگیری‌های اخیر طبقه حاکم بر عهده داشت. این جناح، نه هرگز ادعای مخالفتی جدی با جناح رقیب داشته و نه مبارزه‌ای که بخواهد به اساس جمهوری اسلامی خدشه‌ای وارد آورد. مخالفت‌اش با طرف مقابل صرفاً از آن روست که اولاً- موقعیت و منافع اقتصادی و سیاسی‌اش را مورد تعرض قرار داده است، ثانیاً - ادامه سیاست‌های جناح حاکم را که به بحران‌های عمیق انجامیده است، نابودی قطعی جمهوری اسلامی می‌داند و راه نجات آن را در حک و اصلاح برخی قوانین و نهادهای آن می‌پندارند.لذا طبیعی ست که با مبارزات رادیکال توده مردم علیه جمهوری اسلامی مخالف باشد و تنها آن مبارزه‌ای را مطلوب بداند که از چارچوب‌های قانونی فراتر نرود، یعنی در آن محدوده‌ای باشد که بتواند از آن به عنوان اهرم فشار، برای گرفتن امتیاز از جناح رقیب استفاده کند.دیدیم که وقتی در پی اعلام نتيجه به اصطلاح انتخابات، توده‌های مردم فرصت را برای ابراز اعتراض و نفرت‌شان از جمهوری اسلامی غنیمت شمردند و بی آنکه کسی به آنها فراخوان به تظاهرات و راهپمائی بدهد، به خیابانها ریختند و راهپمائی میلیونی را برپا کردند، موسوی هنوز منتظر اجازه راهپيمائی از وزارت کشور بود. پس از آن نیز در حالی که مبارزات مردم به مدت دو ماه بی وقفه در خیابانها ادامه داشت، او هیچگاه فراخوانی به راهپیمائی، تظاهرات و اعتصاب نداد. کروبی هم از مردم خواست که به جای اعتراضات خیابانی در مساجد و تکایا تجمع کنند. باندهای طرفدار خامنه‌ای هم که می‌دانستند اینان اعتراضات‌شان، از حد حرف تجاوز نخواهد کرد، تعرض گسترده‌ای را به این جناح سازمان دادند. طی دو سه روز، تقریباً اصلی‌ترین سران سازمان‌های متشکل آنها را دستگیر و به زندان انداختند. گروهی از آنها را مرعوب و خنثا کردند. گروهی را در زندان به ندامت واداشتند. گام به گام دستگیری‌ها را ادامه دادند تا سرانجام به آخرین حلقه‌های پیرامون موسوی و کروبی رسیدند. مشاورین ارشد آنها را دستگیر و دفاترشان را تعطیل کردند. با پرونده‌سازی اخیر دستگاه قضائی علیه کروبی، چیزی نمانده است که او را هم کنار مشاورین و دوستان روزنامه نگارش بفرستند. هیأت سه نفره قوه قضائی که گویا قرار بود تجاوز به دستگیر شدگان را مورد تحقیق قرار دهد، پیشاپیش کروبی را محکوم و پرونده وی را برای "برخورد قاطع" به "مرجع صالحه قضائی" ارسال کرده است. نايب ریئس مجلس هم پیشاپیش اعلام نمود "اگر کروبی نتواند مستندات محکمی ارائه دهد، جرم بسیار بزرگی مرتکب شده و باید به اتهامات او رسیدگی شود." یک عضو کمسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ارتجاع گفته است که کروبی و همه عاملان اصلی و محرکین و مسببین باید در اسرع وقت در محضر قانون حاضر و پاسخگوی توهین و تشویش‌هائی که نسبت به نظام و ارکان آن داشته‌اند، باشند."بنابر این روشن است که بیانیه موسوی و آخرین موضع‌گیری‌های وی، بازتاب وضعیت جناح موسوم به اصلاح طلب و اذعان به شکست در مقابل جناح رقیب، لااقل در این مرحله است.اما این شکست اصلاح طلبان حکومتی، گر چه شکست مجدد اصلاح طلبی در ایران است و بار دیگر نشان می‌دهد که اصلاح وضع موجود، جز از طریق یک انقلاب ممکن نیست، نه به معنی پایان اختلافات، تضادها و کشمکش‌ها در بالا، در میان طبقه حاکم است و نه می‌تواند رژیم را از بحران عمیقی که در آن گرفتار است، نجات دهد.سران جناح حاکم به رهبری خامنه‌ای بر این پندارند که بحران سیاسی کنونی صرفاً بحرانی برخاسته از اختلافات و تضادهای طبقه حاکم و کشمکش‌های درون حکومتی‌ست و موج اعتراض و مبارزات توده‌ای، معلول و پی‌آمد آن. لذا بر این تصوراند که پایان دادن به شکاف در بالا به معنای ختم بحران است.در حالی که قضیه کاملاً برعکس می‌باشد. تشدید تضادها و بروز شکاف در بالا و بحران حکومتی، خود معلول و نتیجه بحران سیاسی‌ست که برخاسته از تضادهای لاینحل و ضرورت دگرگونی وضع موجود است. مبارزه توده مردم نیز بیان دیگری از همین تضادها و ضرورت‌هاست. لذا تا وقتی که اساس و ریشه مسئله حل نشود، جمهوری اسلامی راه حلی هم بر تضادها و بحران در بالا ندارد. آنچه که انجام داده و می‌دهد، توسل به روشهای مکانیکی و قهرآمیز، راه حل تضاد نیست، بلکه وسیله‌ای برای تشدید آن و بالنتیجه تعمیق بحران است.اما مستثنی از آنچه که در بالا و در درون طبقه حاکم، میان جناح‌ها و باندهای جمهوری اسلامی می‌گذرد، آنچه که در پائین جریان دارد، بی توجه به رهنمودهای امثال موسوی و تهدید و سرکوب امثال خامنه‌ای، مبارزه بی امان توده‌های مردم ایران در اشکال متنوع علیه جمهوری اسلامی در کلیت آن است. این مبارزه، شیوه صحیح و راه حل قطعی و منطقی بحران‌هائی‌ست که جامعه ایران را فرا گرفته است. چرا که بدون مبارزه‌ای انقلابی و رادیکال، بدون دگرگونی‌های ریشه‌ای، بدون انقلاب، تضادهائی که علت و پدیدآورنده بحران‌ها هستند حل نخواهد شد. حامل این مبارزه انقلابی و دگرگونی ریشه‌ای نیز، هیچ نیروئی جز کارگران و زحمتکشان نخواهد بود. همه آنهائی که راه نجاتی از فجایع و ستمگری‌های جمهوری اسلامی می‌جویند، راه دیگری جز پیوستن به این مبارزه در پیش ندارند</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-4411225638061066068?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-18032948349249443472009-09-17T00:39:00.000-07:002009-09-17T00:58:09.945-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SrHpixLyX9I/AAAAAAAAAPo/b5tbyolxlm4/s1600-h/logo.gif"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; FLOAT: left; HEIGHT: 112px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382339813212053458" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g8__HVp4a1c/SrHpixLyX9I/AAAAAAAAAPo/b5tbyolxlm4/s320/logo.gif" /></a><br /><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">هر دانشگاه و مدرسه‌ای را به سنگر مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی تبدیل کنیم<br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-size:180%;">دانشجویان! دانش آموزان! معلمان مبارز</span></span></div><span style="font-size:130%;"><strong><div align="right"><br />سال تحصیلی جدید در شرایطی آغاز می‌گردد که توده‌های مردم ایران به مبارزه‌ای علنی و مستقیم علیه رژیم دیکتاتوری و اختناق جمهوری اسلامی برخاسته‌اند.در طول سه ماه گذشته خیابان‌های تهران و تعداد دیگری از شهرهای بزرگ، عرصه راهپیمائی و تظاهرات و نبرد قهرمانانۀ به ویژه زنان و جوانان علیه رژیم و نیروهای امنیتی- پليسی و نظامی سرکوبگر آن بود. میلیون‌ها تن از مردم ایران با راهپیمائی و تظاهرات خیابانی و سر دادن شعار مرگ بر دیکتاتور، مرگ بر جمهوری اسلامی، انزجار و نفرت خود را از رژیم ارتجاعی، ضد مردمی و ستمگری که در طول ۳۰ سال حیات ننگین‌اش، جز افزایش روزافزون فقر و بدبختی، بیکاری و اعتیاد، جنگ و کشتار، سرکوب و اختناق، پایمال کردن ابتدائی‌ترین حقوق مدنی و آزادی‌های سیاسی مردم ایران ثمری نداشته است، ابراز داشتند.به رغم وحشی‌گری نیروهای سرکوب پليس، وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران و بسیج، کشتار ده‌ها تن از مردم بی دفاع، دستگیری هزاران تن، اعمال وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها علیه بازداشت شدگان در زندانها که به قتل تعدادی از آنها انجامید، نارضایتی و اعتراض نسبت به نظم موجود آرام نگرفته و مبارزات به اشکال مختلف ادامه دارد.این طغیان انقلابی توده‌های مردم ایران علیه رژیم دیکتاتوری و اختناق، جمهوری اسلامی را که با بحران‌های متعدد اقتصادی، اجتماعی و سیاسی رو به روست و تمام سیاستهای‌اش برای غلبه بر این بحران‌ها به شکست انجامیده، با یک بحران سیاسی عمیق‌تر روبرو ساخته است.مبارزات علنی میلیونی مردم، نشان دهنده این واقعیت است که اکثریت بسیار بزرگ مردم ایران، دیگر نمی‌خواهند وضع موجود را تحمل کنند. بحران‌ها و شکست‌های جمهوری اسلامی به همراه رشد و اعتلاء مبارزات توده‌ای، در صفوف طبقه حاکم اختلافات شدید و شکاف‌های عمیقی پدید آورده است. این شکاف‌ها و اختلافات، موقعیت هئیت حاکمه را بیش از پیش تضعیف کرده است.!باندهای هئیت حاکمه، تحت رهبری خامنه‌ای که در میان توده‌های وسیع مردم ایران، به کلی رسوا و بی اعتبار شده‌اند و در عین حال درگیر اختلافات و کشمکش‌های باندی و جناحی هستند‌، یگانه راه نجات خود را در تکیه بر سرنیزه و تشدید سرکوب و اختناق قرار داده‌اند. اما این فقط نشانه تلاش مذبوحانه يک رژیم در حال احتضار است و نمی‌تواند آن را در شرایط بحران سیاسی عمیق موجود، نجات دهد</div><div align="right"><br /></div></strong><span style="font-size:180%;"></span></span><div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">دانشجویان! معلمان! دانش آموزان</span></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br /></div></strong></span><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>درنگ جایز نیست. باید با ضربات پتک وار، از همه سو، این رژیم ددمنش زخم خورده و در حال احتضار را از پای درآورد. مبارزات شما به ویژه در مقطع کنونی می‌تواند نقش مهمی در گسترش و اعتلاء اعتراضات و مبارزات توده‌ای برای از پای درآوردن قطعی رژیم جمهوری اسلامی و به گور سپردن آن ایفا کند.هر دانشگاه و مدرسه‌ای را به سنگر مبارزه علیه رژیم تبدیل کنید! با برپائی اعتصابات، راهپمائی و تظاهرات، موج جدید و گسترده‌ای را از مبارزه ایجاد کنید! نقش خود را در این مبارزه جدی بگیرید و آگاه باشید که پیوستن دانشگاه‌ها و مدارس در سراسر کشور، به مبارزه، ضربه‌ای خرد کننده به رژیم خواهد بود</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br /></strong><span style="font-size:180%;">دانشجویان مبارز</span></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />نقش پیشتاز در این موج جدید مبارزه در مراکز آموزشی بر عهده شماست. سران رژیم که از نقش دانشجویان و دانشگاه‌ها در جریان سرنگونی رژيم شاه آگاهند و تأثیر مبارزه دانشجویان را بر مبارزات توده‌های وسیع مردم در دوران جمهوری اسلامی نیز دیده‌اند، از گسترش مبارزات دانشجوئی هراسی مرگبار دارند. آنها اکنون در هر سخنرانی و مصاحبه، این هراس‌شان را آشکار می‌کنند. پی‌درپی تهدید می‌کنند و حتا از تعطیل دانشگاه‌ها دم می‌زنند. اما اینان گویا فراموش کرده‌اند که جنبش دانشجوئی ایران، در طول تمام دوران موجودیت خود، هرگز در برابر مرتجعین عقب ننشسته و همواره پرچم مبارزه علیه رژیم‌های استبدادی حاکم بر ایران را در اهتراز نگه داشته است. مرتجعین بیهوده تهدید می‌کنند. چیزی جز شکست عاید آنها نخواهد شد.مبارزه علیه رژیم ارتجاعی جمهوری اسلامی اکنون به مرحله‌ای تعیین کننده رسیده است، تدوام و پایداری مبارزه شما، در گرو حضور توده‌های وسیع دانشجو در جنبش است. تمامی دانشگاههای سراسر کشور را به مراکز مبارزه مستقیم و تعرضی علیه رژیم جمهوری اسلامی تبدیل کنید</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br /></strong><span style="font-size:180%;">معلمان مبارز</span></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />اعتلاء مبارزات توده‌ای مردم ایران که در جریان راهپیمائی‌ها، تظاهرات میلیونی و سنگر بندی‌های خیابانی نمود یافت، ادامه منطقی مبارزات کارگران و معلمان در طول چندین سال گذشته است. اعتصابات معلمان، به ویژه اعتصابات عمومی، به رغم سرکوب‌ها و وحشی‌گری‌های متعدد رژیم، نقش برجسته‌ای در جنبش مبارزاتی مردم ایران و رشد و ارتقاء این مبارزات علیه جمهوری اسلامی ایفا نمود.در مرحله کنونی جنبش، نقش مبارزه معلمان در رشد و اعتلاء بیشتر جنبش توده‌ای و وارد آوردن ضربات قطعی‌تر بر پیکر پوسیده رژیم دیکتاتوری و اختناق برجسته‌تر خواهد بود. این نه فقط از جهت تاثیری‌ست که مبارزه معلمان می‌تواند بر جنبش‌های اجتماعی دیگر و تغییر در تناسب قوا به نفع مردم، برجای بگذارد، بلکه ورود دانش آموزان به عرصه جنبش سیاسی کنونی نیز اساساً وابسته به تلاش و مبارزه معلمان است.اگر جمهوری اسلامی در طول چند سال گذشته اصلی‌ترین مطالبات اقتصادی و سیاسی را نپذیرفت، اکنون مساعدترین شرایط حتا برای طرح مجدد این مطالبات اقتصادی و سیاسی، از طریق برپائی یک اعتصاب عمومی‌ست. با پرپائی یک اعتصاب عمومی به وظیفه انقلابی خود عمل کنید</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br /></strong></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">رفقا! فعالان و هواداران سازمان</span></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />در هر یک از مراکز آموزشی که حضور دارید، با آغاز سال تحصیلی جدید، نقش فعالی در برپائی و سازماندهی اعترضات و گسترش آنها ایفا نمائید. در هر دانشگاهی که مبارزه‌ای در جریان است، با همکاری نیروهای فعال و رادیکال، کمیته‌های انقلابی دانشجوئی را برای سازماندهی و رهبری مبارزات، ایجاد کنید. با دانشجویان کمونیست و چپ متحداً اقدام کنید و فراکسیون‌های مشترکی در درون این کمیته‌ها تشکیل دهید. اما در همه حال استقلال خود را اکیداً حفظ نمائید.دست رد بر سینه تمام کسانی بزنید که به نحوی از انحاء می‌کوشند، مبارزه را به چارچوب‌های جمهوری اسلامی محدود کنند. شعارهای مرگ بر دیکتاتور! مرگ بر جمهوری اسلامی! حداقل شعارهای عمومی جنبش دانشجوئی در مقطع کنونی ست. در مقابل هر تلاشی برای تقلیل این شعارها بایستید. شعارها، مواضع برنامه‌ای و تاکتیکی سازمان را به میان توده‌های دانشجو ببرید. در جریان فعالیت مبارزاتی خود، موازین امنیتی را دقیقا رعایت کنید. فعالیت علنی و مخفی را به درستی تلفیق نمائید و فراموش نکنید که حتا وقتی که فعالیت علنی می‌کنید اساس کار و پایه فعالیت مخفی‌ست.دانشجویان! دانش آموزان! معلمان مبارز!با آغاز سال تحصیلی جدید، جبهه گسترده‌ای از مبارزه را در مراکز آموزشی سراسر کشور ایجاد کنید و هر دانشگاه و مدرسه‌ای را به پایگاه نبردی آشتی ناپذیر با رژیم دیکتاتوری و اختناق جمهوری اسلامی تبدیل کنید. پیروزی از آن توده‌های مردم ایران است و شکست و نابودی، سرنوشت محتوم ارتجاع و استبداد</strong></span></div><br /><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی - برقرار باد حکومت شورائی</span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">زنده باد آزادی - زنده باد سوسیالیسم</span></strong><br /></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">٢٤شهریور ١۳۸۸سازمان فدائیان(اقلیت)</span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">کار – نان – آزادی - حکومت شورائی</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><span style="color:#ff0000;">نشانی ما روی اینترنت:</span><span style="color:#000066;"> </span></span></strong><a href="http://www.fadaian-minority.org/"><strong><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">www.fadaian-minority.org</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;color:#000066;"> </span></strong></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><a href="mailto:info@fadaian-minority.org"><span style="color:#3333ff;">info@fadaian-minority.org</span></a><span style="color:#ff0000;">: آدرس الکترونیکی ما<br /></span></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-1803294834924944347?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-55700607232168833372009-09-11T01:00:00.000-07:002009-09-11T01:01:07.461-07:00<div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">توضيح در مورد توقف انتشار خبرنامه</span><br />کاربران گرامی،<br />ھمان گونه که مطلعيد، خبرنامه سازمان فدائيان (اقليت) پس از خيزش اخير مردم ايران، کار خود را<br />آغاز کرد. ھدف از انتشار اين خبرنامه انتقال ھر چه سريع تر اخبار مبارزاتی مردم بود.<br />از آن جايی که در روزھای اخير، اين اخبار کم تر شده است، از امروز، پنج شنبه ١٨ شھريور، خبرنامه<br />به شکل قبلی و روزانه منتشر نخواھد شد. اما، ما تلاش خواھيم کرد، ھمچنان مھ مترين اخبار روز را<br />در سايت خبرنامه منتشر کنيم. علاقمندان می توانند برای اطلاع از مھ مترين اخبار روز ايران به سايت<br />خبرنامه سازمان مراجعه کنند. مسلماً در روزھايی که اعتراضات مردمی در ايران اوج بگيرد،<br />خبرنامه ھای ويژه منتشر خواھد شد.<br />ھمچنان از ارسال پيشنھادات و نظرات شما سپاسگزار خواھيم بود.</span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br />آدرس سايت خبرنامه:<br /><a href="http://72.41.178.79/">http://72.41.178.79/</a></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><br />آدرس پست الکترونيکی سازمان:<br /><a href="mailto:info@fadaian-minority.org">info@fadaian-minority.org</a></div><div align="right"> </div><div align="right"><br />خبرنامه سازمان فدائيان (اقليت)<br />١٩ شھريور ١٣٨٨</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-5570060723216883337?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-84689908599084959622009-09-09T16:26:00.000-07:002009-09-09T16:27:41.967-07:00<div align="right"><br /><span style="color:#ff0000;"><strong><span style="font-size:130%;"> ویژه نامه خبری شماره ۱۰۰ </span></strong><strong><span style="font-size:130%;">سازمان فدائیان (اقلیت) ۱۸ شهریور ۱۳۸۸ </span></strong></span><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br />آدرس اینترنتی سایت خبرنامه: <a href="http://72.41.178.79/">http://72.41.178.79/</a><br /></span></strong><a name="838"></a><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">خیابان ۱۷ شهریور شاهد حضور مردم معترض<br />با وجود تحریكات نیروهای امنیتی برای مقابله با هرگونه جریان اعتراضی، بار دیگر گروه‌هایی از مردم در خیابان ۱۷ شهریور و میدان‌های بهارستان، امام حسین و شهدا تجمع کردند. گروه‌های خودجوش مردمی با حضور در خیابان‌ها و میادین یاد شده تلاش دارند نشان دهند که به راه اعتراضی خود ادامه می‌دهند. به گزارش آژانس ایران خبر، در این تجمعات ۳۰ تا ۴۰ نفر دستگیر شدند.<br /><br />شیوه نیرنگ آمیز کارفرمای پالایشگاه بندر عباس برای اخراج کارگران<br />بنا بر خبرهای دریافتی توسط اتحادیه آزاد کارگران ایران کارفرمای پالایشگاه در دست احداث بندر عباس به شیوه‌ای نیرنگ آمیز تلاش دارد تا ۸۶ نفر از کارگران این پروژه را از کار اخراج کند.<br />بنا بر این گزارش روز شنبه چهاردهم شهریور ماه کارفرمای پالایشگاه بندر عباس اوراقی را به دست ۸۶ نفر از کارگران داد که در آن این کارگران علت قطع رابطه کاری خود با پالایشگاه را استعفا عنوان کرده‌اند و بر این اساس کارفرما از کارگران خواسته است به قسمت‌های مختلف کارگاه جهت آوردن برگ تسویه حساب مراجعه کنند.<br />این در حالی است که این کارگران چهار ماه است دستمزدهای خود را دریافت نکرده‌اند و کارفرما در حال حاضر و علیرغم اتخاذ این شیوه برای اخراج کارگران به آنان اعلام کرده است پولی برای پرداخت دستمزدهای معوقه کارگران ندارد.<br />به گفته این کارگران آنان در گرمای شدید تابستان در این پالایشگاه مشغول به کار بوده‌اند و اغلب آنان به علت شدت کار و گرما بارها در حین کار از هوش رفته‌اند اما با بهتر شدن هوا و نزدیک شدن پایان کارهای کشاورزی و هجوم کارگران بیکار از نقاط مختلف به بندر عباس، کارفرما در تلاش است با اخراج این کارگران، کارگران دیگری را با دستمزدهای بسیار پایین به استخدام در آورد و در این راستا طی روزهای گذشته اقدام به استخدام ۳۶ کارگر جدید با دستمزدهای بسیار پایین کرده است.<br />بنا بر این گزارش این کارگران تا امروز در مقابل کارفرما ایستادگی کرده‌اند و کارفرما نیز متقابلا کارگران را تهدید به استفاده از نیروهای انتظامی و امنیتی جهت اخراج کارگران از محیط کار کرده است. اما کارگران به این تهدیدات کارفرما وقعی ننهاده‌اند و خواهان عمل کارفرما به قراردادی هستند که با کارگران بسته است.<br />این کارگران به مدت یکسال با کارفرما برای کار در پالایشگاه بندر عباس قرارداد بسته‌اند و کارفرما تلاش دارد با تحمیل استعفا به کارگران، آنان را اخراج و کارگران جدیدی را با دستمزدهای بسیار پایین تر به استخدام در بیاورد.<br />لازم به یادآوری است است در این پالایشگاه هم اکنون ۱۶۰۰ نفر کارگر مشغول کار هستند و کارگران معترض طی روزهای گذشته برای ایستادگی در مقابل کارفرما اقدام به انتخاب نماینده کرده و مصمم هستند متحدانه در مقابل اخراج خود ایستادگی کنند.<br /><br />استخدام کارگران برای یک ماه!<br />به تازگی چیزی که در میان کارخانه ها جا افتاده است استخدام کارگران به صورت یك ماه است، یعنی تعدادی کارگر را در زمان زیاد بودن تولید به صورت پیمانی استخدام می‌کنند و بعد از اتمام کار با آن‌ها تسویه حساب می‌کنند. این نوع استخدام در شرکت‌هایی مثل شیشه مینا، بستنی پاک، شیر پاک و حتا شیشه گاز صورت گرفته است. اگر این روال ادامه پیدا کند، این نوع استخدام هم مثل پیمانکاری در بین کارخانه‌ها جا می‌افتد. لازم به ذكر است كه روز هفدهم شهریور ۶ نفر از کارگران زن شوگا که به همین شکل مشغول به کار بودند از کار اخراج شدند.<br /><br />خصوصی‌سازی عامل نابودی شرکت ذوب آهن اصفهان<br />بابایی، مدیر عامل شرکت سهامی ذوب آهن اصفهان، عصر سه‌شنبه در جمع خبرنگاران با اشاره به مشكلات اقتصادی این شركت گفت: زیان‌دهی شركت از یك سو و بار صندوق بازنشستگی از سوی دیگر این شركت را به سوی ورشكستگی می‌كشاند.<br />وی اظهار داشت: تنها مشكل ما صندوق نیست. دولت در بحث خصوصی‌سازی، معادن سودده را به بخش خصوصی داد و معادن زیان‌ده را برای شركت باقی گذاشت. ما از دولت می‌خواهیم كه این مشكل را به صورت اساسی حل كند. مدیرعامل شركت سهامی ذوب‌آهن با گلایه از وضعیت این كارخانه افزود: ذوب‌آهن برای درآمدزایی خود سرمایه‌گذاری كرده است. به‌طور مثال، كارخانه فولاد نیشابور را هزینه و احداث كردیم اما با یك بخشنامه از ذوب‌آهن گرفته و بدون برگشت هزینه‌ای به جای دیگری دادند.<br /><br />پس از خصوصی سازی کارخانه به تالار عروسی تبدیل شد<br />محمد فلاح، دبیر اتحادیه کارگران لوازم خانگی کشور، در گفت‌وگو با ایلنا، هدف اصلی خریداران کارخانه‌های دولتی را فروش زمین‌های کارخانه عنوان کرد و گفت در این واگذاری‌ها رابطه بوده است که عمل کرده است.<br />به گفته وی شخصی که کارخانه را می‌خرد، موظف است تا پنج سال دستگاه‌ها را نفروشد و تعدیل نیروها هم نداشته باشد، در صورتی که بیش‌تر این واحدها در یک سال کارگران خود را اخراج کرده‌اند. یا افرادی هستند که با سند کارخانه خریداری شده، وام‌هایی به مراتب بیش‌تر از ارزش کارخانه دریافت کرده‌اند و اقساط آن را نیز بازپرداخت نمی‌کنند.<br />فلاح اظهار داشت: در همین خیابان نیروی هوایی تهران كارخانه‌ای دولتی با ۴۵۰ كارگر به فروش رفت و الان آن كارخانه تبدیل به تالار عروسی شده است.<br /><br />حمله مسلحانه به یک قاضی رژیم در سنندج<br />ظهر روز چهارشنبه، ۱۸ شهریور، افراد مسلح در خیابان بعثت شهر سنندج به قاضی یکی از بیدادگاه‌های رژیم حمله کرده و پس از شلیک به سوی وی با اسلحه کمری از محل دور شدند. این افراد ماسک بر چهره داشتند. فرد مجروح در حال حاضر در بیمارستان است و حال عمومی وی خوب گزارش شده است.<br /><br />حامد یازرلو به سه سال زندان محکوم شد<br />حامد یازرلو کارشناس هوا- فضا پس از ۶ ماه بلاتکلیفی در بند مخوف ۲۰۹ به ۳ سال زندان محکوم شد. این حکم در اوایل هفته به وکیل وی خانم غنوی به صورت شفاهی اعلام شده است.<br />حامد یازرلو ۲ اسفند ۱۳۸۷ توسط مامورین وزارت اطلاعات در منزل بازداشت شد. او ۴ ماه در سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اوین زندانی بود و پس از گذشت دو ماه روز یکشنبه ۸ شهریور ماه به دادگاه انقلاب منتقل شد. او در شعبۀ ۲۸ دادگاه انقلاب به اتهام ارتباط با یک سازمان سیاسی مخالف جمهوری اسلامی توسط محمد مقیسه‌ای مورد محاکمه قرار گرفت.<br /><br />احضار ۱۵ دانشجوی دانشگاه کاشان به كمیته انضباطی<br />به گزارش خبرنامه امیرکبیر، ۱۵ دانشجوی دانشگاه کاشان، طی دو مرحله، به اتهام اخلال در نظم آموزشی دانشگاه و تحریك دانشجویان جهت شركت در تجمع اعتراضی نسبت به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری، به کمیته انضباطی احضار شدند.<br />به گفته مسئولین دانشگاه برای ۵ تن از این دانشجویان كه در مرحله اول ۲۰ روز پیش به كمیته انضباطی احضار شدند حكم یك ترم محرومیت از تحصیل صادر شده است.<br /><br />موج دستگیری‌ها در شهر سقز<br />بدنبال دستگیری‌های روز یکشنبه در شهر سقز استان کردستان موج گسترده و تازه بازداشت‌ها در این شهر در روزهای پایانی ماه رمضان آغاز می‌شود. نهادهای امنیتی که همه تلاش خود را برای شناسایی و بازداشت طرفداران و همکاران احزاب کرد به کار بسته‌اند، خود را آماده بازداشت‌های وسیع‌تر در روزهای پایان ماه رمضان می‌کنند. گفته می‌شود فهرست اسامی كسانی که قرار است بازداشت شوند آماده شده است.<br />این افراد به همکاری با تیم‌های مسلح اعزامی احزاب کرد و ارتباط داشتن با این احزاب متهم خواهند شد. گفته می‌شود هدف اصلی از این دستگیری‌ها ایجاد فضای امنیتی توام با رعب و وحشت برای سرکوب مردم مردم و جلوگیری از شکل‌گیری هر گونه حرکت اعتراضی احتمالی در آینده است.<br /><br />اتحادیه اروپا خواستار توقف اجرای حکم اعدام نوجوانان در ایران شد<br />اتحادیه اروپا بار دیگر از رهبران ایران خواست با پایبندی به تعهدات بین‌المللی شان، اجرای حکم اعدام نوجوانان، بهنود شجاعی، رضا پاداشی و حسین حقی را متوقف کند. برپایه گزارش ها، در بخشی از بیانیه رییس دوره ای اتحادیه اروپا، با اشاره به عضویت ایران در کنوانسیون حقوق بشر، آمده است ایران باید به عنوان عضوی از کنوانسیون حقوق کودکان، مفاد آن را در رعایت حقوق کودکان محترم بشمارد. اتحادیه اروپا می‌گوید، هر دو کنوانسیونی که ایران نیز آن را امضا کرده، اعدام کودکان یا افرادی را که هنگام وقوع جرم زیر سن قانونی هستند، ممنوع کرده است.<br /><br />بازداشت سردبیر روزنامه‌ی کلمه‌ی سبز<br />عصر سه‌شنبه، چند ساعت پس از پلمب دفتر مهدی کروبی، حزب اعتماد ملی و بازداشت مرتضی الویری، علیرضا بهشتی شیرازی و فرزندش هنگام خروج از دفتر روزنامه دستگیر شدند. وی در دوران موسوی در دهه‌ی خونین شصت، مدیر روابط عمومی نخست‌وزیر و مشاور موسوی بود. روزنامه‌ی کلمه سبز که صاحب امتیازش موسوی است در هفته‌ی گذشته چاپ و منتشر نشد. <br /><br />پلمپ دفتر انجمن دفاع از حقوق زندانیان<br />دفتر انجمن دفاع از حقوق زندانیان در روز ۱۷ شهریور با حکم دادستان جدید رژیم پلمپ شد. در این روز و روز قبل از آن دو دفتر وابسته به ستاد موسوی و کروبی نیز که در رابطه با پیگیری وضعیت زندانیان و جمع‌آوری اسناد و مدارک در این زمینه فعالیت داشتند، پلمپ شده و مسئول هر دو دفتر بازداشت شدند. مرتضی الویری، مشاور کروبی و مسئول کمیته‌ی پیگیری در روز هفده شهریور، به هنگام انجام مصاحبه بازداشت شد. تاکنون هجده دفتر در این رابطه پلمپ شده و تعدادی نیز که در امور پیگیری فعالیت داشتند، دستگیر شده‌اند.<br /><br />ستاره‌دار شدن فعال حقوق زنان<br />لیلا صحت از فعالان کمپین یک میلیون امضا در تبریز و عضو ستاد زنان حامی موسوی در آذربایجان که در آزمون مقطع کارشناسی ارشد آزاد ۸۸ رشته جامعه شناسی شرکت کرده بود از ادامه تحصیل محروم شد.<br />او از موسسین و عضو هیات مدیره انجمن علمی فراسو می‌باشد که هدف اصلی فعالیت‌های آن انجام مطالعات و برگزاری کارگاه‌های آموزشی با موضوعات مرتبط در حوزه زنان است.<br /><br />بكارگیرى بازجویان حرفه‌ای ساواك توسط وزارت اطلاعات<br />وزارت اطلاعات براى شكنجه زندانیان یكى از بازجویان حرفه‌اى ساواك شاه را به استخدام درآورده است. وى كه جواد آزاده نام دارد، متخصص اعتراف‌گیری‌هاى اجبارى است. روزنامه ایتالیایى ایل فولیو، نوشته است: جواد آزاده مظهر شکنجه‌گران قرون وسطا است. وى، همان بازجویى است که در سال ۱۹۹۸ متهمین قتل‌هاى زنجیره‌اى را بازجویى می‌کرد و همسر سعید امامى، متهم اصلى پرونده را وادار کرده بود تا اتهام وابستگى به اسرائیل و ارتباطات نامشروع خود را بپذیرد.<br /><br />کمبود نان و صف‌های طویل در پایتخت<br />کمبود شدید مواد غذایی واقلام خوارکی ویژه ماه رمضان در پایتخت وعدم نظارت وزارت بازرگانی، شهرداری تهران و سایر نهادهای مرتبط با بازار موجب تشکیل صف‌های طولانی در تهران برای تهیه مواد غذایی شده است. با نزدیک شدن به ساعات پایانی روز و ساعت افطار صف‌های طویل نان به ویژه نان‌های پرطرفدار مانند بربری، سنگک و انواع نان‌های فانتزی در کوچه پس کوچه‌های پایتخت و خیابان‌های اصلی شهر تشکیل می‌گردد. از آغاز ماه رمضان مردم تهران مجبور شده‌اند برای تهیه نان ساعت‌های زیادی در صف بمانند که با توجه به گرمای هوا، آلودگی و شرایط ویژه ماه رمضان موجب وارد آمدن فشارهای عصبی و روحی زیادی بر افراد شده است. همین فشارها موجب بروز برخی درگیری در صف‌های نان و دیگر اقلام خوراکی میان شهروندان تهرانی شده است. ایجاد صف‌های طولانی تنها در برابر نانوایی‌ها دیده نمی‌شود، بلکه صف‌های طولانی برای تاکسی، اتوبوس ومترو نیز در مناطق مختلف تهران دیده می‌شود.<br /><br />افزایش شدید قیمت قند و شكر<br />قیمت عمده‌فروشی هر كیلو شكر كه تا پیش از آغاز ماه رمضان و با وجود افزایش قیمت‌های جهانی به ۵۴۰ تومان رسیده بود، این روزها به ۷۶۰ تومان در هر كیلو رسیده است.<br />قیمت قند و شكر نسبت به ماه گذشته افزایش چشمگیری داشته و با این روند قیمت خرده‌فروشی هر كیلو قند و شكر به بیش ۱۱۰۰ تومان افزایش یافته است و شكر بسته‌بندی ۹۰۰ گرمی در فروشگاه‌های سطح شهر با قیمت درج شده هزار و ۵۰ تا هزار و ۱۷۵ تومان به مصرف‌كنندگان عرضه می‌شود.<br />براساس این گزارش، برخی بنكداران خیابان مولوی از نبود و كمبود قند و شكر خبر داده و با اظهار نگرانی نسبت به افزایش بی‌رویه قیمت این محصول، معتقدند هیچ توجیهی برای افزایش شدید قیمت قند و شكر با وجود واردات بی‌رویه آن در ماه‌های نخست امسال وجود ندارد.<br /><br /><br /><br /><br />زندانی سیاسی آزاد باید گردد<br />مرگ بر جمهوری اسلامی<br />کار، نان، آزادی، حکومت شورایی<br />Radioshora<br />Hotbird 6<br />۱٣ درجه شرقی<br />۱۱۲٠٠ مگا هرتز<br />عمودی<br />۶ / ۵<br />۲۷۵٠٠<br />نام<br />ماهواره<br />زاویه آنتن<br />فرکانس پخش<br />پولاریزاسیون<br />FEC<br />Symbol rate<br />به صدای رادیو دمکراسی شورایی گوش کنید<br />برنامه‌های رادیو در روزهای یک‌شنبه، سه‌شنبه، پنج‌شنبه و جمعه هر هفته پخش خواهد شد.<br />پخش این برنامه‌ها هر روز از ساعت ۳۰ / ۲۰ شب به وقت ایران خواهد بود. تکرار این برنامه در ساعت ۲۳ همان شب و نیز ۷ صبح و ۱۲ روز بعد خواهد بود.<br />در روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه تکرار برنامه‌های روزهای قبل پخش خواهد شد.<br />برای دریافت برنامه‌های رادیو دمکراسی شورایی از مشخصات زیر استفاده کنید:<br /><br />آدرس اینترنتی رادیو دمکراسی شورایی:<br /></span></strong><a href="http://www.radioshora.org/"><strong><span style="font-size:130%;">www.radioshora.org</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br /> </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-8468990859908495962?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-7812955508195636232009-09-08T23:31:00.000-07:002009-09-08T23:37:05.191-07:00<div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;"><br /><span style="color:#ff0000;">سازمان فدائیان (اقلیت) ویژه نامه خبری شماره ۹۹</span><br /></span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br /> </div><div align="right"><br />آدرس اینترنتی سایت خبرنامه: <a href="http://72.41.178.79/">http://72.41.178.79/</a><br /></div><div align="right"> </div><div align="right">شعاردهی خانواده‌های دستگیرشدگان در مقابل زندان اوین<br />به گزارش فعالین حقوق بشر و دمکراسی، خانواده‌های دستگیرشدگان در مقابل زندان اوین تجمع اعتراضی خود را بر پا کردند. آن‌ها همزمان با افطار بانگ الله‌اکبر و شعار مرگ بر دیکتاتور سر دادند.<br />حدود ساعت ۱۹ تعدادی از خانواده‌های دستگیرشدگان اعتراضات اخیر در مقابل زندان اوین تجمع کردند و هر لحظه بر تعداد آن‌ها افزوده می‌شود. خانواده‌ها در زیر پل مقابل زندان اوین تجمع کرده‌اند. آن‌ها هنگام افطار به صورت گروهی اقدام به سر دادن بانگ الله‌اکبر و شعار مرگ بر دیکتاتور نمودند. شعارهای آن‌ها مدت زمانی طولانی ادامه یافت. علاوه بر خانواده‌ها، تعدادی از فعالین و مردم به عنوان پشتیبانی و حمایت از آن‌ها به جمع خانواده‌ها پیوستند. نیروهای سرکوبگر رژِم نیز در محل حضور دارند. در ابتدای مراسم یک ماشین نیروی انتظامی حضور داشت ولی هنگامی که خانواده ها اقدام به شعار دادن کردند، به سرعت به تعداد نیروهای سرکوبگر افزوده شد تا لحظۀ انتشار این گزارش در حدود ۳ خودروی نیروی انتظامی در صحنه حضور دارند. نیروهای سرکوبگر اقدام به تهدید خانواده‌ها نمودند ولی خانواده‌ها به آن‌ها اعلام کردند تا مراسم خود را انجام ندهیم از این‌جا تکان نخواهیم خورد. نیروهای سرکوبگر از خودروهای خود خارج شده‌اند و خانواده‌ها را در محاصرۀ خود دارند.<br />تجمع اعتراضی كارگران كارخانجات مخابراتی راه دور شیراز<br />بار دیگر كارگران كارخانجات مخابراتی راه دور شیراز، در مقابل كارخانه تجمع كرده و خواستار رسیدگی و پرداخت به حقوق‌های معوقه خود شدند. این كارگران نزدیك به ٨ ماه است كه حقوق نگرفته و همچنین بعضی از مطالبات سال ٨٦ نیز هنوز پرداخت نشده است. هم اكنون نیز نزدیك به ٣٠٠ نفر از كارگران آماده بازنشستگی می‌باشند، ولی نمی‌توانند، زیرا نه مسئولین كارخانه بدهی را تقبل می‌كند و نه تامین اجتماعی.<br />در اجتماع اعتراضی امروز یكی از كارگران دست به خودكشی زد، كه سریعا توسط دیگر كارگران نجات یافته و به بیمارستان منتقل شد. كارگران اعلام داشتند كه در صورت عدم رسیدگی در مرحله بعد جلوی استانداری فارس تجمع خواهند كرد و در صورت عدم رسیدگی به خواسته‌هایشان، به تهران، مقابل دفتر رئیس جمهور رفته و دست به تجمع خواهند زد.<br />بلاتکلیفی سعید رستمی، کارگر افغانی در زندان اوین<br />بیش از ۱۵۰ تن در مراسم روز جهانی کارگر در ۷۷ اردیبهشت ۸۸ (اول ماه مه) در پارک لاله تهران بازداشت شدند. اتهام بازداشت‌شدگان از سوی دستگاه امنیتی اقدام علیه امنیت ملی و بر هم زدن نظم عمومی عنوان شد. تا زمان تنظیم این اطلاعیه تمامی بازداشت‌شدگان به جز دو تن از زندان آزاد شده‌اند. دو فرد در بازداشت مانده سعید رستمی و مهدی شاندیز فراهانی نام دارند. سعید رستمی متولد کابل و تبعه افغانستان شاغل در تهران، زیر پله نوروزخان به عنوان کارگر پخش مواد غذایی در زندان اوین بند هفت سالن ۳ به صورت بلاتکلیف مانده است. نیز برای مهدی شاندیز فراهانی وثیقه ۸۰ میلیون تومانی صادر شده که نامبرده به دلیل عدم‌ توانایی در تودیع آن همچنان در زندان به سر می‌برد.<br />تاکنون سه نامه از طرف سعید رستمی به دادگاه تحویل داده شده است. همچنین یک نامه به سفارت افغانستان و یک نامه از سفارت افغانستان به وزارت امورخارجه ایران و از آنجا به دادگاه تحویل داده شده است. علی‌رغم قول‌های متعدد قاضی یا بازپرس شعبه ۲ امنیت دادسرای انقلاب تهران مبنی بر آزادی وی به هیچ کدام از نامه‌ها ترتیب اثر داده نشده است.<br />در حالی که دولت ایران اعلام نموده که وی در صورت آزادی از زندان از کشور اخراج و به افغانستان بازگردانده خواهد شد، سعید رستمی از داشتن وکیل یا فردی برای پیگیری وضعیت پرونده خود محروم است. از سوی دیگر به گفته‌ی سخنگوی سفارت افغانستان ۱۹ تبعه افغانستان در اعتراضات خیابانی اخیر دستگیر شده‌اند که همین امر موجب تعویق در پیگیری وضعیت وی و آزادی از زندان شده است.<br />تیراندازی به سوی مردم به هنگام دستگیری<br />یک شهروند میانسال در قم توسط نیروهای لباس شخصی هدف گلوله قرار گرفت. ظهر امروز ۱۷ شهریورماه، فردی میانسال (۳۵-۴۰ ساله) که به همراه همسر و فرزند خردسال خود در خیابان ۱۹ دی شهر قم با ماشین سواری پراید (مدل ۱۳۲) به سمت کمربندی کاشان در حال حرکت بود توسط عده ای از نیروهای لباس شخصی که سوار بر اتومبیل پژو (مدل جی ال ایکس) بودند دستگیر شد.<br />مزدوران لباس شخصی پس از توقف در مقابل اتومبیل فرد مزبور و سد راه وی با ضرب و شتم در مقابل همسر و فرزند خردسال این مرد، سعی کردند وی را به داخل اتومبیل خود منتقل کنند که با مقاومت و فرار این فرد، مزدوران به سوی وی در میان جمعیت شلیک کردند و او را از ناحیه کتف زخمی کردند.<br />نامبرده پس از اصابت تیردر حالی که شعارهایی مثل "مرگ بر خامنه‌ای" می‌داد، توسط نیروهای لباس شخصی به همراه خانواده‌اش به داخل خودرو نیروهای مزبور برده و نهایتاً به نقطه نامعلومی منتقل شد. لازم به ذکر است هویت و اتهام شهروند مذکور و همچنین نهاد و رسته نیروهای لباس شخصی مشخص نیست.<br />جان خبرنگار زندانی در معرض خطر جدی است<br />محمد حسن فلاحیه‌زاده خبرنگار زندانی صبح امروز به بهداری زندان اوین منتقل شده است.<br />به گزارش فعالین حقوق بشر و دموکراسی، فلاحیه‌زاده خبرنگار عرب زبان تلویزیون العلام می‌باشد که به ۳ سال زندان و ۳۰ هزار دلار جریمه نقدی محکوم شده است که به دلیل عدم توان پرداخت جریمه مزبور همچنان در زندان بسر می‌برد.این گزارش می‌افزاید او در اعتراض به کارشکنی، بهانه‌سازی و عدم آزادی پس از پایان محکومیتش از سه روز پیش اعتصاب غذای خشک نموده است که به دلیل ضعف جسمانی در اثر اعتصاب غذا حالش به وخامت گرائیده و به بهداری زندان اوین منتقل شده است.<br />حوادث ناشی از كار، در آینه آمار رسمی<br />طبق گزارش رسمی سازمان تامین اجتماعی در سه ماهه اول امسال بیش از چهار هزار و ٤٢٦ نفر، ‌از بیمه شدگان سازمان تامین اجتماعی دچار حوادث ناشی از كار شدند. در آمار ارائه شده، تهران با ٣٨٠ نفر و استان خراسان جنوبی با ١٩ نفر دارای بیشترین و كمترین،‌ میزان حوادث بوده‌اند. از تعداد كل حادثه‌دیدگان چهار هزار و ٣٥٦ نفر مرد و ٧٠ نفر زن بوده و یك‌هزار و ١٣٢ نفر بر اثر جراحات وارده فوت كرده‌اند. همچنین در آمار ارائه شده گفته شده است كه نزدیك به چهار هزار و ١٠٨ نفر آسیب دیده، در محل كارگاه،‌ دچار حادثه شده‌اند.<br />اخبار اعتراضات مردمی در سایت "برنا نیوز"<br />سایت برنا نیوز كه از سایت‌های وابسته به دولت احمدی‌نژاد می‌باشد، امروز تغییر شكل مبارزات مردمی را چنین گزارش می‌كند. به گفته این سایت، عده‌ای از مدتی قبل طرحی برای شلوغ كردن در واگن‌ها و ایستگاه‌های مترو را دنبال می‌كردند و هم اكنون این طرح به اتوبوس‌رانی رسیده است. این سایت می‌نویسد نزدیك به ٤ روز است كه افرادی ٤٠ تا ٤٥ ساله به صورت منظم و برنامه‌ریزی شده از ابتدای خطوط وارد اتوبوس‌های شركت واحد شده و شروع به سخنرانی می‌كنند. محور صحبت‌های این افراد چنین است:<br />١- تحریک احساسات مردمی نسبت به کشته شدگان اغتشاشات اخیر.<br />٢- تحریک مردم در زمینه گرانی و تورم.<br />٣- دعوت مردم به اقدام بر علیه نظام و شکستن سکوت و راه اندازی تجمعات اعتراض آمیز.<br />٤- تضعیف سران نظام خصوصا رهبری و ریاست جمهوری.<br />٥- مظلوم نمایی جهت تاثیر در توده مردم.<br />٦- اعلام خبر تعطیلی روزنامه‌ها و سایت‌ها و این‌که آزادی در کشور وجود ندارد.<br />احضار ۱۵ روزنامه‌نگار به وزارت اطلاعات<br />در پی ارسال یك نامه به دادستان تهران كه بیش از ٣٣٠ روزنامه‌نگار آن را امضا کرده بودند، مامورین امنیتی وزارت اطلاعات بیش از ۱۵ تن از نویسندگان این نامه را به وزارت اطلاعات احضار كرده و آن‌ها را تهدید كردند. نویسندگان نامه از دادستان تهران خواسته بودند، كه به رویه‌های مرتضوی در دادستانی پایان داده شود و روزنامه‌های توقیف شده را رفع توقیف كند. همچنین گفته می‌شود كه به این روزنامه نگاران گفته شده است كه حق خروج از كشور را ندارند.<br />برنامه‌ریزی رژیم برای مقابله با اعتراضات دانشجویی<br />علی فضلی،‌ فرمانده سپاه سیدالشهدا استان تهران در نشست تشكیلاتی بسیج دانشجویی دانشگاه‌های استان، نگرانی خود از گشایش دانشگاه را به زبان آورد. وی اعتراضات دانشجویی كنونی را ادامه تظاهرات سال ٧٨ نامید. در پایان نیز گفت كه در هفته آینده با روسای دانشگاه‌ها، جلسه مشتركی دارد، كه این جلسات مشترك و اتاق فكری كه چند دوره‌ای است با روسای دانشگاه‌های استان تهران داریم، شنبه هفته آینده در این تبادل نظر و هماهنگی به دنبال انجام بخشی از اقدامات هستیم! البته وی به این اقدامات اشاره‌ای نكرد! ولی هر چه باشد با هدف هماهنگ كردن سركوب و یورش مجدد به خوابگاه دانشجویان خواهد بود.<br />بگیر و ببند و احضارها در آستانه روز "قدس"<br />در آستانه آخرین جمعه ماه رمضان که نظام آن را روز جهانی قدس نام‌گذاری کرده، احضار رهبران تشکل‌های صنفی و اجتماعی و فرهنگی توسط نهادهای امنیتی در استان کردستان آغاز شده است. نهادهای امنیتی در این احضارها به آن‌ها هشدار می‌دهند که در اعتراضات احتمالی در روز "قدس" شرکت نکنند.<br />گفته می‌شود در این احضارها از مسوولان اتحادیه و مجامع صنفی تعهداتی مبنی بر جلوگیری از همراهی کسبه و بازاریان در راهپیمایی روز قدس اخذ می‌شود. نهادهای امنیتی به خاطر تعطیلی مراکز دانشگاهی اکثر تلاش خود را معطوف به بازاریان و کسبه شهرهای کردستان از جمله سنندج، مریوان و سقز کرده‌اند تا مانع از شرکت آنان در راهپیمایی معترضین در روز قدس بشوند. از سوی دیگر سازمان بازرگانی کردستان نیز از طریق تشکیلات بازرسی خود اقدام به احضار بازاریانی کرده است که به نارضایتی از سیاست‌های نظام مشهورند و با تشکیل پرونده‌های کلان و جعلی بازرسی برای اخذ جرایم سنگین، می‌کوشد آنان را وادار به تسلیم و عدم شرکت در راهپیمایی روز قدس کنند.<br />میثاق یزدان‌نژاد به ۱۴ سال زندان محکوم شد<br />میثاق یزدان‌نژاد دانشجوی ۲۳ ساله　رشتۀ مترجمی زبان دانشگاه پیام نور شهریار، پس از ۲ سال بلاتکلیفی، روز دوشنبه ۱۶ شهریور ماه در شعبۀ ۱۵ دادگاه انقلاب، توسط قاضی صلواتی به ۱۴ سال زندان و تبعید به زندان رجایی شهر محکوم شد.<br />یزدان‌نژاد در ۱۸ شهریور ۸۶ به جرم شرکت در سالگرد کشتار زندانیان در تابستان ۶۷ بازداشت شد و به اتهام ارتباط با یک گروه مخالف جمهوری اسلامی در دو سال گذشته به صورت بلاتکلیف در زندان اوین محبوس بوده است.<br />یكی از فعالین زنان ممنوع ‌الخروج شد<br />عاطفه پهلوان، ‌از فعالان حقوق زنان در استان گلستان، ممنوع الخروج اعلام شد. گفته می‌شود هنگامی كه عاطفه پهلوان روز پنج‌شنبه در فرودگاه خمینی، پس از گذشتن از خروجی، آماده سوار شدن به هواپیما بود، توسط یك مامور لباس شخصی از صف خارج شده و پاسپورتش ضبط می‌شود. در آن‌جا به وی گفته می‌شود كه در تاریخ ٢٦ مرداد با حكم قضائی دادستان گرگان، ممنوع ‌الخروج شده است. در پیگیری خانم پهلوان در روز شنبه، علت این امر بر اساس گزارشات اداره اطلاعات ذكر شده است.<br />تشدید فضای خفقان و سرکوب در شاهرود<br />بنا بر خبر دریافتی از شاهرود، با آغاز به کار مجدد پلیس ارشاد، این مزدوران به آزار واذیت جوانان می‌پردازند. نیروهای سرکوب رژیم به جوانان گیر می‌دهند و آن‌ها را جلوی چشم مردم تحقیر می‌کنند. در این میان دختران با شدت بیشتری مورد حمله وهجوم قرار می‌گیرند.<br />انجمن اسلامی دانشگاه تهران اخبار رسانه‌ها را تكذیب كرد<br />انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشكی تهران با صدور یك اطلاعیه،‌ اخبار برخی از رسانه‌ها مبنی بر انبار كردن سلاح در زیرزمین ساختمان این انجمن را تكذیب كرد. در این اطلاعیه گفته شده است كه : ‌"تهمت شگفت‌انگیز و خلاف واقع "انبار نمودن سلاح در زیرزمین انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران" که به صورت همزمان در تاریخ هفتم شهریور ماه در برخی خبرگزاری‌ها و بعد از آن در روزنامه‌ها انتشار یافت در شرایطی مطرح می‌شود که زیرزمین واقع در ساختمان این تشکل در خیابان ١٦ آذر با سایر تشکل‌های ساکن در ساختمان مشاع بوده و صرفاً در اختیار این تشکل قرار ندارد."<br />عاطفه امام پس از ٢٨ساعت آزاد شد<br />عاطفه،‌ دختر یكی از دستگیرشدگان كه روز یکشنبه دستگیر شده بود، در بهشت زهرا،‌ آزاد گردید. در این رابطه وی می‌گوید كه در خیابان طالقانی وی را به زور در داخل یك ماشین انداخته و چشمانش را می‌بندند، و در همان‌جا به وی اجازه می‌دهند كه از طریق تلفنش به خانواده خود موضوع دستگیرش را بگوید. سپس در یك محل مورد بازجویی قرار می‌گیرد. او را تهدید می‌كنند كه باید به روابط نامشروع با برخی از فعالان سیاسی بخصوص جوانان اعتراف كند. در ادامه با پخش مكالمات تلفنی وی، كه آن را ضبط كرده بودند،‌ او را به توهین به رئیس جمهور و خامنه‌ای متهم می‌كنند. عاطفه در رابطه با افرادی كه دستگیرش كرده‌اند تنها حدس می‌زند كه یكی از افرادی را كه از اطلاعات سپاه برای دستگیری پدرش مراجعه كرده بود، در میان این نیروها دیده است. همچنین در این مدت مرتب از مكانی به مكان دیگر منتقل شده است،‌ تا این كه وی را با چشم‌بند در بهشت زهرا رها می‌كنند.<br />مشکلات در شرکت شوگا<br />شرکت شوگا همواره با شروع ماه شهریور نصف مبلغ عیدی کارگران را به آن‌ها پرداخت می‌کرد، ولی بنا به خبر رسیده امسال این عیدی هم مانند مساعده و چیزهای دیگر عقب افتاده است و امکان دارد که اصلا پرداخت نشوند.<br />مدیر عامل شرکت که چند ماه مساعده کارگران را هم پرداخت نکرده است، اکنون عیدی نیم سال اول را هم به کارگران نداده است که همین مسئله باعث درگیری‌هایی بین شورا و مدیریت شده است.<br />چند روز پیش نیز ماموران وزارت بهداشت برای سرکشی به شرکت شوگا آمده بودند و گویی این بار مدیران شرکت نتوانسته بودند که با اهدای محصولات شرکت، مشکلات بهداشتی و محیطی شرکت را مخفی نگه دارند و کارشناسان بهداشت از اکثر مکان‌های کارخانه ایراد گرفته‌اند و هشدار داده‌اند که اگر تا ۳ ماه آینده این مشکلات رفع نشوند، اول جرایم سنگینی برای شرکت در نظر می‌گیرند و اگر باز هم برای رفع این مشکلات اقدامی نشد در صدد تعطیلی شرکت برمی‌آیند. از آنجا که مدیران هیچ وقت در رفع مشکلات موفق نبوده‌اند به جای این که این مشکلات را رفع کنند کارشناسانی را استخدام کرده‌اند تا به آن‌ها راهی نشان دهند تا از دست ماموران بهداشت فرار کنند حالا کارگران در این محیط آلوده صدمه ببینند مهم نیست.<br />دفتر مهدی كروبی پلمپ شد<br />اسماعیل گرامی مقدم،سخنگوی حزب اعتماد ملی در گفت وگو با خبرنگار ایلنا، خبر داد که دفتر مهدی کروبی به حکم دادستانی تهران پلمپ شد. او گفت: حوالی ساعت ۱۵ تعدادی از ماموران با حكم دادستان تهران با مراجعه به دفتر آقای كروبی واقع در جمشیدیه تهران ضمن بازرسی محل كار ایشان مبادرت به جمع آوری اسناد و مدارك موجود و نیز CD، رایانه و فیلم كردند.<br />وی افزود: ماموران همچنین افرادی را كه برای ملاقات با آقای كروبی به دفترش آمده بودند را به همراه شخص دبیر كل به خارج از ساختمان هدایت كردند. سخنگوی اعتماد ملی همچنین از بازداشت سردبیر سایت اعتماد ملی خبر داد.<br />حمله به کمیته پیگیری با دستور احمدی‌نژاد<br />در حالی که پرویز سروری نماینده مردم تهران و رئیس كمیته بازداشت شدگان اخیر در دبیر خانه شورای عالی امنیت ملی مدعی است "كارها ادامه دارد و به هر بازداشتگاهی كه می‌رویم از آزادشدگان آنجا لیستی تهیه و از آنان مصاحبه‌ها و گزارشاتی تهیه می‌كنیم" اما با یورش دیروز نیروهای امنیتی به کمیته پیگیری امور زندانیان پس از انتخابات بیش از گذشته بر نمایشی بودن این نوع پیگیری‌ها صحه گذاشته شد.<br />به گزارش پایگاه خبری نوروز، یک منبع آگاه در شورای عالی امنیت ملی به خبرنگار رویداد گفت: به باور بسیاری از اعضای کمیته بازداشت شدگان در شورای امنیت ملی نتیجه حاصل نباید فرق چندانی با نتیجه حمله نیروی انتظامی در ۱۸ تیر ۷۸ به کوی دانشگاه داشته باشد. در آن زمان نیز تنها یک سرباز به جرم دزدیدن ریش‌تراش از خوابگاه دانشجویان محکوم شد.<br />این منبع افزود: حمله به کمیته پیگیری امور زندانیان با دستور مستقیم محمود احمدی‌نژاد صورت گرفته است. وی در جلسات قبلی این شورا به تشکیل این کمیته و کمیته‌های مشابه معترض بودند و تاکید داشتند باید به صورت قاطع با این حرکات برخورد شود تا کسانی احساس نکند می‌توانند در این‌گونه موارد وارد شوند.<br />سایت ایرنا حتی دروغ گفتن بلد نیست<br />امروز صبح، سایت ایرنا مدعی یك مصاحبه با كاسپین ماكان (نامزد ندا) شده است. هدف این مصاحبه این است كه كاسپین تحت فشار نبوده و مجبور به اعترافی نیست. فقط سایت ایرنا فراموش كرده است كه در این مصاحبه‌ی دیكته شده‌ی مزدوران وزارت اطلاعات، زندانی بودن كاسپین را تكذیب بكند. هر كس كه این مصاحبه را بخواند متوجه می‌شود، كه این مصاحبه تائیدی است بر زندانی بودن كاسپین. و حال سوال این‌جاست كه سایت ایرنا چگونه توانسته است با یك زندانی مصاحبه كند؟‌<br />بازداشتگاه پاسارگاد؟<br />تمدن استاندار تهران در حاشیه نشست تشكیلاتی بسیج دانشجویی دانشگاه‌های تهران به سوالات خبرنگاری كه از وی پرسید، شما در صحبت‌های خود در مورد بازدید از بازداشتگاه‌های قانونی صحبت كردید آیا بازداشتگاه غیرقانونی هم داریم؟ پاسخ داد خیر بازداشتگاه غیرقانونی نداریم! و وقتی در رابطه با بازداشتگاه پاسارگاد سوال شد، استاندار تهران گفت من تا به حال حتی نام این بازداشتگاه را نشنیده‌ام!<br />افزایش آمار جنین‌های خیابانی<br />　<br />　<br />در یكی از سایت‌های حامی دولت، گزارشی از آمار روزافزون جنین‌های خیابانی به چاپ رسیده است. در این گزارش كه فقط به كودكان آلوده به ایدز اشاره شده است، آمده است كه، بر اساس گزارش‌های رسمی تعداد جنین های سقط و رها شده در کنار خیابان افزایش قابل توجهی یافته است. تنها تعداد جنین‌های سقط شده دارای HIV مثبت در گوشه و کنار خیابان‌ها و سطل آشغال‌های شهرداری در سال ٨٧ نسبت به سال پیش از آن ٧ برابر افزایش یافته است.<br />لازم به ذکر است این گزارش تنها مربوط به آمار سازمان بهزیستی است و همه موارد را شامل نمی‌شود. این در حالی است که‌ آمار قابل توجهی از سقط جنین غیرقانونی در کشور گزارش می‌شود.<br />　<br />　<br />زندانی سیاسی آزاد باید گردد<br />مرگ بر جمهوری اسلامی<br />کار، نان، آزادی، حکومت شورایی<br />　<br />　<br />به صدای رادیو دمکراسی شورایی گوش کنید<br />برنامه‌های رادیو در روزهای یک‌شنبه، سه‌شنبه، پنج‌شنبه و جمعه هر هفته پخش خواهد شد.<br />پخش این برنامه‌ها هر روز از ساعت ۳۰ / ۲۰ شب به وقت ایران خواهد بود. تکرار این برنامه در ساعت ۲۳ همان شب و نیز ۷ صبح و ۱۲ روز بعد خواهد بود.<br />در روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه تکرار برنامه‌های روزهای قبل پخش خواهد شد.<br />برای دریافت برنامه‌های رادیو دمکراسی شورایی از مشخصات زیر استفاده کنید:<br />آدرس اینترنتی رادیو دمکراسی شورایی:<br />www.radioshora.org<br />Radioshora<br />Hotbird 6<br />۱٣ درجه شرقی<br />۱۱۲٠٠ مگا هرتز<br />عمودی<br />۶ / ۵<br />۲۷۵٠٠<br />نام<br />ماهواره<br />زاویه آنتن<br />فرکانس پخش<br />پولاریزاسیون<br />FEC<br />Symbol rate<br />　<br />　</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-781295550819563623?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-27390760399027587172009-09-07T13:27:00.000-07:002009-09-07T13:32:18.635-07:00<div align="right"><br /><span style="color:#ff0000;"><strong><span style="font-size:130%;"> ویژه نامه خبری شماره ۹۸ </span></strong><strong><span style="font-size:130%;">سازمان فدائیان (اقلیت) ۱۶ شهریور ۱۳۸۸ </span></strong></span><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br />آدرس اینترنتی سایت خبرنامه: <a href="http://72.41.178.79/">http://72.41.178.79/</a><br /></span></strong><a name="838"></a><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">تجمع خانواده‌ها ادامه دارد<br />با توجه به ماه رمضان، و كاهش ساعات ملاقات زندانیان، خانواده‌های زندانیان كه نزدیك به ١٥٠ نفر می‌شدند، همچون روزهای گذشته قبل از ساعت ٩ صبح در جلوی زندان اوین تجمع كرده و خواستار دیدار با عزیزان دربند خود شدند. بعضی از این خانواده‌ها نزدیك به سه ماه است كه ملاقاتی نداشته و از وضعیت سلامتی عزیزان‌شان بی‌خبرند. با وجود این، فقط تعداد معدودی اجازه ملاقات گرفتند. همزمان نزدیك به ۵۰ نفر از خانواده‌ها در جلوی دادگاه تجمع كرده و برای پیگیری وضعیت زندانیان خواستار ملاقات و صحبت با قاضی حداد بودند. ولی همچون روزهای قبل كسی جوابگوی آن‌ها نبود.<br /><br />اعتراض‌های شبانه در خیابان‌های تهران<br />خیابان‌های پایتخت در شب‌های ماه رمضان وپس از افطار در نقاط مختلف شاهد اعتراض‌های مردمی است. حضور مردم با خودروهای شخصی در خیابان‌های پایتخت پس از افطار تقریبا به صورت عادت درآمده است و این رویه اعتراضی در همه‌ی نقاط شهر دیده می‌شود. تا پیش از انتخابات معمولا خیابان‌های مرکزی شهر در ساعات شب کاملا خلوت بودند اما این روزها بسیاری از مردم با حضور شبانه خود در خیابان‌ها وایجاد راهبندان اعتراض خود را به سران نظام نشان می‌دهند.<br /><br />مضروب و بازداشت کردن یک جوان توسط ماموران حکومتی در پارک لاله<br />ماموران حکومتی جوانی را در پارک لاله به طور وحشیانه مضروب و بازداشت کردند. شنبه شب، ۱۴ شهریور ماموران کلانتری ۱۴۸ انقلاب، جوانی را در میدان اصلی پارک لاله با باتوم مضروب و سپس بازداشت کردند. این حادثه حدود ساعت ۲۰ و در حالی روی داد که پارک بسیار شلوغ بود. ابتدا یکی از ماموران با جوان مذکور درگیر شد که به سرعت سایر ماموران به کمک او آمدند و با باتوم به شدت به جوان حمله کردند، این موضوع باعت تحریک مردمی شد که در محل حضور داشتند و نزدیک بود درگیری روی دهد، ماموران به زور جوان مضروب را سوار ماشین نیروی انتظامی کرده و از محل فرار کردند. به دنبال این عمل وحشیانه، مردم یکصدا فریاد "الله‌اکبر" و "مرگ بر دیکتاتور" سر دادند. هیچ کس از دلیل مضروب و بازداشت کردن جوان، توسط ماموران حکومتی اطلاعی نداشت.<br /><br />پلاكاردهای تبلیغاتی در تبریز<br />گفته می‌شود ساعت ٧ صبح امروز، در خیابان‌های شهر تبریز پلاكاردها و پوسترهای بزرگی در خیابان‌ها به چشم می‌خورد. بر این پوسترها نوشته شده است: ‌"بزرگداشت ٧٤ شهید سرافراز انتخابات – مكان مسجد انگجی- زمان روز پنجشنبه ساعت ٩"‌. این پوسترها به خصوص در خیابان بلوار ٢٩ بهمن،‌ فلكه دانشگاه بسیار به چشم می‌خورد. پوسترهای آویزان شده كه در شب نصب شده‌اند، نشان نمی‌دهند كه فراخوان دهنده آن چه گروهی می‌باشد.<br /><br />احضار فعالین دانشجویی ادامه دارد<br /><br /><br />با نزدیك شدن زمان بازگشایی دانشگاه‌ها و وحشت رژیم از گسترش اعتراضات توده‌ای، از گوشه و كنار ایران اخبار زیادی در رابطه با احضار دانشجویان به اداره اطلاعات شهرستان‌ها و كمیته انضباطی دانشگاه‌ها به گوش می‌رسد.<br />- بر مبنای اخبار رسیده نزدیك به ٣٠ فعال دانشجویی در دو هفته گذشته، در استان چهار محال و بختیاری، توسط نیروهای امنیتی احضار شده و مورد بازجویی قرار گرفتند.<br />- همچنین گفته می‌شود كه ٦ فعال دانشجوئی دانشگاه محقق اردبیلی به كمیته انضباطی احضار شده‌اند. اگر چه این دانشگاه پس از نمایش انتخاباتی نسبتا آرام بود،‌ و امتحانات آن نیز در زمان موعد انجام گرفته بود،‌ اتهام دانشجویان احضار شده، سازماندهی و حضور در هسته اولیه یك تحصن ذكر شده است. اگر چه این تحصن انجام نگرفته است. هم زمان خبر محرومیت از تحصیل چند دانشجو،‌ نیز به آنها داده شده است. اتهام این افراد نیز شركت در مبارزات صنفی،‌از جمله شركت در تحصن و اعتراض به كیفیت بد غذا و خوابگاه ذكر شده است.<br />- از دانشگاه بین‌المللی قزوین نیز خبر می‌رسد كه در این دانشگاه نیز فشار به فعالین دانشجوئی افزایش یافته و طی هفته گذشته ٧ دانشجو،‌ با تماس تلفنی به ستاد خبری وزارت اطلاعات احضار شده‌اند. هم چنین گفته می‌شود كه در روزهای آینده نیز تعدادی از دانشجویان از طرف كمیته انضباطی احضار خواهند شد.<br /><br />شناسایی هویت یک جانباخته دیگر<br />محمد نادری‌پور دانشجوی رشته‌ی مهندسی عمران دانشکده‌ی مهندسی سیرجان دانشگاه باهنر کرمان و رئیس شاخه‌ی دانشجویی ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی در شهرستان سیرجان، یکی دیگر از جانباختگان قیام اخیر ایران است که هویت وی به تازگی مشخص شده است.<br />گفته می‌شود جسد نادری‌پور ۴۸ ساعت پس از ربوده شدن در گوشه‌ای از شهر سیرجان درون خودروی وی پیدا شده است. پزشکی قانونی علت مرگ را "ضربه محکم به پشت سر" اعلام کرده است، اما اداره‌ی آگاهی شهرستان بدون تحقیق درباره قاتل یا قاتلین، از خانواده وی خواسته است فورا جسد را دفن کنند.<br /><br />اخباری از اعتراضات رانندگان<br />كلاردشت - بیش از ١٠٠ راننده كامیون با تجمع در پاركینگ معدن دشت‌نظیر، خواستار رسیدگی به مشكلات خود شدند. این رانندگان همه روزه با مشكلات عدیده‌ای روبرو هستند از جمله: خرابی جاده،‌ نداشتن پل و عبور از رودخانه سیل‌گیر منطقه و مهمتر از همه نداشتن حداقل امكانات بهداشتی در محل. در حالی كه همه روزه برای نوبت بارگیری حداقل ١٠٠ راننده باید چندین ساعت در پاركینگ به سر ببرند، ولی این محل حتی فاقد توالت می‌باشد! یكی از رانندگان می‌گوید ما چندین بار اعتراض كردیم و به ما قول رسیدگی داده شد ولی هیچ تغییری بوجود نیامد، از این رو ما تصمیم به تجمع امروز گرفتیم.<br />ساوه- از ساعت هشت و نیم صبح امروز، ‌رانندگان تاكسی شهری ساوه در میدان اصلی شهر (میدان امام) تجمع كرده و دست از كار كشیدند. تاكسی‌‌رانان اعتصابی به توقیف تعدادی از تاكسی‌ها و جریمه روزانه توسط پلیس،‌ اعتراض دارند. یكی از رانندگان می‌گوید، در مسیر طالقانی- حاج بلوك تابلوی توقف تاكسی وجود دارد و هنگامی‌كه برای سوار یا پیاده كردن مسافر توقف كنیم سریعا توسط پلیس جریمه می‌شویم! جهت پیگیری این موضوع چندین مرتبه به سازمان تاكسیرانی مراجعه و اعتراض كرده‌ایم ولی پاسخی دریافت نداشتیم. اگر چه كماكان این اعتراض رانندگان تاكسی ادامه دارد، ولی رئیس سازمان تاكسیرانی ساوه اجتماع و تحصن رانندگان تاكسی را تكذیب كرد!!<br />بجنورد- صبح امروز رانندگان بیش از ٦٠ اتوبوس محور بجنورد- مشهد، دست از كار كشیدند. این رانندگان به پائین بودن دستمزد و كرایه و مشكلات دیگر اعتراض دارند. از دیگر مشكلات این رانندگان تغییر محل جایگاه‌ها و عدم حق توقف دور میدان امام رضای بجنورد، ‌می‌باشد. یكی از رانندگان می‌گوید از سال ٨٣ تاكنون كرایه این مسیر ٢٤٠ كیلومتری همان هزار و دویست تومان باقی مانده و افزایشی نداشته است. در حالی‌كه قیمت لوازم و هزینه‌های خودرو افزایش یافته است.<br /><br />سناریوی ورشکستگی برای‌ تصاحب ایران‌خودرو؟<br />در صورت سقوط سهام ایران‌خودرو که عمده آن به سازمان گسترش و نوسازی صنایع و بیش از ٢٠ درصد دیگر متعلق به شرکت‌های دولتی و مابقی متعلق به مردم است، هم سرمایه دولت و هم سهامداران عادی آسیب می‌بینند و سود هنگفتی به حساب این سرمایه‌‌داران واریز می‌شود در حالی‌که شرایط مالی بزرگ‌ترین شرکت صنعتی ایران تفاوت چندانی با سال‌های قبل نکرده است، گروهی از سرمایه‌داران در تلاشند با همکاری برخی مدیران ایران‌خودرو، ‌اقدام به تصاحب سهام این شرکت به بهای ناچیز کنند.<br />به گزارش خبرنگار "آینده"، شرکت ایران‌خودرو که با بیش از ١١ هزار میلیارد تومان گردش مالی در سال، بزرگ‌ترین شرکت صنعتی ایران محسوب می‌شود، در سال‌های اخیر با بحران نقدینگی مواجه بوده است، با این وجود و برای جلوگیری از سقوط شرکت، ‌از انتشار اخبار منفی توسط مدیریت ایران‌خودرو جلوگیری می‌شده است.<br />با این وجود، در هفته‌های اخیر برخی از مدیران ایران‌خودرو اقدام به انتشار خبر ضرر ١٢٣ میلیارد تومانی این شرکت کرده‌اند. این در حالی است که منابع آگاه وجود تغییر خاصی را در شرایط مالی این شرکت رد کرده و تفاوت اعلام سود در سال‌های گذشته با زیان ١٢٣ میلیاردی امسال را ناشی از معادلات پشت پرده می‌دانند.<br />بر اساس این معادلات، قرار است تعدادی از سرمایه‌داران قطعه‌ساز نظیر مالکان شرکت "ک" از تأمین‌کنندگان عمده قطعات ایران‌خودرو، اقدام به خریداری سهام این شرکت کرده و به همین دلیل، برای سقوط قیمت سهام در بورس، اقدام به انتشار اخبار منفی نموده‌اند.<br />به گفته این منابع، این قطعه‌سازان که هم‌اکنون مقادیر هنگفتی طلب از ایران‌خودرو دارند، برای خریداری سهام ایران‌خودرو به شرط دارا بودن عضو در هیأت مدیره شرکت، اعلام آمادگی کرده‌اند.<br />گفته می شود میزان طلب این شرکت‌ها از ایران‌خودرو بسیار بالا بوده به طوری که تنها شرکت "ک" طلب ١٠٠ میلیارد تومانی از ایران‌خودرو دارد.<br />در صورت سقوط سهام ایران‌خودرو که حدود ٤٠ درصد سهام آن وابسته به سازمان گسترش و نوسازی صنایع و بیش از ٢٠ درصد دیگر متعلق به شرکت‌های دولتی و مابقی متعلق به مردم است، هم سرمایه دولت و هم سهامداران عادی آسیب می‌بینند و سود هنگفتی به حساب این سرمایه‌‌داران واریز می‌شود.<br />كارگران ایران خودرو<br /><br />تولید ایران خودرو از مرز ۲۳۹ هزار دستگاه گذشت<br /><br /><br />در سایت "ایکونیوز" خبر زیر درج شده است که در رابطه با خبر بالا، خواندن آن می‌تواند مفید باشد: ایران خودرو از ابتدای فروردین ماه سال جاری تاكنون (۱۴ شهریور ماه) بیش از ۲۳۹ هزار دستگاه انواع خودرو سواری تولید كرد كه این میزان نسبت به مدت مشابه سال قبل حدود ۲۳ هزار دستگاه افزایش نشان می‌دهد.<br />مهندس سید جواد دهنادی قائم مقام مدیرعامل ایران خودرو در تولید با بیان این مطلب گفت: تا كنون تعداد ۳۸ هزار و ۷۸۶ دستگاه انواع سمند ، ۵۹ هزار و ۵۶۰ دستگاه پژو ۴۰۵، ۳۷ هزار و ۵۲۷ دستگاه پژو پارس، ۲۷ هزار و ۸۵۲ دستگاه پژو ۲۰۶ هاچ بك در ایران خودرو تولید شده است.<br />وی تصریح كرد: ۱۱ هزار و ۶۹۸ دستگاه پژو ۲۰۶ اس دی، ۲۰ هزار و ۶۲۰ دستگاه پژو روآ ، ۳۹ هزار و ۶۸ دستگاه وانت باردو، دو هزار و ۷۸۴ دستگاه تندر ۹۰ و یك هزار و ۳۶۲ دستگاه گراند ویتارا نیز تولید شده است.<br />دهنادی خاطرنشان ساخت: ایران خودرو طی مدت مشابه سال گذشته حدود ۲۱۶ هزاردستگاه انواع خودرو سواری تولید كرده بود.<br /><br />عقب افتادن حقوق کارگران پیمانی الیاف<br />شرکت الیاف هم مانند دیگر شرکت‌های تولیدی که زیر نظر بنیاد هستند در پرداخت حقوق کارگران پیمانی خود دچار مشکل می باشد و حدود ۳ ماه است که حقوق کارگران پیمانی خود را پرداخت نکرده است. در بین این کارگران کسانی هستند که از زور بی پولی واقعا گریه می‌کنند و دنبال حقوق خود هستند که به گوش هیچ کس هم نمی‌رسد و اصلاً برای کسی مهم نیست که این کارگران در چه وضعیتی زندگی می‌کنند. لازم به ذكر است كه آن‌ها به دلیل ترس از اخراج حتی نمی‌توانند اعتراضی بكنند.<br /><br />كارگران اخراجی پرریس سنندج به سر کار بازگشتند<br />بنا بر خبر رسیده، اعتراض‌های مکرر و پیاپی کارگران اخراجی شرکت پرریس سنندج به ثمر نشست و کارفرما به رغم میل باطنی، ناگزیر شد آنان را به سر کار بازگرداند. ۳۵ نفر از کارگران شرکت پرریس که سال گذشته توسط کارفرما اخراج شده بودند براساس رای دیوان عدالت اداری می‌بایستی بکارگیری مجدد می‌شدند که کارفرما حدود شش ماه در برابر آنان مقاومت کرد ولی سرانجام اوایل شهریور ماه ناچار شد به رأی دیوان تن دهد. این کارگران هم اکنون در محل سابق خود مشعول به کار هستند. کارگران اخراجی پرریس از زمان صدور رای دیوان عدالت اداری بارها در مقابل اداره کار و استانداری کردستان تجمع کردند تا سرانجام کارفرما مجبور به بازگرداندن آنان به محل کار شد.<br /><br />صدور حکم شش ماه حبس برای یاشار حکاک پور فعال حقوق بشر آذربایجانی<br />یاشار حکاک پورفعال حقوق بشر آذربایجانی که در بهمن ۸۴ بازداشت و پس از تحمل یک ماه بازداشت موقت به قید وثیقه و ضمانت از زندان آزاد شده بود از سوی شعبه یک دادگاه انقلاب زنجان به شش ماه حبس تعزیری محکوم شد. بر اساس حکم صادره در ۲۶ مرداد ۸۸، قاضی صادقی رئیس شعبه اول دادگاه انقلاب زنجان اتهام این فعال حقوق بشر آذربایجانی را عضویت در دسته و گروه جهت برهم زدن امنیت کشور، تبلیغ علیه نظام و تشویش اذهان عمومی عنوان کرده است. وی در رابطه با دو اتهام عضویت در دسته و گروه جهت بر هم زدن امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام به تحمل شش ماه حبس تعزیری محکوم شده و در خصوص اتهام تشویش اذهان عمومی رای به عدم صلاحیت صادر و پرونده به دادگاه جزائی استان زنجان ارجاع شد.<br /><br />یورش نیروهای امنیتی به دفتر پیگیری بازداشت شدگان ستاد میر حسین موسوی<br />به گزارش خبرنگار نوروز، ساعت دو نیم امروز، (دوشنبه ۱۶ شهریور) نیروهای امنیتی وارد دفتر کمیته پیگیری بازداشت شدگان ستاد میرحسین موسوی شده و بدون ارائه هر حکم قانونی اموال و اسناد موجود در آن را توقیف و با خود به محل نامعلومی انتقال داده‌اند.<br />این گزارش می‌افزاید نیروهای امنیتی در پاسخ به این که باید طبق قانون برای اموال و اسناد توقیفی صورتجلسه نوشته شود گفته‌اند اصلا قرار نیست این اموال بازگردانده شود که لازم باشد صورتجلسه کنیم.<br />این کمیته بعد از وقوع فجایع اخیر به ریاست علی بهشتی، فعالیت خود را زیر نظر ستاد میر حسین موسوی آغاز کرده بود.<br /><br />تذکر وزارت ارشاد به دو روزنامه<br />اداره کل مطبوعات و خبرگزاری‌های داخلی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به روزنامه های اعتماد و آفتاب یزد تذکر داد.<br />خبرگزاری مهر، علت این تذکر را انتشار مطالب خلاف واقع و مبتنی بر شایعات در قالب بیانیه‌ها و اظهارات غیر مستند و اثبات نشده در روزهای اخیر که موجب تشویش اذهان عمومی و لطمه به حیثیت، امنیت و منافع جمهوری اسلامی ایران در داخل و خارج از کشور ذکر کرده است.<br /><br />احضار به وزارت اطلاعات<br />گفته می‌شود نادره رضائی از فعالین ستاد انتخاباتی یكی از كاندیداهای نمایش انتخاباتی، به وزارت اطلاعات احضار شده است. وی باید امروز صبح خود را به وزارت اطلاعات معرفی می‌كرد.<br /><br />مسعود باستانی كماكان در انفرادی به سر می‌برد<br />محمد شریف وكیل مدافع مسعود باستانی روزنامه‌نگار بازداشتی، اعلام داشت كه وی كماكان در سلول‌های انفرادی اوین به سر می‌برد. وی هم چنین اعلام داشت علی‌رغم تشكیل دادگاه و اخذ دفاعیات وی به بند عمومی انتقال نیافته است. و در ادامه گفت البته من به عنوان وكیل وی تا زمان حضور در دادگاه و پخش تلویزیونی از شعبه رسیدگی كننده و وضعیت پرونده موكلم بی‌اطلاع بودم و پیگیری‌های من تاكنون نیز بی‌نتیجه مانده است.<br /><br />ادامه دستگیری‌ها<br />شب گذشته، عاطفه امام فرزند ١٩ ساله یكی از زندانیان، به طرز وحشیانه‌ای در خیابان طالقانی توسط افرادی ناشناس بازداشت و به مكان نامعلومی منتقل شد. مادر وی گفت كه پس از مدت كوتاهی دخترش با خانه تماس گرفته و گفته است كه با چشمان بسته به مكان نامعلومی برده شده است. البته مامورین امنیتی رژیم سركوبگر جمهوری اسلامی قبلا نیز برای فشار به زندانیان، فرزندان آن‌ها را به گروگان گرفته بودند.<br /><br />علی كروبی دستگیر شد<br />سایت تابناك، وابسته به محسن رضائی امروز اعلام داشت كه دستگاه قضائی حكم جلب علی كروبی را به اتهام فعالیت‌های سوء‌ اقتصادی صادر كرده است. پس از بازداشت یكی از مدیران شركت "پرشین تاگام"‌، وی در اعترافات اولیه اعلام داشته كه مدیریت این شركت با علی كروبی می‌باشد. و وی تنها مسئولین عقد قرار دادها را بر عهده داشته است. شركت ایرانسل از شركت پرشین تاگام به اتهام تصرف غیر قانونی بیش از ٢ میلیارد تومان شكایت كرده است. گفته می‌شود شركت ایرانسل كه یكی از اسپانسرهای مهدی كروبی در نمایش انتخاباتی بوده است، حدود ٢ میلیارد و چهارصد میلیون تومان كارت‌های اعتباری ایرانسل به شركت پرشین‌ تاگام تحویل داده اما این شركت از برگشت پول حاصل از فروش این كارت‌ها خودداری كرده است.<br /><br />تعطیلی ٣٣ واحد تولیدی در چند سال اخیر<br />دبیر اجرائی خانه كارگر در ساوه طی گفتگو با خبرگزاری ایلنا اعلام داشت كه در چند سال اخیر بیش از ٣٣ واحد تولیدی در این شهرستان تعطیل شده‌اند. او در ادامه گفت كه هم اكنون نیز ١١ واحد هم نیمه تعطیل بوده و كاهش نیروی كار داشته‌اند. و ٦٣ واحد بحران زده و مشكل دار در این استان شهرستان وجود دارند.<br /><br />تنها بیمارستان انزلی در خطر تعطیلی<br />رئیس بیمارستان بهشتی انزلی اعلام داشت، در صورتی که بیمه‌ها تا پایان شهریور بدهی‌های خود را پرداخت نکنند، تنها بیمارستان این شهر قادر به ارایه خدمات درمانی به بیماران نخواهد بود.<br />کامبیز تنهایی اظهار داشت: بیمه های تأمین اجتماعی، نیروهای مسلح، خدمات درمانی و کمیته امداد امام،‌ از ابتدای امسال تا پایان تیرماه حدود ٧٠ میلیارد ریال بدهی به بیمارستان دارند که متأسفانه هیچ اقدامی برای پرداخت آن نکرده‌اند.<br />وی افزود: این مسأله موجب بروز مشکل در پرداخت حقوق کارکنان بیمارستان، خرید دارو و تجهیزات و تأمین تغذیه بیماران شده است. وی با اشاره به این که بیمارستان خودگردان بوده و تنها در صورت کسب درآمد قادر به ارایه خدمات به بیماران است، اظهار داشت: ما تاکنون نیز با کمک و حمایت دانشگاه علوم پزشکی قادر به ارایه خدمات به بیماران شده‌ایم.<br /><br />محدودیت برای ورود به خوابگاه<br />مدیركل كوی دانشگاه تهران گفت كه تنها دانشجویانی حق ورود و خروج به كوی را دارند كه جهت اسكان در كوی ثبت‌نام كرده‌ باشند. در ادامه وی گفت كه دانشجویان می‌توانند مهمانان درجه اول داشته باشند، و در رابطه با بقیه مهمانان مشغول تهیه یك آئین نامه هستیم. و البته مهمانان ساكن كوی باید برای اسكان در كوی هزینه بپردازند كه تاكنون این موضوع در كوی اجرائی نشده است. همچنین مجددا وی تاكید كرد كه دانشجویان جدید به دانشگاه تهران در خوابگاه‌های اطراف شهر دانشگاه تهران اسكان خواهند یافت.<br /><br /><br />زندانی سیاسی آزاد باید گردد<br />مرگ بر جمهوری اسلامی<br />کار، نان، آزادی، حکومت شورایی<br /><br /><br /><br />به صدای رادیو دمکراسی شورایی گوش کنید<br />برنامه‌های رادیو در روزهای یک‌شنبه، سه‌شنبه، پنج‌شنبه و جمعه هر هفته پخش خواهد شد.<br />پخش این برنامه‌ها هر روز از ساعت ۳۰ / ۲۰ شب به وقت ایران خواهد بود. تکرار این برنامه در ساعت ۲۳ همان شب و نیز ۷ صبح و ۱۲ روز بعد خواهد بود.<br />در روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه تکرار برنامه‌های روزهای قبل پخش خواهد شد.<br />برای دریافت برنامه‌های رادیو دمکراسی شورایی از مشخصات زیر استفاده کنید:<br /><br />آدرس اینترنتی رادیو دمکراسی شورایی:<br /></span></strong><a href="http://www.radioshora.org/"><strong><span style="font-size:130%;">www.radioshora.org</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:130%;">Radioshora<br />Hotbird 6<br />۱٣ درجه شرقی<br />۱۱۲٠٠ مگا هرتز<br />عمودی<br />۶ / ۵<br />۲۷۵٠٠<br />نام<br />ماهواره<br />زاویه آنتن<br />فرکانس پخش<br />پولاریزاسیون<br />FEC<br />Symbol rate<br /><br /><br /> </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4486917934273987111-2739076039902758717?l=azmmon.blogspot.com' alt='' /></div>azmonhttp://www.blogger.com/profile/14873107205894608762noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4486917934273987111.post-26586319074153231992009-09-06T23:29:00.000-07:002009-09-06T23:30:11.562-07:00<div align="right"><br /><span style="color:#ff0000;"><strong><span style="font-size:130%;"> ویژه نامه خبری شماره ۹۷ </span></strong><strong><span style="font-size:130%;">سازمان فدائیان (اقلیت) ۱۵ شهریور ۱۳۸۸ </span></strong></span><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br />آدرس اینترنتی سایت خبرنامه: <a href="http://72.41.178.79/">http://72.41.178.79/</a><br /></span></strong><a name="838"></a><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">تجمع اعتراضی كارگران<br />در پی شنیده شدن امكان تعطیلی معدن كرومیت استان‌های خراسان، تعدادی از كارگران این معدن در مقابل فرمانداری شهرستان جغتای تجمع كرده و خواستار رسیدگی به وضعیت خود شدند. در صورت تعطیل شدن این معدن بیش از ۱۰۴ كارگر بیكار خواهند شد.<br /><br />تجمع زنان در پارک لاله<br /><br /><br />عصر روز شنبه ۱۴ شهریور ماه از ساعت حدود پنج و نیم عصر تا هفت جمعی از زنان فعال حقوق زنان، در اطراف میدان اصلی پارک لاله گردهمایی انجام دادند. به گزارش آژانس ایران خبر این زنان اجتماع کننده نسبت به وضعیت وخیم حقوق زنان در ایران معترض بودند.<br />در تمام طول مدت تجمع، نیروهای امنیتی در قالب دو ماشین یگان امداد و توسط حدود هشت تن از ماموران مراسم را تحت نظر و کنترل داشتند. زنان معترض چند�